Για δύο μέρες και για πρώτη φορά στην Αθήνα θα στηθεί ένα εργαστήρι ιδεών και πειραματισμού για τον κόσμο που ονειρευόμαστε και αγωνιζόμαστε να ανατείλει. Με πολλές συζητήσεις, καλλιτεχνικές εκθέσεις, εργαστήρια κι έναν παιδότοπο που δεν μοιάζει με τίποτα από όσα ξέρουμε, αφού θα έχει μέχρι και κύκλο φιλοσοφικού διαλόγου για παιδιά και εφήβους, η «Συνέλευση 8 Μάρτη» μάς καλεί στον Κήπο του Συλλόγου των Αρχαιολόγων (Ερμού 134). Συζητάμε με τη Ράνια Παπαγεωργίου λίγο πριν από την έναρξη του Φεμινιστικού Φεστιβάλ 2022, αυτό το Σάββατο.
● Είναι η πρώτη φορά που θα ζήσουμε ένα διήμερο φεμινιστικό φεστιβάλ στην Ελλάδα. Πώς προέκυψε η ιδέα και πώς φτάσαμε μέχρι τη διοργάνωση;
Ολα ξεκίνησαν όταν η Συνέλευση 8 Μάρτη (Σ8Μ) εκτίμησε ως σημαντική τη φετινή προσπάθεια για φεμινιστική απεργία στις 8 Μάρτη και ότι της αναλογεί μια συνέχεια. Η ιδέα, διστακτικά στην αρχή, ως φεστιβαλάκι, αγκαλιάστηκε με ενθουσιασμό. Από τις πρώτες εξορμήσεις μας σε δρόμους και πλατείες, μοιράζοντας το πρώτο δελτίο Τύπου, συνειδητοποιήσαμε ότι έχει πράγματι έρθει η ώρα να βαθύνει ο διάλογος για την έμφυλη ανισότητα και το πώς να οργανωθούν οι δράσεις και οι παρεμβάσεις σε κάθε κοινωνικό χώρο.
Διαμορφώνοντας το πρόγραμμα, διαπιστώναμε ότι ήμασταν μπροστά σε όμορφες δυσκολίες επιλογής θεμάτων συζήτησης ανάμεσα στα πολλά θέματα που έχουν ανοίξει πλατιά στην ελληνική κοινωνία. Διαλέξαμε κάποια, με την ελπίδα να δημιουργήσουμε έναν φεμινιστικό θεσμό με συνέχεια. Με πολλή συλλογική, αυτοοργανωμένη εθελοντική προσφορά, είμαστε στην τελική ευθεία για το Φεμινιστικό Φεστιβάλ 2022.
● Εδώ και ενάμιση χρόνο, ζούμε το ξέσπασμα του ελληνικού #metoo και, ταυτόχρονα, μια πανδημία έμφυλης βίας και γυναικοκτονιών. Πώς αποτιμάτε ώς τώρα τις αντιστάσεις και τις διεκδικήσεις;
Θεωρώντας ακριβώς αυτά τα θέματα ως σημαντικά και αναγκαίο να συζητηθούν από τη φεμινιστική οπτική, το φεστιβάλ μας ξεκινά με τη συζήτηση για τις γυναικοκτονίες. Το κοινωνικό αυτό φαινόμενο έγινε ορατό με τραγικό τρόπο στην ελληνική κοινωνία, τα τελευταία δύο χρόνια. Ως φεμινιστική συλλογικότητα, αναγνωρίζουμε ως πρόοδο την άτυπη κατοχύρωση στον δημόσιο λόγο του όρου «γυναικοκτονία» και την ευαισθητοποίηση της κοινωνίας, όπως αυτή αναδεικνύεται με το ελληνικό #metoo. Δεν μας αρκεί να συζητάμε, να διαδηλώνουμε, να εκφράζουμε την οργή μας, τώρα οργανώνουμε τις διεκδικήσεις μας για επιστημονική διερεύνηση της έκτασης των μορφών του κοινωνικού αυτού φαινομένου και, κυρίως, τη δημιουργία και ουσιαστική λειτουργία κατάλληλων δημόσιων δωρεάν δομών πρόληψης και αντιμετώπισης κάθε μορφής έμφυλης κακοποίησης.
● Οι διακρίσεις, ο σεξισμός και, συχνά, και η κακοποίηση είναι καθημερινότητα σε πολλούς χώρους δουλειάς. Πώς συναρθρώνεται το φεμινιστικό με το συνδικαλιστικό κίνημα;
Η τελευταία συζήτηση στο φεστιβάλ έχει ακριβώς αυτό το θέμα, πώς η έμφυλη βία στη δουλειά μας μπορεί και πρέπει να κινητοποιήσει τα εργατικά σωματεία. Από τις εμπειρίες διακρίσεων, σεξισμού, παρενοχλήσεων ή και κακοποίησης, να περάσουμε σε πολιτικές και δομές των συνδικάτων για συγκεκριμένους τρόπους αλληλεγγύης, προστασίας. Υπάρχουν συγκεκριμένα παραδείγματα για δημιουργία, με πρωτοβουλία των συνδικαλιστικών οργάνων, επιτροπών και ομάδων που υποδέχονται καταγγελίες και στηρίζουν όσες καταγγέλλουν.
