Περί δαιμόνων και αγίων

Με το καφεδάκι μου, εσπρέσο φρέντο, σε παραλιακό· μπάνιο από Ιούνιο! Πολλοί οι κολυμβητές αυτή τη φορά. Πάλι μου έκαναν εντύπωση οι πολύ παχιές –κάποιες ιδιόμορφα παχιές– γυναίκες· ιδίως οι ξένες, νέες οι πιο πολλές. Επίσης μου έκανε εντύπωση –το πρόσεξα και προηγούμενες φορές– που νέες κυκλοφορούσαν με το αγόρι τους στην παραλία φορώντας χυτά φορέματα λεπτής ύφανσης, διαφανή, αραχνοΰφαντα, ποδήρη (μέχρι τους αστραγάλους δηλαδή), μαύρα ή μαύρα σύνολα: φόρεμα με τιράντες κι από πάνω λεπτό μπολερουδάκι.

Αργότερα είδα και μία επιβάτιδα στον Ηλεκτρικό (Γραμμή 1, του ενιαίου μετρό), όρθια· το τελείωμα το φορέματος σερνόταν στο δάπεδο· αυτό δεν μου άρεσε. Ανήκω βέβαια στη γενιά του τζιν, την μπιτλική, αλλά δεν φόρεσα ποτέ παντελόνι καμπάνα (με ψηλοτάκουνο παπούτσι), ούτε σωλήνα· τώρα, που οι σωλήνες επανήλθαν στη μόδα, δυσκολεύομαι να βρω τζιν με 20άρι, 22άρι ρεβέρ! Πήρα το τραμ από το Εντεμ, κατέβηκα στο Νέο Φάληρο και από κει τον Ηλεκτρικό για Μοναστηράκι.

Στο βαγόνι, δυο γυναίκες στο ίδιο κουπέ, δίπλα μου και απέναντι, νέες και μητέρες, άγνωστες όπως κατάλαβα, με αφορμή την τραγωδία του κοριτσιού, που έπεσε στις γραμμές του Ηλεκτρικού πριν από δυο χρόνια, τέτοια εποχή, Μάιος του 2019, συζητούσαν για το μπούλινγκ, στα σχολεία και στις γειτονιές, την ανασφάλεια των παιδιών και τη δυσκολία των γονιών τους να τα αναθρέψουν σε ένα ασφαλές περιβάλλον και «τι να κάνουν….» και «τι μέλλον θα έχουν αυτά τα παιδιά αύριο…».

Η μια προπαντός, η πιο «ψαγμένη» όπως μου φάνηκε, ήταν και επίμονη. Μόνο που η «ψαγμένη», στο Θησείο, με ξενέρωσε με τις προφητείες του… άγιου Παΐσιου: «Τα έχει πει όλα ο άγιος Παΐσιος!». «Ή από μπούλινγκ θα πάμε στο τέλος ή κανένας άγιος θα μας πέσει κατακέφαλα… Δεν γλιτώνουμε με τίποτα!» σκέφτηκα.