Τοποθετεί τα έργα του, κατά προτίμηση, στην καρδιά του οικιστικού ιστού. Τον ενδιαφέρει ο σεβασμός στο τοπίο, η λειτουργικότητα σε συνδυασμό με την ευελιξία, η δυνατότητα συμμετοχής του χρήστη στην εν γένει διαμόρφωση του χώρου και η χρήση προηγμένης τεχνολογίας. Σε καιρούς που η πρόχειρη, μαζική δόμηση ισοπεδώνει εμβληματικά κτίρια των πόλεων, αναδεικνύει την κατοικία σε υψηλό προϊόν του σύγχρονου πολιτισμού. Το ’χουνε φαίνεται οι μέρες να αναφερόμαστε σε σπουδαίους αρχιτέκτονες. Χθες είχε την τιμητική του ο Κωνσταντίνος Δοξιάδης.
Ακολουθεί σήμερα ο Τάκης Ζενέτος. Γόνος οικογένειας κοσμηματοπωλών, πρωτοβλέπει το φως στην Αθήνα το 1926. Διαπρέπει παιδιόθεν στο σχέδιο, οπότε οξυδερκής οικογενειακός φίλος τον προσανατολίζει στις σπουδές αρχιτεκτονικής, τις οποίες ολοκληρώνει στη Γαλλία. Επιστρέφει στα πάτρια περί τα μέσα του ’50 και χτίζει το περίφημο «Μονόσπιτο» στο Καβούρι και την πολυκατοικία επί της λεωφόρου Αμαλίας 34, αντιπροσωπευτικά δείγματα του οράματός του. Ως τις αρχές του ’60 μένει άγνωστος στο σινάφι του, καίτοι επηρεάζει καταλυτικά μικρό κύκλο νέων και πρωτοπόρων αρχιτεκτόνων.
Καινοτόμα τυγχάνει, ωστόσο, και η Αννα Συνοδινού που την ίδια περίοδο το βάζει αμέτι μουχαμέτι να μεταλαμπαδεύσει την τραγωδία από την Επίδαυρο στο κέντρο της Αθήνας. Επιλέγει τον Λυκαβηττό και νοικιάζει το παλιό νταμάρι από τη Μονή Πετράκη, ιδιοκτήτρια σύμφωνα με οθωμανικά χρυσόβουλα. Επιδιώκει να επουλώσει το τραύμα στο μέτωπο του λόφου, μετατρέποντάς το σε υγιές κύτταρο πολιτισμού. Συνδράμει στο όραμά της η νεόκοπη κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου και προσωπικά ο «Γέρος», όστις παρίσταται τον Ιούλιο του 1965 στην πρεμιέρα, κατά την οποία η εξαίρετη δραματουργός διδάσκει την «Αντιγόνη» του Σοφοκλή.
Η κατασκευή του θεάτρου, ιδιοφυής, υπογεγραμμένη ασφαλώς από τον Ζενέτο. Λιτή, μεταλλική σύνθεση με επένδυση ξύλου και εμφανή άπαντα τα δομικά υλικά, τοποθετείται αρμονικά στο περιβάλλον, διατηρώντας τη δυνατότητα να αφαιρεθεί ανά πάσα στιγμή, αφήνοντας αλώβητη την ακρώρεια. Ξακουστή, και η ακουστική της. Κατά τις μετέπειτα δεκαετίες φιλοξενεί τρανταχτά ονόματα του ελληνικού και διεθνούς πενταγράμμου, με τη νεολαία να δίνει ηχηρό διαχρονικό «παρών». Πόση μελωδία, αλήθεια, και πόση ποίηση δόθηκαν επί μνημονίων στο ΤΑΙΠΕΔ προς εκποίηση;
Σημαντικό τοπόσημο της πρωτεύουσας αποτελεί ανυπερθέτως το Φιξ του Ζενέτου. Εστω και μισό πια, διηγείται με μεθυστικούς αφρούς την ιστορία της πόλης. Η λεπτή πλινθοδομή και τα υαλοστάσια της πρόσοψης επιτρέπουν στον διαβάτη να παρακολουθεί, σαν σε παράσταση, την αλυσίδα παραγωγής της μπίρας. Το «Στρογγυλό Σχολείο» στο Μπραχάμι αποτελεί το απόσταγμα του έργου του, υπενθυμίζοντας εσαεί το όραμα ενός εκπαιδευτικού συστήματος από το μέλλον. Ο δημιουργός τους το ρίχνει στο ποτό, στοιχειωμένος από τον άδικο χαμό του λατρεμένου του ανιψιού –γιου της αδελφής του– Διομήδη Κομνηνού από τις σφαίρες της χούντας στο Πολυτεχνείο. Σαν σήμερα το 1977 αυτοκτονεί, πέφτοντας απ’ το παράθυρο του γραφείου του στην οδό Σόλωνος. Κληροδοτεί φωτεινές ψηφίδες στη συναρμολόγηση του νεοελληνικού παζλ.
