Πάσχα στο χωριό

Πρόβλημα με Ιντερνετ είχα όσες μέρες έμεινα στον Λαύκο για Πάσχα. Εκείνο το ομιχλώδες πρωί τελείωσα νωρίς το χρονογράφημα. Προσπάθησα να το στείλω… Μισή ώρα. Τίποτα! Βγήκα στις εννιά. Εκανα βόλτα όλο το χωριό· στο μεταξύ είχε καθαρίσει η ομίχλη. Λιακάδα, αλλά τσουχτερή. Πέρασα από τον χασάπη, για αναλυτικές λεπτομέρειες της σαρκοβόρου παραγγελίας. Από το φούρνο, για ψωμί. Εκανα στάση στου Μανώλη το καφενείο για καφέ. Μιλήσαμε με πεντ-έξι θαμώνες· δεν έχει πια και περισσότερους! Πήγα να σηκωθώ να φύγω και ξανακάθισα. Ζάλη!

Παρέμεινα τουλάχιστον άλλα είκοσι λεπτά, ώσπου να συνεφέρω. Ανησύχησαν όλοι. Αλλά μετά, άρχισαν ο καθένας να μιλάει για το δικό του ζάχαρο, τη δική του πίεση, ποια φάρμακα του έδωσε και ποια του έκοψε ο γιατρός, ποια τα όρια της πίεσης και του ζάχαρου· εδώ εκδηλώθηκαν ζωηρές διαφωνίες για τις… υποδιαστολές. «Με ακούς που σου μιλάω; Καταλαβαίνεις ή δεν καταλαβαίνεις τι σου λέω;…» και άλλα παρόμοια, τα οποία, επιπλέον, υποβάλλανε στην κρίση μου· να εξηγήσω τι λέει ο ένας και ο άλλος και να απονείμω δικαιοσύνη.

Ο Μανώλης, που με πήρε στα σοβαρά, με ρώτησε δυο φορές πώς αισθάνομαι, πήγε πίσω από τον πάγκο, επέστρεψε με ένα ποτήρι νερό και ένα κουταλάκι ζάχαρη. «Υπογλυκαιμία!» γνωμάτευσε κατηγορηματικά. «Πιες τη ζάχαρη και θα συνέλθεις». Την «ήπια». Οντως συνήλθα μετά από πέντε-δέκα λεπτά. Ζυγίστηκα στο σκαλάκι του καφενείου, είδα ότι ισορροπώ και τράβηξα για το σπίτι, κοιτώντας, αριστερά–δεξιά, στους παρατημένους μπαξέδες, μήπως φυτρώνει πουθενά μάραθο για τη μαγειρίτσα.

Στο σπίτι, προσπάθησα ξανά να αποκαταστήσω σχέσεις με email· διερράγησαν όχι από υπαιτιότητά μου. Πείσμα αυτό. Εντέλει, κάποτε ενέδωσε, μου άνοιξε θυρίδα, έστειλα χρονογράφημα και είπα πανευτυχής: Επιτέλους, ώρα να υποδεχτώ κι εγώ το Πάσχα…

ΥΓ. Επωδός φετινού Πάσχα; Επιτέλους ήλιος!