Και τώρα πόλεμος. Και παλιά πόλεμος. Και ξανά πόλεμος. Μεγάλη η ιστορία του κόσμου, ίδια η ιστορία του κόσμου. Ο πόλεμος (τους) ήταν πάντα δικός τους. Οχι, δεν θέλω να διαλέξω στρατόπεδο. Με τα παιδιά, τους πρόσφυγες, τους ταπεινούς αυτού του κόσμου, εννοείται μαζί και δίπλα. Αυτό πρέπει να είναι το «στρατόπεδό» μας.
Τα άλλα στρατόπεδα, αυτά που δημιουργούν τους πρόσφυγες και εξοντώνουν παιδιά, δεν είναι δικά μας. Από τη μία η αλαζονική και επεκτατική Δύση (αλήθεια, νομίζει ότι ξεχάσαμε τα εγκλήματά της σχεδόν σε κάθε γωνιά του κόσμου;) και από την άλλη η εκκολαπτόμενη υπερδύναμη Ρωσία (αλήθεια, πιστεύει πως μπορεί να μας πείσει ότι οι λαοί έχουν ανάγκη από σωτήρες και βόμβες;)
Εμείς όμως; Θα συνεχίζουμε να καταδικάζουμε τους πολέμους όπου γης βυθισμένοι στην απόγνωση και φράσεις όπως «δεν το πιστεύω ότι γίνεται πόλεμος στην εποχή μας»; Πώς γίνεται να «πέφτουμε από τα σύννεφα» όταν έχουμε άπειρες αποδείξεις καθημερινά για την «αθωότητα» (και) αυτής της εποχής η οποία είναι η ίδια με τις προηγούμενες; Ας μην είμαι υπερβολικός. Δεν είναι ακριβώς η ίδια. Εχει επιτευχθεί πρόοδος σε πολλούς τομείς. Εχουμε κατοχυρώσει αυτά που στο παρελθόν φάνταζαν ανέφικτα.
Αλλά η ιστορία κινήθηκε από τους ταπεινούς οι οποίοι βιώνουν τις συνέπειες (και) αυτού του πολέμου. Αυτοί άλλαξαν και θα συνεχίσουν να αλλάζουν την ανθρωπότητα. Τα άλλα στρατόπεδα είναι πληγές στο σώμα της γης αιώνες τώρα, έχουν το ίδιο επώνυμο πάντα, απλώς αλλάζουν το μικρό τους όνομα κατά καιρούς. Οσο για την αιτία, παραμένει η ίδια διαχρονικά…
Η επιστολή δημοσιεύτηκε στο φύλλο της «Εφ.Συν.» τη Δευτέρα 14/03/2022.
