Το βράδυ της Τετάρτης ήταν μία πολύ σημαντική βραδιά, βγαλμένη κατευθείαν από τα χρυσά χρόνια του ελληνικού μπάσκετ, που δεν είχαν κρατήσει και λίγο. Όταν πάρα πολλοί Έλληνες το αγαπήσανε, σχεδόν το λάτρεψαν, και το έβαλαν ακόμα και στη θέση του ποδοσφαίρου… Όταν το έπαιζαν με τις ώρες είτε σε τοπικά σωματεία, είτε σε αυλές σχολείων και σε πάρκα γειτονιών (που είχαν σχεδόν πάντα μία και δύο μπασκέτες).
Για τη Lady Hope, η αύρα του αγώνα του Ολυμπιακού με τη Μονακό παρέπεμπε στα χρόνια που το μπάσκετ ήταν τμήμα της καθημερινότητας πολλών Ελλήνων… Η όλη ατμόσφαιρα στο ΣΕΦ, ακόμα και οι «απαστράπτουσες» παρουσίες στις κερκίδες του Kevin Durant και της ηθοποιού Emma Stone δεν υπερκέρασαν την αυταξία των όσων αγωνιστικών δρώμενων έλαβαν χώρα πάνω στο παρκέ, αλλά λειτούργησαν άκρως επικουρικά…
Η δυναμική ενός αντιπάλου που λυγίζει στο τέλος και χάνει μία νίκη, μία πρόκριση, ένα σημαντικότατο στόχο, είναι εκείνο το συστατικό που καθορίζει το μέγεθος της επιτυχίας ενός νικητή. Η αντίσταση των Μονεγάσκων στα πρώτα τους μπουσουλήματα σε αυτό το (υψηλότατο) επίπεδο του ευρωπαϊκού ανταγωνισμού έκαναν την πρόκριση των παικτών του Γιώργου Μπαρτζώκα ακόμα μεγαλύτερη και σημαντικότερη.
Κάθε Έλληνας μπασκετόφιλος που ενδιαφέρεται ειλικρινά για την επιστροφή του εγχώριου status στα παλιά καλά γνώριμα επίπεδα, δεν μπορεί παρά να τοποθέτησε στις σωστές διαστάσεις την πρόκριση των «ερυθρόλευκων». Αφού πρώτα είχε την ευκαιρία να απολαύσει μία σειρά αγώνων από εκείνες που δεν θα ξεχάσουν μάλλον ποτέ ούτε οι φίλοι του Ολυμπιακού, ούτε της Μονακό (όσοι είναι αυτοί…), ούτε οι όποιοι τυχεροί ουδέτεροι την παρακολούθησαν. Στον ορισμό της διαφήμισης του αθλήματος, οι αγώνες αυτοί θα έχουν πάντα μία περίοπτη θέση στα ατομικά και συλλογικά μνημονικά…
Η Μονακό θα μπορούσε άνετα να βρεθεί αυτή στο Βελιγράδι. Όμως, στη σερβική πρωτεύουσα θα είναι η ομάδα του Πειραιά. Που, πλέον, δίπλα στη (μεγάλη) χαρά της πρόκρισης μπορεί να βάλει και την (ανεκτίμητη) αίγλη της ανατροφοδότησης του διαχρονικού ονόρε που έχει δημιουργήσει η ίδια στην Ευρώπη από τη δεκαετία του 1990 κιόλας.
Η πρόκριση αυτή έσπασε το «τείχος» της μιζέριας και της ραθυμίας των τελευταίων ετών, ανοίγοντας τη λεωφόρο του μέλλοντος (ως μία διαπλατυμένη και σύγχρονη «οδική αρτηρία» που οδηγεί στα καλύτερα μέρη του ευρωπαϊκού μπασκετικού στερεώματος). Ο Ολυμπιακός φέτος, από τους καλοκαιρινούς μήνες, υπηρέτησε ένα έξυπνο ολιστικό πλάνο, κυρίως γιατί ήθελε να διεκδικήσει τις πιθανότητές του. Όχι, για το final four. Αλλά, πρωτίστως, για να γίνει καλή έως πολύ καλή ομάδα. Και αν αυτό έφτανε για να τον έφερνε στην οκτάδα (δηλαδή στα play offs) της φετινής Euroleague, όλα θα ήταν κομπλέ.
Η μεταβατική περίοδος της ευρύτερης προωθητικής απόπειρας θα συνοδευόταν από ανταμοιβές ικανές για ένα ακόμα καλύτερο αύριο. Το πρόσφατο Κύπελλο Ελλάδας ήταν εξαρχής κάτι το βατό. Τώρα, όμως, ήρθε και το έξτρα bonus για τον μπασκετικό Ολυμπιακό. Η επιστροφή στα final four της κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης (έστω και με τους «τραυματισμούς» που της προκάλεσε η αποπομπή των ρωσικών ομάδων), που τον έκανε να «κόψει δρόμο» στο ταξίδι της καινούριας καταξίωσης.
Μπορεί ο σύλλογος του Πειραιά να κατακτήσει για τέταρτη φορά στην ιστορία του τον τίτλο του πρωταθλητή Ευρώπης στο επερχόμενο final four του Βελιγραδίου; Ένα είναι αυτή την ώρα το σημαντικό (αλλά και το σίγουρο…): πως δεν τον ξεγράφει κανένας, πως όλοι του αναγνωρίζουν ρόλο και εκτόπισμα…
Από εκεί και πέρα, η Lady Hope θέλει να σταθεί στις ευρύτερες προεκτάσεις της φετινής ευρωπαϊκής πορείας του Ολυμπιακού, εκείνες που ξεφεύγουν από τα στενά όρια της δικής του «επικράτειας». Γιατί αυτή η επιτυχία αύξησε τον πήχη των απαιτήσεων σε (και για) πολλούς βασικούς πόλους του εγχώριου μπασκετικού μικρόκοσμου. Με το που τελείωσε ο πέμπτος αγώνας με τη Μονακό ένα μήνυμα έφυγε από το ΣΕΦ με πολλούς αποδέκτες. Προορισμοί; Τα γραφεία του ΕΣΑΚΕ, τα αντίστοιχα της ΕΟΚ, τα μυαλά των δημοσιογράφων, οι ψυχές και οι καρδιές όλων των Ελλήνων μπασκετόφιλων. Αλλά, ακόμα και ο χώρος αποθήκευσης των μελλοντικών φιλοδοξιών της ΚΑΕ Παναθηναϊκός…
Η (απαραίτητη, έτσι όπως είχαν εξελιχθεί τα πράγματα τα τελευταία χρόνια…) αντεπίθεση του ελληνικού μπάσκετ έχει πια σημείο αναφοράς για να ξεκινήσει και να εδραιωθεί σε εύλογο χρονικό διάστημα. Το πρώτο σουτ μπήκε, αλλά τώρα θα πρέπει να παιχτεί από όλους σφιχτή άμυνα απέναντι στις παθογένειες, να σχεδιαστούν οι επόμενες επιθέσεις με οξυδερκή μαεστρία και να εκδηλωθούν αυτές με πυγμή, θετική διάθεση και «εντός των 24 δευτερολέπτων»…