Η σχέση φεμινιστικού και συνδικαλιστικού κινήματος μπορεί να είναι αμφίδρομης ενίσχυσης: ως το πολύ ζωντανό, το φεμινιστικό κίνημα προσφέρει στην αύξηση της συνδικαλιστικής πυκνότητας και το συνδικαλιστικό κίνημα, υιοθετώντας τις φεμινιστικές διεκδικήσεις που στη σημερινή συγκυρία εκκινούν από την αντιμετώπιση της έμφυλης βίας, τις καθιστά πιο υλοποιήσιμες, για παράδειγμα, μέσα στις Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας.
● Το φεστιβάλ έρχεται σε μια στιγμή που ένας πόλεμος διεξάγεται και πάλι στην Ευρώπη. Πώς απαντά το φεμινιστικό κίνημα;
Η φεμινιστική αντιπολεμική αντίσταση συνοψίζεται στο σύνθημα «ούτε πόλεμο που μας καταστρέφει ούτε ειρήνη που μας καταπιέζει». Στη σχετική συζήτηση, στο φεστιβάλ θα παρουσιαστεί η μακριά ιστορική σύνδεση των αγώνων του φεμινιστικού κινήματος με τον αγώνα για ειρήνη και, στην τωρινή συγκυρία, η καταδίκη της εισβολής της Ρωσίας στην Ουκρανία, η καταγγελία του ΝΑΤΟ, που οδηγεί σε πόλεμο, απώλειες ζωών, τραυματισμοί, προσφυγιά, εγκλήματα πολέμου που πλήττουν ιδιαίτερα και πολλαπλά τις γυναίκες και τα ΛΟΑΤΚΙΑ+.
Διαδηλώνουμε ενάντια στον πόλεμο και στους εξοπλισμούς (29/6 ενάντια στη σύνοδο του ΝΑΤΟ), στηρίζουμε το διεθνές φεμινιστικό αντιπολεμικό μανιφέστο, εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας στα φεμινιστικά κινήματα σε Ρωσία και Ουκρανία που παλεύουν για την ειρήνη και σε κάθε προσφύγισσα, από όποιον πόλεμο κι αν προσπαθεί να ξεφύγει.
● Φεμινιστικό και ΛΟΑΤΚΙ κίνημα φαίνεται πως, παρά τις πατριαρχικές αντιδράσεις, καταφέρνουν όλο και περισσότερο να ανοίγουν νέους δρόμους και να πιέζουν προς θεσμικές κατακτήσεις. Πώς συμπορεύονται και συμμαχούν στην Ελλάδα;
Σε σημαντικό βαθμό είναι αυτό ακριβώς το ετεροπατριαρχικό σύστημα καταπίεσης και εκμετάλλευσης, που φέρνει κοντά τα δύο κινήματα στους αγώνες. Η Σ8Μ επέλεξε να ξεκινήσει τη δεύτερη μέρα του φεστιβάλ με την εκδήλωση που έχει τίτλο – σύνθημα «δεν είναι ισότητα αν δεν είναι για όλες/α». Το φεμινιστικό, ως κατεξοχήν συμπεριληπτικό κίνημα, είναι και στη χώρα μας βασικός σύμμαχος των ΛΟΑΤΚΙ+ κινημάτων και στοχεύουμε το φεστιβάλ λίγο πριν από τη βδομάδα Pride- ΛΟΑΤΚΙ+ να είναι χώρος συνάντησης ενάντια στην ομοφοβία και τρανσφοβία.
● Από το πολύ πλούσιο πρόγραμμα του φεστιβάλ μού έκανε εντύπωση πως θα έχετε και «φεμινισμό για παιδιά». Μιλήστε μας γι’ αυτό.
Για μας, ο σεξισμός δεν είναι ούτε ατομική ούτε οικογενειακή ευθύνη. Για τους κακοποιητές ή και τους βιαστές δεν ευθύνονται κατά κύριο λόγο «οι μανούλες που τους μεγάλωσαν» -αντίθετα, η διαπαιδαγώγηση και σε θέματα ισότητας, σεβασμού της διαφορετικότητας είναι κοινωνική υπόθεση. Ως ένα μικρό τέτοιο παράδειγμα προτείνουμε έναν παιδότοπο – χώρο φαντασίας, όπου μέσα από τα βιβλία, το παιχνίδι, τη ζωγραφική, τον φιλοσοφικό διάλογο, το θεατρικό εργαστήρι, μαθαίνουν βιωματικά τη φεμινιστική προσέγγιση, αναγνωρίζοντας τα στερεότυπα που αναπαράγουν τον σεξισμό από την παιδική ακόμη ηλικία.
-320x213.jpg)
