Επισιτιστική κρίση

Ο κίνδυνος μιας τρίτης –επισιτιστικής– κρίσης μετά την πανδημική και την ενεργειακή αρχίζει να συζητείται και στη χώρα μας, φέρνοντας μπροστά στα μάτια μας «το σύνδρομο του σουπερμάρκετ». Το 57% του ηλιέλαιου, το 27% του σιταριού, το 18% του κριθαριού και το 14% του καλαμποκιού (στοιχεία από τη χθεσινή «Αυγή») παγκοσμίως εξάγονται από τις δύο εμπόλεμες Ρωσία και Ουκρανία.

Τι γίνεται εδώ; Λαμβάνουμε μέτρα αποτροπής; Σχεδιάζουμε κάτι; Λειτουργούν θεσμικές «έξοδοι» από την κρίση, εάν επισυμβεί;

Ειδικός επιστήμονας –που τώρα είναι συνταξιούχος– θυμάται ότι τη 10ετία του 1970 άρχισε να λειτουργεί (θεσμικά και όχι συγκυριακά) στο υπουργείο Γεωργίας επιτροπή επιφορτισμένη με την εξασφάλιση της επάρκειας των ειδών διατροφής. Λειτούργησε ακόμη εντονότερα επί υπουργίας Κ. Σημίτη και Γ. Ποτάκη. Συμμετείχαν διευθυντές αρμόδιοι για τη διατροφική αλυσίδα, για τις ζωοτροφές και την κτηνοτροφία, αλλά και ανώτατοι αξιωματικοί του στρατού. Οταν υπήρχε κίνδυνος ελλείψεων άρχιζαν τα τρεχάματα σε πρεσβείες, διεθνής οργανισμούς κ.λπ.

Ω του θαύματος, η επιτροπή δεν ξανασυνεδρίασε από το 2010 και μετά. Απλώς εδώ και λίγες μέρες συνεδρίασε για το επισιτιστικό –και για το θεαθήναι– το Υπουργικό Συμβούλιο. Τι να προλάβει; Να φέρει καλαμπόκι από τους Ινδιάνους της Αμερικής ή να φυτέψει σιτάρι στα ακαλλιέργητα και εγκαταλειμμένα χωράφια της Θεσσαλίας, που θα φυτρώσει του χρόνου; Θα το λύσει και αυτό η… αγορά.