«Τι περίμενες;»

Δεν ξέρω πώς ορίζεται το δίκαιο και πώς το άδικο. Ούτε ξέρω αν υπάρχει αντικειμενικός ορισμός ή είναι και τα δυο σχετιζόμενα με την προσωπική ηθική τού καθένα. Γίνεται η δικαιοσύνη να παρανομεί; Γίνεται οι παράνομοι να είναι δίκαιοι; Και ποιο το ελαφρυντικό της πρώτης και ποια τα επιβαρυντικά του δεύτερου. Γίνεται να είμαστε ταυτόχρονα και το αντίθετό μας; Ή θα πούμε πως απλά όλα είναι φαινόμενα των καιρών και θα κρυφτούμε πίσω από αυτό;

Ενοχος για δύο βιασμούς και αφήνεται ελεύθερος. Αν ήταν αθώος θα συνέβαινε το αντίστροφο; «Τι περίμενες;» με ρώτησε μια φίλη. Με ένα «Τι περίμενες;» ζούμε τα τελευταία χρόνια και έχουμε σταματήσει όχι μόνο να διεκδικούμε το αυτονόητο, αλλά και έστω να το περιμένουμε.

Ο Μαρκήσιος ντε Σαντ γράφει σε κάποιο σημείο της «Φιλοσοφίας του μπουντουάρ» πως «του δημοκράτη, μόνος οδηγός είναι η αρετή και μόνο χαλινάρι η συνείδηση». Ασύμφορη ρήση για κάποιους που τον έχουν, δήθεν, σημαία στο κεφάλι τους.

Αρα προτιμούν το πιο προσφιλές τους: «Καλό είναι ό,τι είναι καλό για μένα». Αλλωστε, το χρήμα και οι «χρήσιμες» γνωριμίες είναι βασικά προαπαιτούμενα για να πραγματώσει κανείς τις κατά Σαντ σεξουαλικές φαντασιώσεις του. Και όσοι ένοχοι αφήνονται ελεύθεροι τελευταία έχουν πληθώρα κι απ’ τα δυο.

Τι περίμενες λοιπόν; Από τη μία δεν μπορείς να μην πέσεις από τα σύννεφα και από την άλλη δεν μπορείς να υποδυθείς ότι δεν το περίμενες κιόλας. Μια κοινωνία σε διπολική διαταραχή που προσπαθεί να βρει τον κατάλληλο συνδυασμό δικαίου και αδίκου για να μην αποτρελαθεί πλήρως. Και η ανεξαρτησία της δικαιοσύνης να παίζεται στα ζάρια. Θα δικαιώσει ή θα καταδικάσει αυτούς που υπηρετεί; Και τίνος υπάλληλοι είναι οι δικαστές; Του κοινωνικού συνόλου όταν καθημερινά αυτό το σύνολο αντιμετωπίζεται με τρόπο άνισο σε κάθε έκφανση της καθημερινότητας; Είμαστε ίσοι απέναντι στον νόμο όπως μάθαμε στα σχολικά εγχειρίδια; Και αν όχι, πώς γίνεται να υπηρετείς ανέντιμους χωρίς, εξελικτικά, να γίνεις όμοιός τους;

Φιλολογικές και θεωρητικές ερωτήσεις θα μου πεις… Την ίδια στιγμή, παιδιά και γυναίκες που έχουν υποστεί τη βία σε κάθε μορφή της, μετά από αυτή την απόφαση του δικαστηρίου αντί να ενώσουν τις φωνές τους και να γίνουν όλοι μαζί μια δυνατή κραυγή που θα ισοπεδώσει οποιονδήποτε τολμήσει να επιτεθεί με τον ίδιο τρόπο στους ίδιους και σε άλλους ανθρώπους, ράβουν τα στόματά τους και σκύβουν τα κεφάλια. Ο θύτης ελεύθερος και τα θύματα παγιδευμένα. Και αυτός είναι ίσως ένας καλός ορισμός της αδικίας.

Το πώς ορίζεται η δικαιοσύνη ακόμα δεν ξέρω…

* πολιτική επιστήμονας, τραγουδοποιός