Δεν είσαι ό,τι δήλωσες

Σήμερα η ιστορική φράση «στην Ελλάδα είσαι ό,τι δηλώσεις» μοιάζει να αποκτά μια νέα σημασία. Μια δήλωσή σου (σοβαρή ή επιπόλαιη, εύστοχη ή άστοχη) προσελκύει μεγαλύτερο ενδιαφέρον, αποκτά περισσότερη επικοινωνιακή αξία από το έργο σου. Και μετά τον θάνατό σου, η δήλωσή σου γίνεται «εσύ».

Κάτι τέτοιο συνέβη με τον ηθοποιό Κωνσταντίνο Τζούμα που μια τηλεοπτική δήλωσή του, η οποία συνέδεε τις γυναικοκτονίες με τη φλυαρία των γυναικών, απασχόλησε τα σόσιαλ μίντια και κάποιες τηλεοπτικές εκπομπές πολύ περισσότερο απ’ ό,τι τα βιβλία του ή η παρουσία του στο σινεμά, το θέατρο, το ραδιόφωνο. Το ίδιο συνέβη και με τη μετέπειτα ανασκευή ή την εξήγησή της.

Οσον αφορά την αρχική δήλωση, αρκεί να πούμε ότι η φλυαρία είναι μια ιδιότητα που τη συναντάμε και σε γυναίκες και σε άντρες και συνήθως δεν αποτελεί αιτία που οδηγεί στον φόνο. (Αν και η φλύαρη γυναίκα, η «μουρμούρα», η «γαλιάντρα» εμφανίζεται στους στίχους παλιών λαϊκών τραγουδιών που δεν διακρίνονταν για τη φεμινιστική οπτική τους.)

Ο Κωνσταντίνος Τζούμας δεν ήταν μόνο μια «χαρακτηριστική μορφή της αστικής Αθήνας», όπως λέει στο συλλυπητήριο μήνυμά του ο υφυπουργός Πολιτισμού. Είχε να επιδείξει ένα έργο – και κάτι απ’ αυτό το έργο θα μείνει. Οπως στη μνήμη κάποιων θα μείνει η εικόνα του σαν «Ριτσάκι» στη «Φαύστα» που σκηνοθέτησε πριν από χρόνια ο Θανάσης Παπαγεωργίου. Αν υπάρχει Παράδεισος, που δεν υπάρχει, εκεί ο Κωνσταντίνος Τζούμας (φορώντας κομψά δερμάτινα παπούτσια, φτιαγμένα επί παραγγελία και όχι σαγιονάρες) θα χορεύει ταγκό όπως ήξερε όμορφα να χορεύει – και όχι απτάλικο ή κάποιο βαρύ ζεϊμπέκικο.