Τα πρώτα παγωτά

Θυμάμαι, πιτσιρικάδες, τέτοιες μέρες, βλέπαμε με τρόμο τον καιρό να καλοσυνέψει. Οχι τόσο για την παρέλαση της 25ης, που ποτέ δεν την έκανα κέφι (σπίτι αντιμιλιταριστικό, με τον μεγάλο αδελφό μας φαντάρο στη Μακρόνησο και τον αμέσως μικρότερο, συγχρόνως, σε ειδικό τάγμα της Πιερίας…), όσο για τα πρώτα παγωτά, τα ξυλάκια, κρέμα και σοκολάτα, που τότε κυκλοφορούσαν, στην… ουρά της παρέλασης και ήταν προανάκρουσμα καλοκαιριού.

Ολάσπρα, περιποιημένα καροτσάκια… εμπροσθοβαρή, με τον ασπροντυμένο, πεντακάθαρο παγωτατζή να τα σπρώχνει διαλαλώντας ποιητικά: «Εβγα να πάρεις ΕΒΓΑ κι αν δε σ’ αρέσει φεύγα»! Κάπου στο Θησείο ήταν εκείνη η πρώτη εν Ελλάδι Ελληνική Βιομηχανία Γάλακτος (ΕΒΓΑ), που την είχε ιδρύσει ένας ικανός, νομίζω Ελληνοαμερικανός, επιχειρηματίας ονόματι (πάλι νομίζω, μη βολευόμαστε πάντα με το… λυσάρι του Google˙ όπως πάει, σε λίγο θα γκουγκλάρουμε και τα ονόματά μας!) Τσουραπάς (αναλαμβάνω την ευθύνη στο τυχόν λάθος).

Σαν τρελά κάναμε τότε για τα πρώτα παγωτά: μία δραχμή η κρέμα (τα φτηνά), μιάμιση η σοκολάτα (τα πολυτελείας). Τα πιο πολλά βέβαια παιδιά, ιδίως στις γειτονιές τις δικές μας, τις προσφυγικές, ή δεν είχαν το αντίτιμο ή το παγωτό της 25ης ήταν το πρώτο, πιθανόν και το τελευταίο, της χρονιάς. Αφού και στην παρέλαση πηγαίναμε με τα πόδια, «συμμορίες», ή κάναμε σκαρφαλαρία στο (κίτρινο) τραμ. Φτιάχναμε και βεντάλιες με τα ξυλάκια, άλλα από τα παγωτά που τρώγαμε και άλλα (τα πιο πολλά) μαζεμένα από τον δρόμο˙ ακόμα θυμάμαι πώς φτιάχνονται! «Η μνήμη είναι ο γραφιάς της ψυχής», Αριστοτέλης, «Μικρά Φυσικά», «Περί μνήμης και αναμνήσεως».

Καλό θα ήταν βέβαια το κομμάτι αυτό να μην το διαβάσει (να μην του υποδείξουν να το διαβάσει) ο Μητσοτάκης, γιατί δεν αποκλείεται να νευριάσει και να πιάσει τα διαγγέλματα για τα… πλεονεκτήματα της φτώχειας…