Πόσο όμορφοι, καθαροί, αποφασιστικοί ήταν οι ήρωες του 1821! Τα πορτρέτα τους από τα σχολικά μας χρόνια, πολλά από αυτά ξεπατικωμένα από τα εξώφυλλα των εθνικά στρατευμένων Κλασικών Εικονογραφημένων της εποχής, παρουσίαζαν εξιδανικευμένους τους πολέμαρχους και τους ηγέτες του ξεσηκωμού. Πάλι καλά που δεν τους έδειχναν ξυρισμένους και με κοστούμι.

Αυτό το εσκεμμένο ιστορικό «λίφτινγκ» δεν ήταν μόνο ελληνικό φαινόμενο. Ηταν διεθνές και απόλυτα εξηγήσιμο. Τέτοιες ιστορικές, καλλιτεχνικές, πολιτικές κ.ά. λαθροχειρίες κατέδειξαν με το μοναδικό χιούμορ τους ο Harvey Kurtzman (σενάριο) και ο Jack Davis (σχέδια) σε μια σειρά από κόμικς-συγκρίσεις τους στα πρώτα τεύχη του περιοδικού MAD της δεκαετίας του 1950.

Μια εικόνα, 278 λέξεις

Πιο απολαυστική από αυτές ήταν η ιστορία «Cowboy!» του 1955, εξ ολοκλήρου διαιρεμένη σε δύο μέρη. Στο αριστερό μέρος εξελισσόταν η ιστορία του πανέμορφου, ατσαλάκωτου, ηρωικού, γοητευτικού, γενναίου, δίκαιου και με λαμπερά σπιρούνια «Lance Sterling», ενός στερεοτυπικού τυχοδιώκτη και κατ’ όνομα καουμπόι που, όπως πάντα συνέβαινε στα γουέστερν, βγαίνει νικητής στα πιστολίδια και τον ερωτεύεται η καλλονή του σαλούν, ενώ στο δεξιό μέρος εξελίσσεται η πιο ρεαλιστική και γι’ αυτό απολαυστική ιστορία του «John Smurd», ενός καουμπόι πιο κοντά στην πραγματικότητα.

Ο Smurd έχει τεράστιο μουστάκι, είναι πενταβρόμικος μια και όλη μέρα αναπόφευκτα κυλιέται στις σβουνιές και τις καβαλίνες, τον περιτριγυρίζουν μύγες, οι τρύπιες μπότες του είναι βουτηγμένες σε λάσπες και σκατά και όταν μπλεχτεί σε καβγά τρώει ανελέητο ξύλο. Ασε που μάλλον θα τον κρεμάσουν κιόλας με συνοπτικές διαδικασίες μια και δεν έχει άκρες στον σερίφη, ενώ είναι ερωτευμένες μαζί του μόνο οι αγελάδες του.

Κι όπως στα γουέστερν πρωταγωνιστούσαν πάντα ο Τζον Γουέιν και ο Ρόναλντ Ρέιγκαν, έτσι και στα πορτρέτα των ηρώων του ’21 στις σχολικές αίθουσες βλέπαμε πανέμορφους, σιδερωμένους και λαμπερούς Ελληνες.