Ο πόλεμος των εισαγωγικών

Θα μπορούσες να το πεις και πρωταπριλιάτικο. Μόνο που δεν είναι αστείο πρωταπριλιάτικο προς εξορκισμό κακού, είναι πρωταπριλιάτικο δράμα, με το κακό παρόν αυτοπροσώπως. Αυτός ο πόλεμος, έτσι όπως ξεκίνησε, εξελίσσεται και παρουσιάζεται αμφοτέρωθεν, μπορεί να χαρακτηριστεί και πόλεμος των εισαγωγικών, με την έννοια της αμφισημίας. Ο,τι δηλαδή ορίζεται ως κάτι, μπορεί να είναι, συγχρόνως, κάτι άλλο, διαφορετικό, ακόμα και αντίθετο. Τα έχουν αυτά οι πόλεμοι: άλλα να λέγονται, άλλα να γίνονται. Μόνο που σ’ αυτόν, το ψευδεπίγραφο, το παραπειστικό είναι τόσο πληθωρικά όσο σε κανέναν άλλο έως τώρα πόλεμο. Ισως φταίει και η ενημέρωση· στους παλιούς πολέμους ήταν πραγματική (reality), σε τούτον είναι εικονική (virtual).

Γι’ αυτό, όλες τις κρίσιμες λέξεις που τον αφορούν, αν θέλουμε να συμβαδίζουμε με τη νοημοσύνη μας, το σωστό είναι, νομίζω, να τις διαβάζουμε με εισαγωγικά: με την έννοια πως η σημασία κάθε λέξης περιέχει, συγχρόνως, την ακύρωση ή παραποίησή της. Καθοριστικός είναι, πιστεύω, ο εναρκτήριος ορισμός που έδωσαν στην εισβολή οι εισβολείς: «ειδική στρατιωτική επιχείρηση».

Αν και αυτό που με παρακίνησε, με διήγειρε να παίξω με τα πρωταπριλιάτικα ψεύδη του πολέμου είναι ο χαρακτηρισμός «ειρηνοποιός» για τον Ερντογάν. Το δε ανώτερο όλων είναι διάκριση «ρωσόφωνοι» – «ουκρανόφωνοι»! Διάβασα χθες στην «Εφ.Συν.» ότι κρίσιμη στρατιωτική βάση κοντά στο Κίεβο (πρώτη πρωτεύουσα της Ρωσίας…), ουκρανικά λέγεται Χοστομέλ και ρωσικά… Γκοστομέλ. Τέτοια γλωσσική διαφορά! Θα πούμε όμως ακόμα λίγα τη Δευτέρα. Τεράστιο το θέμα!

ΥΓ. Στο χθεσινό χρονογράφημα, όπου επέκρινα ανάρτηση στο fb του γιου του πρωθυπουργού, Κωνσταντίνου, επιτιμητική για τους καλλιτέχνες που συμμετείχαν στη συναυλία της Τρίτης για την ειρήνη, εισέβαλε ο δαίμων και μου «έσβησε» το φινάλε: «Στην Ουκρανία αρμόζουν ευπρεπείς συνηγορίες, όχι χυδαίες, εμετικές» κατέληγα. Μη θεωρηθεί ότι φοβήθηκα δηλαδή και το ανακάλεσα!