Για τον εύοσμο και ευανθή Μάιο

Ακούμε το σαγηνευτικό αέναο γέλιο των κορινθιακών κυμάτων («των ποντίων κυμάτων το ανήριθμον γέλασμα» -τι στίχος!- του Αισχύλου). Ήδη εύοσμος και ευανθής ο Μάιος από την πρώτη του μέρα -συνταρακτικός, φωτεινός, παρότι η λύπη είναι εδώ (όχι μέσα του). Σε μια μακριά λωρίδα γης, δίπλα στο σπίτι που μας φιλοξενούν, χάρμα οφθαλμών η κυριαρχία του κίτρινου από τις αμέτρητες μαργαρίτες, αλλά ανάμεσά τους και οι λιγοστές, πια, κατακόκκινες παπαρούνες. Μουσμουλιές κατάφορτες προκαλούν να τις επισκεφτούμε και να τις «αρμέξουμε» [γεμάτοι χυμούς οι καρποί τους]. Ιδού ο ξεσηκωμός λουλουδιών, φυτών, δέντρων να ταράσσει ψυχές, να διαμορφώνει διαθέσεις, να πυρπολεί συναισθήματα, έστω και αν διαφορετικά τα εισπράττει ο καθείς, έστω και αν μετουσιώνονται όλα αυτά μέσα του με οδύνη ή με χαρά. Και, τι παράξενο, λεμονιές και πορτοκαλιές εξακολουθούν να είναι βαρυφορτωμένες, αφού οι αγρότες προτιμούν να πέφτουν στη γη οι καρποί, παρά να τους πωλούν σε εξευτελιστικές τιμές. Τόσο όμορφη γη, ταπεινωμένη, εγκαταλελειμμένη, ερημωμένη από την κυβερνητική ακηδία για τις σοδειές των τελευταίων εραστών των χωμάτων. Αμ, δε σώνεται από τον τουρισμό μόνο η ελληνική οικονομία. [Πάντως, με τον Φώτη μπήκαμε σε ένα τέτοιο έρημο χωράφι και τρυγήσαμε κανονικά μούσμουλα και λεμόνια, κρίταμα από την ακροθαλασσιά, κάπαρη, σαλιγκάρια και δεν ξέρω τι άλλο ο δαιμόνιος αυτός οικοδεσπότης είναι ικανός να φτιάχνει -ξεραίνει τα κρίταμα και τα κάνει αλάτι· και τι δε δημιουργεί αυτός ο άνθρωπος].

Θαλάσσια -γελαστά!- κύματα, χώματα, άνθη, καρποί συνθέτουν τον μήνα, αγγέλλουν το επιστέγασμα της άνοιξης και τον ερχομό του καλοκαιριού -καινούργιες, έντονες οσμές, γήινες, απλώνονται στον χώρο «τρομοκρατώντας» την αδράνεια και την απάθεια που χαρακτηρίζει πολλούς από εμάς. Στην κορυφαία της στιγμή η άνοιξη, δεν προκαλεί εντούτοις ψυχικά φτερουγίσματα, δεν προσδίδει λάμψη στα πρόσωπα των ανθρώπων, λόγω όσων συμβαίνουν γύρω μας, με κυριότερα την ακρίβεια, την πανδημία, την ανεργία [τα γνωστά] και εσχάτως τον πόλεμο, που μερικοί τον θεωρούν επιβεβλημένο, αναπότρεπτο -ο θεός κι η ψυχή τους, τι να πεις… ας σώσουν τουλάχιστον οι εχέφρονες τον παρόντα τους νου [να κρατήσουν τα μυαλά που έχουν και να μην πάρουν αυτά αέρα και αρχίσουν να προτείνουν ανερμήνευτες πολεμικές ερμηνείες].

Παρ’ όλα τα εντυπωσιακά του Μαΐου τα στελέχη της κυβέρνησης κυκλοφορούν ανενόχλητα δώθε κείθε στα τηλεοπτικά κανάλια και εκτοξεύουν προκλητικότατα, ασυναρτησίες σε βάρος του ελληνικού λαού, θεωρώντας τον γκρινιάρη και ψεύτη και κατηγορώντας την αντιπολίτευση [κι εδώ το θράσος τους απογειώνεται] για λαϊκισμό, αυτοί οι πρώτοι διδάξαντες, οι υποστηρικτές των golden boys και λοιπών ανομημάτων, με αναρίθμητους μετακλητούς και υιικούς διορισμούς -πρωθυπουργικούς, όχι παίξε γέλασε. Κι έτσι επιπολάζουν τα [κυβερνητικά] περιττώματα του Μαΐου, αγνοώντας, εκτοπίζοντας μάλλον, την ευοσμία και ευανθία του, ποδοπατώντας τες κυριολεκτικά. Ο φιλελευθερισμός δεν αντέχει τη φυσική ομορφιά, αδυνατεί να δει την εσωτερική αρμονία των εποχών, ειδικά τούτου του μήνα της άνοιξης.

Έβρεξε χθες. Πανδαισία χρωμάτων στο απόβροχο -ευεργετική για τις σοδειές μαγιάτικη βροχή [και για τις ψυχές που πονάνε]. Ο,τι και να πεις για τον Μάιο θα είναι λειψό. Φέτος δύο (!) Πρωτομαγιές -τι άλλο…