Οταν στην καθημερινότητά μας έχουμε ματαίωση των επιθυμιών μας, τότε κυριευόμαστε από θυμό και εύκολα πέφτουμε από το ένα λάθος στο άλλο.
Το πιο σημαντικό πράγμα στη ζωή είναι να αντέξεις τις ματαιώσεις και τη μη πραγματοποίηση των ονείρων σου, χωρίς να χάσεις την ελπίδα και το δικαίωμα στο όνειρο.
Η συσσώρευση και κυριαρχία, για χρόνια μέσα μας, του θυμού, συνοδευόμενου και από φόβο εγκατάλειψης και απόρριψης (χωρίς αυτός να γίνει αντιληπτός από τον άμεσο οικογενειακό μας περίγυρο), δημιουργεί αρνητική συναισθηματική φόρτιση και έλλειμμα ωριμότητας. Απόρροια αυτών είναι να χάσουμε την αυτοεκτίμησή μας, δηλαδή να μην αποδεχόμαστε τον εαυτό μας.
«Μου έλειπε η ασφάλεια και τα υλικά αγαθά». Η ερμηνεία των ελλείψεων αυτών είναι ότι δεν είχαμε ή δεν εισπράξαμε ποτέ αγάπη. Συνήθως στην προεφηβεία και την εφηβεία (έντονη θύελλα και πίεση μαζί), οι έφηβοι εμφανίζουν προβλήματα. Αυτά συνοδεύονται από παραβατική – αντικοινωνική συμπεριφορά, όπως κλοπές, οργάνωση σε «συνδέσμους» ποδοσφαιρικών ομάδων ή σε ομάδες ατόμων με πολιτική ταμπέλα και αντικοινωνική συμπεριφορά.
«Φανατισμός στο ποδόσφαιρο και χαρακτηρισμοί» δηλώνουν έλλειμμα έκφρασης και αγάπης. Στον χώρο του ποδοσφαίρου, τα άτομα που «συχνάζουν» στους χώρους των «συνδέσμων» είναι πονεμένα παιδιά, τα οποία δεν γνώρισαν το χάδι και την αγκαλιά.
Με τα άτομα της «παρέας του ποδοσφαίρου», νιώθουν σημαντικά, γιατί αγαπά όλη η «παρέα» την ίδια ομάδα. Εχουν δηλαδή κοινή αγάπη – κοινή αγαπημένη – θρησκεία την ομάδα τους. Στους χώρους των «συνδέσμων» νιώθουν «ζεστασιά» και προσπαθούν να καλύψουν το έλλειμμα αγάπης το οποίο έχουν αποκομίσει από την οικογένειά τους (πυρηνική ή ευρύτερη οικογένεια) ή από το «μπούλινγκ» το οποίο σήμερα κυριαρχεί τόσο στα σχολεία (κοινωνία των παιδιών) όσο και από στον κοινωνικό μας περίγυρο (κοινωνία των μεγάλων).
Στους χώρους αυτούς των «συνδέσμων» ή των ιδιωτικών «χώρων» της «παρέας» εκφράζουν την αγάπη προς την ομάδα και εκεί κάνουν κοινά πράγματα. Συζητάνε, παίζουν παιχνίδια, πάνε εκδρομές με την ομάδα, φτιάχνουν πανό και πάνε οπαδικά (συντεταγμένα) στα γήπεδα. Σε αυτά εκφράζουν τον «θυμό» τους, συμμετέχοντας ενεργά στη «βία των γηπέδων».
Επίσης, ασχολούνται με διάφορα πάθη, τζόγο, εθισμούς κ.λπ. Μέσω όλων αυτών, εκφράζουν τον συσσωρευμένο θυμό τους. Στην καθημερινότητά τους δημιουργούν μπελάδες, για να μη βαριούνται. Τους μαγεύει να προκαλούν τα όργανα της αστυνομίας. Φλερτάρουν με την παρανομία και τα καταστροφικά πάθη. Οι «παρέες» αυτές αποτελούνται από προβληματικά – πονεμένα άτομα με χαμηλή αυτοεκτίμηση. Στους ιδιωτικούς χώρους όπου συχνάζουν, οι πονεμένες ψυχές συναντώνται. Μπορεί να συμπονάς, επειδή πόνεσες. Ο,τι είσαι, αυτό βρίσκεις ως παρέα (φίλο ή φίλη), όμοιο με σένα.
Αν η οικογένειά τους απλόχερα τους παρείχε την αγάπη και την αγκαλιά, πιθανόν δεν μπόρεσαν να τα εισπράξουν, διότι «βιάστηκαν» συναισθηματικά, ποικιλοτρόπως, τόσο από την κοινωνία των παιδιών στο σχολείο όσο και από την κοινωνία των μεγάλων, στις πόλεις όπου ζουν.
Η οικογένεια και η θρησκεία δεν αποκαθίστανται από ομάδες – συνδέσμους και «παρέες» και δεν έχουν καμία σχέση με αυτές. Στο ποδόσφαιρο, οι άνθρωποι, όταν είναι οπαδοί και όχι φίλαθλοι, εκφράζουν τον συσσωρευμένο θυμό τους. Λειτουργούν συνήθως με παρορμητισμό και όχι με τη λογική. Οι έφηβοι κουβαλούν μαζί τους τη μεγαλύτερη δύναμη, η οποία είναι η νεότητα. Αλλη μεγάλη δύναμη είναι η παιδεία και οι αξίες που πήραμε από το σπίτι μας, καθώς μεγαλώναμε συνοδευόμενοι από τη γνώση την οποία πήραμε από το σχολείο.
Σήμερα, όμως, δυστυχώς, λόγω του υλισμού, χάσαμε την ανθρωπιά μας. Είναι καιρός πια να ξαναγυρίσουμε στις αξίες και στον άνθρωπο, για να βρούμε τη χαμένη αυτοεκτίμηση, τους εαυτούς και ενώσουμε με ισχυρούς δεσμούς την οικογένειά μας. Στους δύσκολους καιρούς που ζούμε, η κούραση, το άγχος, ο καταιγισμός μηνυμάτων και προβλημάτων, δεν επιτρέπουν πολλές φορές στους γονείς να αντιληφθούν εύκολα τα «σήματα» που εκπέμπουν τα παιδιά τους, με αποτέλεσμα τα προβλήματα να διαιωνίζονται.
Ποτέ άλλοτε η ανάγκη για ουσιαστική επικοινωνία δεν ήταν τόσο επιτακτική. Οσο για τις προηγούμενες γενιές, ήταν «φυσικά» και αυθόρμητα, όπως η ανατροφή των παιδιών και η συμβίωση στις πολύπλοκες κοινωνίες του 21ου αιώνα, πρέπει να είναι αντικείμενο έρευνας και εκπαίδευσης.
*πολιτικός μηχανικός, Μεσολόγγι
Η επιστολή δημοσιεύτηκε στο φύλλο της «Εφ.Συν.» τη Δευτέρα 14/02/2022.
