Περπατούσαν χέρι χέρι στη μέση της λεωφόρου. Πρώτα είδα δυο κορίτσια. Υστερα δυο αγόρια και πιο κάτω ένα αγόρι να φιλά με πάθος το κορίτσι του στην κεφαλή της παρέλασης. Πώς μπορείς μετά από μια τέτοια εικόνα να μην πιστέψεις πως, ναι, ο κόσμος μπορεί να γίνει καλύτερος; Πώς μπορείς να μείνεις ασυγκίνητος μπροστά στο θαύμα της αγάπης και του έρωτα που δεν ορίζεται από κοινωνικές συμβάσεις αλλά μπορεί να περπατά ελεύθερη και ανεμπόδιστη παντού; Γιατί είναι τόσο δύσκολο να ανεχτούν κάποιοι –πολλοί ακόμα– τη διαφορετικότητα; Το τελευταίο ερώτημα είναι το καίριο. Μπορεί κάποτε να αλλάξει αυτό; Φοβάμαι πως όχι. Μπαίνω στο σαλόνι του μέσου τηλεθεατή που πιθανότατα θα δει στιγμιότυπα από την παρέλαση στην τηλεόραση. Ακούω χαρακτηρισμούς που δεν θέλω να ακούσω. Οχι μόνο του μέσου Ελληνα αλλά και του μέσου Ευρωπαίου, του μέσου Αμερικανού, και πάει λέγοντας. Εχω την εντύπωση πως κατά βάθος φοβούνται, τρίζουν τα υποστυλώματα της ίδιας τους της ύπαρξης. Κι ίσως στο βάθος βάθος του μυαλού τους να κρύβεται η αγωνία: Αν ο κόσμος αλλάξει, ποια θα είναι η δική μου θέση;
Θα ήθελα να τους ξεκουνήσω από τον βολικό καναπέ της ύπαρξής τους και να κατέβουν μια βόλτα στην καρδιά της πόλης αυτή τη μέρα. Της κάθε πόλης που μια τέτοια μέρα οι άνθρωποι μπορούν να κατέβουν χέρι χέρι με το άτομο που αγαπούν ανεξαρτήτως φύλου. Δεν θα του δείξω «στιγμιότυπα» ενός event. Θα του πω να κοιτάξει τα βλέμματα και τα χαμόγελα, τις αγκαλιές και τα φιλιά. Συνήθως οι απαντήσεις σε αυτά που δεν ξέρουμε είναι πάντα έξω από μας. Και ίσως πρέπει να πάμε εμείς στον τόπο που βρίσκονται.
Θυμάμαι συχνά «Το παράδοξο του έρωτα» του Μπρικνέρ, μα βλέποντας τα ομόφυλα ζευγάρια στην παρέλαση το θυμήθηκα πάλι: «Ο έρωτας δεν είναι ελεύθερος παρά μόνο σε κοινωνίες ελεύθερων ατόμων. Ωστόσο, καταλήγουμε σε λογικό αδιέξοδο: η ελευθερία μπορεί να σημαίνει ανεξαρτησία (δηλαδή μη υποταγή σε εξουσίες), διαθεσιμότητα (προθυμία για εμπειρίες), κυριαρχία (επιβολή των επιθυμιών στους άλλους), υπευθυνότητα (ανάληψη των συνεπειών των πράξεών μας). Τρεις από τις τέσσερις αυτές συνθήκες αντιβαίνουν στο είδος της σχέσης που συνεπάγεται η ζωή ενός ζευγαριού. Σήμερα υποβαλλόμαστε –άνδρες και γυναίκες– σε μια αντιφατική απαίτηση: στο να αγαπάμε με πάθος και, αν είναι δυνατόν, να μας αγαπάνε εξίσου, διατηρώντας ταυτόχρονα την αυτονομία μας, να περιβάλλουμε ο ένας τον άλλο χωρίς δεσμεύσεις, με την ελπίδα ότι το ζευγάρι θα διαθέτει αρκετή ευελιξία ώστε να εξασφαλίσει αρμονική συνύπαρξη».
Πολλά τα βάσανα του έρωτα έτσι κι αλλιώς, ας πάψουν οι κοινωνίες να του φορτώνουν κι άλλα κι ας προχωρήσουμε επιτέλους. Ας υψώσουμε τα ποτήρια μας κι ας πιούμε στην υγειά της αγάπης.
