Με όπλο την ειρήνη

Στα χρόνια των μνημονίων -και όχι μόνο- οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις μού έφερναν στον νου κάτι ξεπεσμένους, δύστροπους και φιλάργυρους φεουδάρχες που μόνη έγνοια τους ήταν οι φόροι.

Να όμως που οι βάρβαροι -σε αντίθεση με όσα έγραψε ο Αλεξανδρινός- φάνηκαν επιτέλους. Οι γερασμένοι άρχοντες τρομοκρατήθηκαν. Ανήσυχοι, όχι για τους υποτελείς τους αλλά για τον χρυσό τους, έσπευσαν στον μεγάλο βασιλιά που ξέρει από πολέμους και ζήτησαν ταπεινά τα φώτα του, την προστασία του. Οι ίδιοι, αν και ήταν πολεμοχαρείς στο παρελθόν, είχαν ξεμάθει. Χρόνια τώρα μόνη ασχολία τους ήταν να μετράνε τον χρυσό στα σεντούκια τους και να κάνουν οικονομίες. Εσπευσαν λοιπόν στον βασιλιά και έγιναν βασιλικότεροι του βασιλέως

Κάπου εδώ το παραμύθι, η πλάκα -αν μπορείς να κάνει κανείς πλάκα με το αίμα να ρέει- τελειώνουν. Μαζί τελειώνουν και οι αυταπάτες για την Ευρώπη που εμείς οικοδομήσαμε.

Ποια Ευρώπη των λαών άραγε θα έδιωχνε παιδιά από τα Πανεπιστήμια λόγω της καταγωγής τους;

Ποια πολιτισμένη Ευρώπη θα πυροβολούσε «Τη Λίμνη των Κύκνων» και τις πολιτιστικές εκδηλώσεις;

Ποια Ευρώπη θα εμπόδιζε την κίνηση των πολιτών, υψώνοντας ένα νέο τείχος ανάμεσα στους λαούς, για να τιμωρήσει τον βάρβαρο εισβολέα;

Σε ποια Ευρώπη ένα εχθρικό τηλεοπτικό δίκτυο ή μια εφημερίδα θα έκλειναν με κυβερνητική απόφαση κόντρα στην Παγκόσμια Διακήρυξη Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων;

Ναι. Απέναντί της η Ευρώπη δεν έχει κανέναν άγιο. Οπως αγία δεν είναι η ίδια. Ούτε αυτή, ούτε ο υπερατλαντικός σύμμαχός της που τρίβει τα χέρια του με τις εξελίξεις.

Και για να μην παρεξηγηθούμε. Ημασταν και είμαστε ενάντια σε κάθε εισβολή. Είμαστε αλληλέγγυοι σε κάθε λαό που αντιστέκεται ακόμη και με τα όπλα όταν η ελευθερία του απειλείται.

Αλλά δεν πρέπει να γίνεται κάποιος πιο βάρβαρος από τους βαρβάρους για να αντιμετωπίσει το κακό.

Αντί να γκρεμίζουμε τις γέφυρες, θα έπρεπε να δημιουργούμε διαύλους επικοινωνίας, να ακούμε. Να ζούμε ειρηνικά. Και είναι στο χέρι των λαών της Ευρώπης να αλλάξουν αυτή την πορεία.