Δανείζομαι και παραλλάσσω τον σημερινό τίτλο από το βιβλίο του Μιχαήλ Μητσάκη (1868–1916) «Εις Αθηναίος χρυσοθήρας» (1890· ευαίσθητη διακωμώδηση της μανίας πλουτισμού που είχε κυριεύσει Αθηναίους –και όχι μόνο– τέλη του 19ου αιώνα, με τα λεγόμενα «Λαυρεωτικά» και την πρώτη χρηματιστηριακή κρίση της χώρας, με απροσμέτρητες επιπτώσεις). Εις Αθηναίος συνδεσμίτης (του ΠΑΟΚ) λοιπόν, που ήταν παρών στο φονικό της Χαριλάου, γνωστός στην αστυνομία ως «Αθηναίος», που αναζητήθηκε σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, αλλά εντέλει παραδόθηκε εθελουσίως συνοδευόμενος από τον δικηγόρο του.
Τι δηλοί ο μύθος; Τίποτα απολύτως. Ποια σχέση, ποιος παραλληλισμός υπάρχει μεταξύ Αθηναίου χρυσοθήρα, του Μητσάκη και Αθηναίου συνδεσμίτη, του ΠΑΟΚ; Τίποτα κι εδώ, πλην ίσως της… περιρρέουσας ατμόσφαιρας: «Εταιρίαι εσχηματίζοντο. Συμμορίαι μεταλλοκυνηγών διωργανούντο…Καθ’ όλην την χώραν ουδέν άλλο ζήτημα, ουδέν άλλο θέμα, τίποτε εκτός αυτού δεν ενδιέφερεν…» γράφει ο Μητσάκης. «Αλλ’ όπως όλα», συνεχίζει, «εξητμίσθη βαθμηδόν και αυτή η ορμή και κατηυνάσθη το μυστηριώδες πάθος και ησύχασαν τα εξαφθέντα νεύρα κ’ εκόπασεν ο πάταγος ο άλογος…».
Περιμένουμε λοιπόν, όχι να κοπάσει ο «πάταγος ο άλογος», αλλά να δούμε πού θα στραφούν οι ανακρίσεις και ποιες σκοτεινές πλευρές του πολύπτυχου αυτού δράματος θα (και αν…) φωτιστούν. Διότι πολλά έχουνε δει τα μάτια μας και πολλές υποσχέσεις κατάπιαν τα σκοτάδια της αβύσσου.
Περισσότερο ενδιαφέρει, νομίζω, η προχθεσινή είδηση ότι: «Αναβλήθηκε για 8η φορά η δίκη Ιβάν Σαββίδη για το όπλο», στο γήπεδο της Τούμπας, σε ματς με την ΑΕΚ (11/3/2018) και ότι στην τελευταία δικάσιμο παρουσιάστηκε, πρώτη φορά, ο βασικός μάρτυρας, διαιτητής του αγώνα, με διαταγή… βίαιης προσαγωγής· έφαγε και πρόστιμο! Βασικός μάρτυρας οπλοφορίας που την είχε δει το… πανελλήνιο! Και καταλήγει ο Μητσάκης: «…πεισθέντος κατά μικρόν, μετά πολλά, του πλήθους ότι αυταπάτης θύμα ήν και ανοήτου ουτοπίας είχε γίνει παίγνιον…».
