…ένα γλυκό κυδώνι

Είναι εκείνο το όνειρο που φοβάται μην το ξαναδεί: καλοκαιρινό μεσημέρι κι ο καυτός αέρας μπαίνει κάτω από τις κατεβασμένες γρίλιες, πρέπει να κοιμηθεί ή να κάνει πως κοιμάται, ο μεσημεριανός ύπνος είναι όρος απαράβατος, τιμωρείται με στέρηση παγωτού, πρέπει να μείνει αθόρυβος σε αναγκαστική στάση, δύο μαρτυρικές ώρες, έξω το καλοκαίρι στο αποκορύφωμά του, ζηλεύει τη γάτα που κυνηγάει αράχνες στην αυλή, τα τζιτζίκια πάνω στη μουριά χαλάνε τον κόσμο, όμως αυτός πρέπει να μείνει αθόρυβος, ακίνητος, γιατί, είπαμε, ο μεσημεριανός ύπνος του σπιτιού είναι κεκτημένο των κουρασμένων γονιών του, που αυτή την εποχή, του χρόνου, απολαμβάνουν τις μόνες μέρες της άδειάς τους, άρα το μεσημέρι δεν μιλάμε, δεν παίζουμε, δεν υπάρχουμε.

Το όνειρο επανέρχεται τα τελευταία χρόνια όλο και πιο συχνά, ειδικά μες στον βαθύ Ιούλιο που η φύση έχει έναν τρόπο να επαναλαμβάνεται σαν να ξαναζείς το ίδιο σενάριο, έστω και αν βασικοί πρωταγωνιστές έχουν φύγει οριστικά από τη ζωή σου. Ξυπνάει πάντα κάθιδρος και με την αγωνία μιας απροσδιόριστης ενοχής. Το σκέφτεται, το ξανασκέφτεται και αποφασίζει πως πιθανότατα φταίει το γλυκό. Οχι, δεν έφαγε πολύ τώρα, δεν βαρυστομάχιασε ώστε να βλέπει εφιάλτες. Εκείνα τα μεσημέρια, άλλωστε, πρέπει να είχε φάει τόσο, ώστε να του φτάσουν για μια ζωή. Το γλυκό κυδώνι. Αυτό έφταιγε που δεν «τηρούσε» τον νόμο του σπιτιού τα μεσημέρια. Εβγαινε αθόρυβα από το δωμάτιο, λες και ειδικά εκείνη την ώρα της μέρας μια ακατανίκητη έλξη, μια παντοδύναμη λιγούρα, τον τράβαγε στην ήσυχη κουζίνα. Η μάνα του είχε αποθέματα για όλο το καλοκαίρι κι έτσι δεν φαινόταν η χασούρα, δεν υπολογιζόταν η κλεψιά. Αλλα ακόμα κι αν αυτή τον έκανε τσακωτό, όπως πράγματι γινόταν συχνά, το βραδινό παγωτό δεν θα το έχανε. Η μάνα του ήταν ο άνθρωπος που πάντα έκανε τα στραβά μάτια. Οχι μόνο στις δικές του μικρές και μεγάλες επαναστάσεις, αλλά και στα σφάλματα των γύρω της. Ισως γι’ αυτά τα «στραβά μάτια» να αισθάνεται ένοχος ακόμα και σήμερα. Για μια ασήμαντη αφορμή, όπως η παραβίαση της απαγόρευσης κυκλοφορίας τις μεσημεριανές ώρες, εκείνη έκανε ακόμα μια φορά τα στραβά μάτια. Για χάρη του. Πόσα πράγματα μοιάζουν σπουδαία, όταν είμαστε παιδιά και πώς έπειτα τα ξεχνάμε. Είχε από την εφηβεία να φάει γλυκό κυδώνι. Κι ούτε το αποζήτησε ποτέ. Να όμως που δεν ξέρεις ποτέ τη στιγμή που η μνήμη θα βρει κενό στην ακατάπαυστη ροή του χρόνου και θα εισβάλει σαν όνειρο τόσο απαιτητικό, ώστε μες το καμίνι του καλοκαιριού να διακόπτεις τον δικό σου μεσημεριάτικο ύπνο, σιγή ασυρμάτου και στο δικό σου σπίτι, και να ψάχνεις με αγωνία ένα βαζάκι γλυκό κυδώνι.