Η πρόσφατη απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου των ΗΠΑ, που αφαιρεί τον συνταγματικό χαρακτήρα του δικαιώματος στην άμβλωση και καθιστά το μέχρι σήμερα δικαίωμα σε παίγνιο των εκάστοτε πολιτικών συσχετισμών, δεν συνιστά δικαίωση των γονιμοποιημένων ωαρίων, ορκισμένοι προστάτες των οποίων δηλώνουν οι Ρεπουμπλικανοί και οι απανταχού δεξιοί συντηρητικοί ανά τον κόσμο. Ουδέποτε στη μάχη κατά των αμβλώσεων δεν ήταν το γονιμοποιημένο ωάριο το πραγματικό ζήτημα στη σχετική συζήτηση και πολιτική αντιπαράθεση. Εάν οι αμβλώσεις βρίσκονται σταθερά μέσα στον χρόνο τόσο ψηλά στην πολιτική ατζέντα της Δεξιάς παγκοσμίως, είναι γιατί το πρώτο που έχεις να συντηρήσεις ως συντηρητικός είναι το αρχαιότερο θεμέλιο του κόσμου όπως τον ξέρουμε: την πατριαρχία.
Το κατ’ εξοχήν όπλο στην υπόθεση της γυναικείας χειραφέτησης ήταν ο έλεγχος της γονιμότητας από τις ίδιες τις γυναίκες. Η αντισύλληψη –μία από τις κορυφαίες επαναστάσεις του 20ού αιώνα– μαζί με τη νομική κατοχύρωση του δικαιώματος στην άμβλωση, την επίσημη δηλαδή αναγνώριση του αυτεξούσιου της γυναίκας να ορίζει το σώμα της, άνοιξαν τον δρόμο για να ξεδιπλωθεί ένα ανθρώπινο δυναμικό που αλλιώς θα ήταν καθηλωμένο στη ρουτίνα αιώνων γεννοβολήματος και εγκλωβισμού στο οικιακό βασίλειο.
Αν το καλοσκεφτεί κανείς, η εμμονή να αφαιρεθεί το δικαίωμα των γυναικών στον έλεγχο της αναπαραγωγικής τους ικανότητας αποτυπώνει την πρόθεση να καθηλωθεί ο μισός πληθυσμός της ανθρωπότητας στο ζωικό του κομμάτι, σε βάρος της πνευματικής, κοινωνικής και οικονομικής του ανάπτυξης. Η φύση είναι ζόρικο πράγμα. Το μόνο που την απασχολεί είναι η διαιώνιση των ειδών και η κυριαρχία του δυνατότερου επί του ασθενέστερου. Κάθε τι που προάγει ηθική, πνευματικότητα, πολιτισμό εναντιώνεται εξ ορισμού στη ζωικότητα, στο χωμάτινο κομμάτι μας. Γίνεται να μιλάμε για πολιτικές γυναικείας ενδυνάμωσης, ενθάρρυνση της γυναικείας συμμετοχής στους θεσμούς, όταν την ίδια ώρα υποσκάπτεται το θεμελιώδες δικαίωμα των γυναικών να αποφασίζουν για το ίδιο τους το σώμα;
Αν σήμερα ξαναμιλάμε για τα αυτονόητα και ξαναβγαίνουν τα λιωμένα από τη χρήση και τον χρόνο πλακάτ του γυναικείου κινήματος, είναι γιατί ο δρόμος της οπισθοχώρησης στα δικαιώματα που τα λογίζαμε για δεδομένα ανοίχτηκε μέσα από συγκεκριμένες πολιτικές επιλογές με αντιστοίχως συγκεκριμένες επιπτώσεις. Εξανίστανται σήμερα για τις πρόσφατες εξελίξεις στις ΗΠΑ εκείνοι που είτε ανοιχτά υποστήριζαν την υποψηφιότητα Τραμπ έναντι της «συστημικής» Χίλαρι είτε χάριν της ιδεολογικής τους καθαρότητας ένιπταν τας χείρας τους και θεωρούσαν εκβιαστικό δίλημμα την επιλογή μεταξύ των δύο υποψηφίων. Αλήθεια, πού είναι σήμερα ο λαλίστατος Σλαβόι Ζίζεκ που ευθέως και ανερυθρίαστα υποστήριζε τον Τραμπ; Τι έχει να πει σαν μέγας πολιτικός γκουρού για τη διαφαινόμενη απαγόρευση των αμβλώσεων σήμερα στις ΗΠΑ, προϊόν δικαστικής απόφασης που προέκυψε από μια πολιτική πλειοψηφία στο Ανώτατο Δικαστήριο μετά τον διορισμό τριών μελών του από τον απελθόντα Τραμπ;
Η ψήφος, η αποχή, οι πολιτικές συμμαχίες, η ενεργή ή παθητική πολιτική υποστήριξη, όλα είναι επιλογές που γράφουν πόντο πόντο Ιστορία. Τα κεκτημένα δεν είναι δεδομένα. Για κάθε πισωγύρισμα υπάρχουν ευθύνες και υπεύθυνοι.
* καλλιτέχνιδα
