Το περίεργο δεν είναι που πλακώθηκαν δύο τράπερ μεταξύ τους στα βραβεία του MAD, το περίεργο είναι που είχαν μαζί τους και μπράβους. Τι λόγο έχουν αλήθεια ο Light και ο Snik, οι δύο αυτοί που τραγουδούν τραπ και αντάλλαξαν γροθιές, να φρουρούνται από ιδιωτική ασφάλεια; Και, μάλιστα, μέσα σε μια μουσική εκδήλωση που δίνονται βραβεία. Από ποιον κινδύνευαν, άραγε; Ο ένας από τον άλλον;
Η τραπ μουσική στην Ελλάδα έχει στη θεματολογία της μπραβιλίκια, όπλα, συμμορίες, γυναίκες (με άφθονο σεξισμό), ναρκωτικά και άλλα ανάλογα. Αυτά ακούνε οι περισσότεροι νέοι. Πάντοτε άλλωστε οι μεγάλες μάζες των νέων, αλλά και των μεγαλυτέρων, κατανάλωναν εύπεπτα και ανόητα τραγούδια. Γιατί δηλαδή να μην καταναλώνουν τώρα και τραπ; Οταν ακούνε για τέτοια θέματα λοιπόν δεν παραξενεύονται που βλέπουν τους εκφραστές τους να παίζουν ξύλο. Το θεωρούν φυσιολογικό και το μόνο που κάνουν είναι να σηκώνουν το κινητό τους, να τραβούν βίντεο και φωτογραφίες και μετά να τα ανεβάζουν στο instagram.
Αν η λέξη τραπ δεν σας λέει κάτι, είναι ένα είδος μουσικής, να ξέρετε. Στην Αμερική είναι πιο σοβαρό, εδώ έχει καταντήσει ουρά των σκυλο-λαϊκών. Δεν είναι τυχαίο, ας πούμε, που ο Light λέει τραγούδι από κοινού με τον Κωνσταντίνο Αργυρό. Γι’ αυτό και τους τράπερ τούς βλέπουμε να ανοίγουν προγράμματα στις μεγάλες λαϊκές πίστες. Τον χειμώνα, παράδειγμα, ο πολύς Snik έπαιζε στο «Εναστρον» μαζί με τον Γιώργο Σαμπάνη, έπαιζε δηλαδή σε μια λαϊκή πίστα όπου πετούν λουλούδια και ανοίγουν φιάλες.
Και πολλή προσοχή τούς δώσαμε, νομίζω. Τα βραβεία του MAD ήταν άλλωστε, όχι τα Γκράμι.
