Το ερώτημα αν οι ΗΠΑ μπορούν να συντηρούν ταυτόχρονα δύο ψυχροπολεμικά μέτωπα αντιπαράθεσης, το ένα με τη Ρωσία και το δεύτερο με την Κίνα, είναι από τα πρώτα που τέθηκαν όταν άρχισε να κλιμακώνεται η ένταση Ουκρανίας – Ρωσίας.
Η συνάντηση στην Ιερουσαλήμ του Μπλίνκεν με εκπροσώπους του Ισραήλ και τεσσάρων αραβικών κρατών θέτει το ερώτημα αν και κατά πόσον οι ΗΠΑ θα μπορέσουν να διασκεδάσουν τις ανησυχίες των παραδοσιακών συμμάχων τους στην περιοχή εν όψει της επικείμενης εξομάλυνσης των σχέσεων Ουάσινγκτον – Τεχεράνης.
Και όχι μόνο, καθώς αν υπάρχουν αμφιβολίες για τη δυνατότητα των ΗΠΑ να εμπλέκονται σε μια διμέτωπη αντιπαράθεση με τη Ρωσία και την Κίνα, τότε η ερώτηση αν μπορούν να είναι ενεργά παρούσες σε ένα τρίτο μέτωπο την ευρύτερη Μέση Ανατολή δεν χρειάζεται καν να τεθεί.
Από τη Συρία και το Ιράκ μέχρι το μακρινό Αφγανιστάν οι ΗΠΑ τα τελευταία χρόνια ακολουθούν μια σταθερή πορεία απεμπλοκής, μια επιλογή η οποία εκ των πραγμάτων επέτρεψε στη Ρωσία να είναι δυναμικά παρούσα στη Συρία αλλά και συνδιαμορφώτρια των ευρύτερων περιφερειακών συσχετισμών.
Θα αντέξει η συνύπαρξη ΗΠΑ – Ρωσίας στη Μέση Ανατολή τη μετωπική αντιπαράθεση των δυο πυρηνικών υπερδυνάμεων στην Ουκρανία, όπως την περίοδο 2014 μέχρι σήμερα;
Ή θα υπάρξει παλινδρόμηση στην περίοδο 1956-1989, όταν τα δυο αντίπαλα μπλοκ είχαν επεκταθεί και στην ευρύτερη Μέση Ανατολή με δραματική κορύφωση την κήρυξη πυρηνικού συναγερμού τον Οκτώβριο του 1973 στη διάρκεια του πολέμου του Κιπούρ;
Αν οι ΗΠΑ θεωρήσουν εκ νέου ως στρατηγική προτεραιότητα την αποβολή της Μόσχας από τη Μέση Ανατολή, τότε θα δρομολογηθεί μια συνολική περιφερειακή αποσταθεροποίηση που θα στρώσει αργά ή γρήγορα το χαλί για την περιφερειακή ενεργοποίηση της Κίνας.
Η ήττα των τζιχαντιστών του «Ισλαμικού κράτους» μετά το 2014 κατέστη δυνατή επειδή οι ΗΠΑ δεν εμπόδισαν την παρουσία της Ρωσίας στη Συρία.
Αργά αλλά σταθερά οι ΗΠΑ επιστρέφουν στο σύνδρομο της αυτοκρατορικής υπερεξάπλωσης, που περιέγραψε πριν από σχεδόν σαράντα χρόνια ο Πολ Κένεντι στο βιβλίο του «Ανοδος και πτώση των μεγάλων δυνάμεων».
Καλώς εχόντων των πραγμάτων η προοπτική αναδίπλωσης της Ρωσίας από τη Μέση Ανατολή θα έπρεπε να ανησυχεί την Ουάσινγκτον εξίσου αν όχι περισσότερο απ’ ό,τι τη Μόσχα.
