«Κύριε Σολτς, γνωρίζετε τη σφαγή στο Δίστομο από τους ναζί;»

Δικαιοσύνη και αποζημίωση ζητά το Εθνικό Συμβούλιο Διεκδίκησης των Οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα (ΕΣΔΟΓΕ) με αφορμή την επίσκεψη του Γερμανού καγκελάριο στη χώρα μας λόγω της συνδιάσκεψης για τη Νοτιανατολική Ευρώπη.

Το Συμβούλιο του θυμίζει πως στο Δίστομο η ναζιστική Γερμανία σφαγίασε το 1944 228 άμαχους, ανάμεσά τους 53 παιδιά κάτω των 16 χρόνων, σε ένα από τα ειδεχθέστερα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας στην κατεχόμενη Ευρώπη, αλλά και πως η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, εκμεταλλευόμενη και τη ανεκτική στάση των Ελληνικών Κυβερνήσεων, ουδέποτε ανέλαβε την ιστορική της ευθύνη, ουδέποτε εξέφρασε την έμπρακτη μεταμέλειά της. 

«Το αντίθετο, στο πλαίσιο της προσπάθειας παραχάραξης της Ιστορίας και προκειμένου να αποφύγει την απόδοση των Γερμανικών Αποζημιώσεων, το 1995 η Γερμανική Κυβέρνηση χαρακτήρισε το φοβερό αυτό έγκλημα κατά της ανθρωπότητας ως «αναπότρεπτες απώλειες στο πλαίσιο πολεμικών επιχειρήσεων»! Και, έκτοτε, η Ο.Δ. της Γερμανίας έχει χρησιμοποιήσει όλη της την ισχύ και κάθε λογής νομικά και πολιτικά τεχνάσματα για να εμποδίσει την εκτέλεση της υπ’ αριθμ. 11/2000 αμετάκλητης απόφασης της Ολομελείας του Αρείου Πάγου, που δικαιώνει τα θύματα του Διστόμου» τονίζει το ΕΣΔΟΓΕ.

Και καλεί τον πρωθυπουργό να ρωτήσει τον καγκελάριο: «Κύριε Σολτς, γνωρίζετε το Δίστομο; Γνωρίζετε τον Χορτιάτη; Γνωρίζετε τα Καλάβρυτα, τη Βιάννο, το Κομμένο, τους Πύργους και το Μεσόβουνο, τη Μουσιωτίτσα, τα Κερδύλλια, την Κάνδανο, τα Ανώγεια, την Υπάτη, το Χαϊδάρι, την Καισαριανή; Γνωρίζετε το λιμό της Κατοχής, το κατοχικό δάνειο, την αρπαγή των πολιτιστικών μας θησαυρών, τη λεηλασία του εθνικού μας πλούτου, την συνολική καταστροφή της χώρας  και όλα τα αποτρόπαια εγκλήματα που διέπραξε στην Ελλάδα η ναζιστική Γερμανία; Και, ο Έλληνας Πρωθυπουργός, να θέσει στον υψηλό προσκεκλημένο του το ζήτημα των γερμανικών οφειλών υπενθυμίζοντάς του την ρητή υποχρέωση της Ο.Δ. της Γερμανίας, καθολικού διαδόχου του Γ’ Ράιχ, να προσέλθει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων για τις απαράγραπτες και θεμελιωμένες στο Δίκαιο και την Ιστορία οφειλές της προς την Ελλάδα, τιμώντας την υπογραφή της στη Συνθήκη του Λονδίνου του 1953».

Τέλος, εκτιμά πως ο Γερμανός πολιτικός «θα εξακολουθήσει την αδιάλλακτη και προσβλητική για την Αντίσταση και τη θυσία του Ελληνικού Λαού στάση των γερμανικών Κυβερνήσεων, ιδίως την τελευταία περίοδο, ισχυριζόμενος απολύτως αβάσιμα και ατεκμηρίωτα ότι, τάχα, “το θέμα θεωρείται πολιτικά και νομικά λήξαν”. Και θα συνεχίσει, μάλιστα, αντί της απόδοσης δικαιοσύνης να προωθεί πρωτοβουλίες ψευδεπίγραφης “συμφιλίωσης” (Ελληνογερμανική Συνέλευση, Ελληνογερμανικό Ταμείο για το Μέλλον, Ελληνογερμανικό Ίδρυμα Νεολαίας, προπαγανδιστικά προγράμματα για την Ιστορία της Κατοχής στα ελληνικά σχολεία και άλλες ενέργειες), που επιχειρούν την άμβλυνση της ιστορικής μνήμης, την αναθεώρηση της Ιστορίας και την υπονόμευση της διεκδίκησης των γερμανικών οφειλών».