Κρίση στη Δικαιοσύνη

Και οι κρίνοντες κρίνονται και πρέπει να κρίνονται, ώστε να λειτουργεί κατά το δυνατό εύρυθμα η πάντα κινδυνεύουσα Δημοκρατία μας και η πάντα βαλλόμενη Δικαιοσύνη. Με τις πρόσφατες «εξελίξεις» της εισαγγελικής πρότασης, παραπομπής εισαγγελικών λειτουργών από συναδέλφους τους ώστε να λογοδοτήσουν για νόμιμες έρευνες που ήταν υποχρεωμένοι να διενεργήσουν, η σκέψη και η θύμηση ανασύρουν την καταλυτική ομιλία του άλλοτε προέδρου του Αρείου Πάγου, Δημητρίου Α. Σκούμπη (1979-1982), κατά την αναγόρευσή του ως διδάκτορος της Νομικής Σχολής του ΕΚΠΑ, δέκα χρόνια μετά την αποχώρησή του από τον Α.Π. (1993 – Δίκη σελ. 1.153 επ.).

Είπε μεταξύ άλλων: «…Στη σημερινή Ελλάδα της αμφισβήτησης όλων των εκ παραδόσεως αξιών, την απονομήν της Δικαιοσύνης δεν φαίνεται πλέον να ασκούν οι προς τούτο κατεστημένοι δικαστικοί λειτουργοί, υπό τις εγγυήσεις της συνταγματικώς κατοχυρωμένης ανεξαρτησίας, κατά νόμον και κατά συνείδησιν, δικαιοδοτούντες, αλλά όλοι οι άλλοι Ελληνες, πολλάκις μεν προκαταλαμβάνοντες την δικαστική κρίση, πάντοτε δε καταδικάζοντες ή αθωώνοντες αναλόγως των αισθημάτων συμπάθειας ή αντιπάθειας που τους εμπνέουν τα διάδικα μέρη και υπό το κράτος τελούντες εντυπώσεων εντέχνως καλλιεργουμένων είτε από την κομματική παράταξη, στην οποία ανήκουν, είτε από τον ανεύθυνο τύπο και τα άλλα επίσης ανεύθυνα ΜΜΕ…».

Ομως στην πατρίδα μας η Δικαιοσύνη αντιμετώπισε και ακόμα χειρότερες καταστάσεις, τις οποίες περιγράφει ένας εξίσου λαμπρός δικαστικός λειτουργός, ο πρώην εισαγγελέας του Αρείου Πάγου, Παναγιώτης Γ. Δημόπουλος (1996-2001), στο πόνημά του «Ο Αρειος Πάγος» (ο θεσμός και τα πρόσωπα, εκδόσεις Π.Ν. Σάκκουλας) που δεν θα έπρεπε να λείπει από καμία βιβλιοθήκη κανενός δικαστικού λειτουργού, ειδικά σήμερα. Γράφει αναφερόμενος στην περίοδο 1916-1925 (σελ. 46): «Πολλοί από τους δικαστικούς λειτουργούς που παρέμειναν και στις άλλες περιοχές που ήλεγχε το Κράτος των Αθηνών συνέπραξαν στην άγρια τρομοκρατία που εξαπολύθηκε από τους “Κωνσταντινικούς” κατά των “Βενιζελικών” στις 17, 18 και 19 Νοεμβρίου 1916. Κατά τα “Νοεμβριανά”, πολλοί δικαστές και εισαγγελείς εφατρίασαν και όχι μόνο παρέβησαν τα υπηρεσιακά τους καθήκοντα, ανεξετάστως, εκδίδοντες εντάλματα συλλήψεως και προφυλακίσεως κατά “Βενιζελικών”, αλλά και συμμετείχαν στις αιματηρές συγκρούσεις που έλαβαν χώρα μεταξύ των πολιτικών αυτών παρατάξεων».

Και στη σελίδα 49 αναφέρεται στον εκ των συντακτών του Αστικού Κώδικα σπουδαίο Γεώργιο Μπαλή, οποίος τον Ιανουάριο του 1923 διαπιστώνει ότι «ο δικαστής, βεβαίως, δεν είναι μόνο δικαστής… είναι και πολίτης… δεν δύναται ούτος να διάγει πολιτικολογών και να εκδηλοί οξέως και εμπαθώς πολιτικά φρονήματα υπέρ ωρισμένης πολιτικής μερίδος. Εχει βεβαίως και οφείλει να έχει και ο δικαστής –καθ’ ο πολίτης– τα πολιτικά του φρονήματα, αλλά δεν δύναται άνευ βλάβης του δικαστικού γοήτρου και κύρους του να προστίθεται επιδεικτικώς εις ωρισμένην πολιτικήν μερίδα…». Αν οι σημερινοί δικαστικοί λειτουργοί δεν ακούν ή δεν διαβάζουν τους ανωτέρω, ας ακούσουν έναν από τους πρωταγωνιστές του 1821 (Ι. Μακρυγιάννη): «Θα χαθούμε γιατί αδικήσαμε…» – κι ας έμαθε γράμματα στα 35.

* δικηγόρος