Αλήθεια, αναρωτιέμαι πώς να λέμε στο εξής τη ρώσικη σαλάτα που, επιπλέον, μου αρέσει. Ποιο είναι το πολιτικά ορθό; Θα ρωτούσα την επί του Πολιτισμού και Αθλητισμού υπουργό μας, που, όπως είδα («Η Μενδώνη παραποίησε τη Διακήρυξη της Ε.Ε.», «Εφ. Συν.» 9/3), ειδικεύεται στις… μεταγλωττίσεις. Αλλά, εξ όσων γνωρίζω, η εν λόγω κυρία, που μεταξύ άλλων κατορθωμάτων «καλούπωσε» και την Ακρόπολη, αποφεύγει τις απαντήσεις ως ο ανομολόγητος τον λίβανον. Το πολύ, να μου απαντούσε με draft συνεργάτη της. Οπότε, μάταιος κόπος.
Η άλλη ονομασία της βέβαια, η παλιά, ήταν μακεδονική σαλάτα. Αλλά επειδή υπήρχε ακόμα η Γιουγκοσλαβία, για να μην έχουμε μπερδέματα με τη Μακεδονία (τη δική μας, όχι των Γιουγκοσλάβων), την κάναμε, κατ’ ευφημισμόν, ρώσικη, ενώ σε άλλες χώρες παρέμεινε μακεδονική. Αυτό σημαίνει, όσο πιο απλά μπορεί να ειπωθεί, αλλά και μεταφορικά, ότι όλα είναι ένα ανακάτεμα, ένα κουλουβάχατο: ψιλοκομμένα λαχανικά, διάφορα, αλατοπιπερώνεις, χτυπάς και μαγιονέζα και μετά πιάνεις το ανακάτωμα.
Προκύπτουν τότε κάτι παράγωγα που τα λένε… μακεδονικά, ουκρανικά ζητήματα, να χάνεις το μυαλό σου και να ψάχνεις λέξεις που να μη σε στιγματίζουν… φιλοσέρβο, ρωσόφιλο, ουκρανόφιλο, ακόμα και αμερικανόφιλο· το τελευταίο το υπέστην προσωπικά μες στην αντάρα της εναλλασσόμενης ορολογίας, όπου καλείσαι, απολογητικά, «να πάρεις θέση». Διότι, αν τολμήσεις, αν αποθρασυνθείς, και πάρεις θέση εναντίον του πολέμου, υπέρ της ειρήνης του σύμπαντος κόσμου, μπορεί να σε καταγγείλει και η Εκκλησία για αντιποίηση αρχής· ότι μπαίνεις στα χωράφια της, καθόσον μόνον αυτή, η Εκκλησία, έχει το προνόμιο να προσεύχεται επισήμως και υπέρ της ειρήνης, αλλά και να ευλογεί τα όπλα.
Το θέμα είναι ότι, μετά τους Πρώτο και Δεύτερο Μεγάλους και έναν τρίτο μικρό (στην άλλοτε Γιουγκοσλαβία), ο πόλεμος χτυπάει πάλι την Ευρώπη. Ενώ εμείς ψάχνουμε όνομα για τη σαλάτα…
