Επιστροφή στην ασφάλεια

Διάβαζα στην «άποψη» της «Συντακτών» του Σαββατοκύριακου, με αφορμή δημοσκοπική έρευνα της Prorata και με τίτλο: «Επικίνδυνο τέλμα», ότι: «Χωρίς αμφιβολία ζητείται διέξοδος. Πειστική πολιτική διέξοδος. Αυτό που ζούμε τώρα είναι το τέλμα των αρνητικών διαπιστώσεων και συναισθημάτων που απεικονίζεται τόσο στη ρευστότητα του πολιτικού σκηνικού όσο και στον διαφαινόμενο κίνδυνο να ενισχυθούν ακραία αντιδραστικά σχήματα». Ο λόγος που μπορεί να συμβεί αυτό; «Συσσωρεύεται λαϊκή οργή. Αλλά η οργή αυτή δεν μεταφράζεται σε σαφή πολιτική επιλογή αλλαγής της κατάστασης».

Οι συγκυρίες, αλίμονο, συνηγορούν στην επαναφορά του άκρως συντηρητικού δόγματος: «ησυχία – τάξη – ασφάλεια». Οχι και πως έφυγε ποτέ, ώστε να επανέλθει. Αλλά το παράδοξο, που ουδέποτε κατάφερα να εξηγήσω (έφαγα τα νιάτα μου που λένε), είναι ότι αυτό το εμβληματικό τρίπτυχο του συντηρητισμού, κάτι σαν το «πιστεύω» των χριστιανών και το «προλετάριοι όλων των χωρών ενωθείτε» των (παλαιών) μαρξιστών, η «ησυχία, τάξη και ασφάλεια», ενώ είναι πανταχού παρούσα και αιτία πλείστων δεινών, δίνει –διά της προβολής και της προπαγάνδας, οσάκις παρίσταται ανάγκη– αίσθηση… χαμένου παραδείσου· ότι ήταν κάτι καλό που το χάσαμε, και είναι απόλυτη ανάγκη να το ανακτήσουμε, αλλιώς χανόμαστε.

Δυστυχώς, δεν είναι μόνο ημεδαπά, αυτά τα εκφυλιστικά καμώματα της «καθεστηκυίας τάξεως»: να μας καίει τις σοδειές και μετά να προσλαμβάνει (για το καλό μας) πυροσβέστες. Ημουν στο Παρίσι την περασμένη βδομάδα, τρεις-τέσσερις μέρες, και νέα παιδιά, κορίτσια και αγόρια, όμορφα, μοίραζαν σε γέφυρες του Σηκουάνα φέιγ-βολάν του δεξιότερου της Λεπέν, Ζεμούρ, ο οποίος τινάχτηκε ξαφνικά από την τηλεόραση και επιθέσεις του κατά του «συστήματος», με έμβλημα: «Επιστροφή στην Ασφάλεια» («Le retour de la sécurité»).

Εάν στη Γαλλία –πολιτικό βαρόμετρο παγκοσμίως– πουλάνε… ασφάλεια εταιρείες και η Γερμανία επανεξοπλίζεται… μη μου μιλάς για τον Κομφούκιο ή τον Αττίλα, μίλα μου για μήλα…