Τεκμήριο ανοησίας

«Εάν τελικά τον Κυριάκο Μητσοτάκη δεν τον απαλείψουν από τον πολιτικό χάρτη της χώρας ούτε η διαχείριση του κορονοϊού και η μεταχείριση του ΕΣΥ, ούτε η ακρίβεια, ούτε οι πετσοκομμένες φοροαπαλλαγές και συντάξεις, ούτε το μεταναστευτικό/προσφυγικό, ούτε… άπειρα ούτε, ορατά, αθέατα είτε επιμελώς κεκρυμμένα, και τον απαλείψουν οι παράπλευρες απώλειες της Novartis, θα το φυσάει και δεν θα κρυώνει…», έγραφα στις 21/1 με αφορμή τη δίωξη περί τη Novartis των δημοσιογράφων Κώστα Βαξεβάνη και Γιάννας Παπαδάκου.

Αυτά, τρεις μέρες πριν από την… επέλαση της χιονοκαταιγίδας «Ελπίδα», όπου στα τόσα δεινά προστέθηκε το, για την ώρα, κορυφαίο όλων. Ε, λοιπόν, ο αθεόφοβος πρωθυπουργός της χώρας, στη συζήτηση της πρότασης δυσπιστίας επί του «κορυφαίου όλων», όπου ήταν θέσει ελεγχόμενος, άδραξε την ευκαιρία και, από του βήματος της Βουλής, «έστησε στη ράμπα», όπως λέγαμε στον στρατό ή «έβγαλε στα κάγκελα» κατά τη σημερινή ιδιόλεκτο τους ίδιους δημοσιογράφους με βάση το κλητήριο θέσπισμα, προτού καν απολογηθούν στην ανακρίτρια και διατυπωθούν οι κατηγορίες (της γνωστής «σκευωρίας» κ.λπ.).

Προδίκασε, δηλαδή, και… προκατέλαβε την κρίση των αρμόδιων αρχών καταγγέλλοντας (πρωθυπουργός, από το βήμα της Βουλής!) ότι: «Αυτό δεν λέγεται δημοσιογραφία, αυτό λέγεται συμμορία. Δεν λέγεται ελευθεροτυπία, λέγεται ελευθεροδολοφονία [το διάβασα αυτό, δεν τον άκουσα να το προφέρει…]. Με αυτόν τον υπόκοσμο είστε αγκαλιά»· το τελευταίο, την «αγκαλιά με τον υπόκοσμο», προφανώς το απηύθυνε στην αξιωματική αντιπολίτευση…

Πάει και το τεκμήριο της αθωότητας, περίπατο. Πάει και η διάκριση των εξουσιών, για βρούβες. Πάει και η ανεξαρτησία της δικαιοσύνης, για τα θυμαράκια. Υπάρχει και προηγούμενο. Σε ανάλογη περίπτωση η Ελλάδα καταδικάστηκε από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, επί πρωθυπουργίας Κώστα Καραμανλή! Τεκμήριο αθωότητας, ναι. Δυστυχώς, τεκμήριο ανοησίας δεν υπάρχει, ούτε στη νομική ούτε στην πολιτική επιστήμη. Δεν σπουδάζεις ανόητος, γεννιέσαι.