Της παιδείας και της παιδιάς

Είπα να αφιερώσω τον σημερινό τίτλο στον αξέχαστο φίλο και κουμπάρο Γιάννη Καλαϊτζή· συμπλήρωσε ήδη (12 Φεβρουαρίου) έξι χρόνια απουσίας. Αυτός, ως σπουδαίος σατιρικός και εμπνευσμένος λογοπαίκτης, είχε χαρακτηρίσει κάποτε το υπουργείο Παιδείας, «Υπουργείον (χάριν) Παιδιάς». Τον θυμήθηκα τώρα, τον Γιάννη και τα αστείρευτα λογοπαίγνιά του (θα ήταν στο φόρτε του, τώρα που η σάτιρα σαν να βουβάθηκε!), με το νέο «επεισόδιο» της υπουργού Θρησκεύματος και Παιδείας: την αγωγή της εναντίον των ομοσπονδιών μέσης, που θα εκδικαζόταν χθες, ότι με στάση εργασίας (καταχρηστική) εμπόδιζαν διεξαγωγή διεθνούς διαγωνισμού αξιολόγησης μαθητών.

Είπε λοιπόν η μαχόμενη υπουργός ότι «η εφαρμογή ψηφισθέντων νόμων στις ευνομούμενες χώρες δεν επαφίεται στις συνδικαλιστικές ηγεσίες». Μόνο που αυτή η σκέψη, για να ολοκληρωθεί ως συλλογισμός, προϋποθέτει ότι η Ελλάδα είναι «ευνομούμενη χώρα». Δεν είναι δεδομένο! Ή κάνω λάθος; Και εν πάση περιπτώσει, το εύνομον του εν λόγω διαγωνισμού, που διεξάγεται ανά τριετία, από το 2000, με διοργανωτή τον Οργανισμό Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ), για τις χώρες-μέλη του (νομίζω 88) το ψήφισε η σημερινή κυβέρνηση Μητσοτάκη, με την υπουργό που κατέθεσε την αγωγή ως υπουργός «χώρας ευνομούμενης» το 2021.

Και είδα χθες ότι οι δυο βασικές «μητσοτακικές» εφημερίδες, «Νέα» και «Ελεύθερος Τύπος» δεν περιέλαβαν το θέμα στα πρωτοσέλιδα (ενώ προχθές, μετά τις εσωκομματικές εκλογές στον ΣΥΡΙΖΑ, η πρώτη αναφερόταν σε «σταλινικό» ποσοστό, του Τσίπρα και η δεύτερη τον παραλλήλιζε με τον Τσαουσέσκου). Ομως η «Καθημερινή» αφιερώνει στο θέμα το κύριο άρθρο, με τον… εύληπτο τίτλο «Σαμποτάζ»· των εκπαιδευτικών συνδικαλιστών ασφαλώς. Που εμποδίζουν μια διεθνή αξιολόγηση των Ελλήνων μαθητών. Χωρίς την ελάχιστη μνεία ότι η αξιολόγηση γίνεται από τον ΟΟΣΑ, με κριτήρια ΟΟΣΑ: οικονομικά/παραγωγικά. Με τα οποία, όποιος διαφωνεί, δεν είναι εξ ορισμού… σαμποτέρ, νομίζω! Ολίγα ακόμα αύριο…