Με ευρεία πλειοψηφία (Ν.Δ., ΚΙΝ.ΑΛΛ., Ελληνική Λύση) εγκρίθηκαν προχθές στη Βουλή οι συμβάσεις για τα εξοπλιστικά (φρεγάτες Belharra, μαχητικά αεροσκάφη Rafale, τορπίλες υποβρυχίων κ.λπ., συνολική δαπάνη περί τα 4,5 δισ. ευρώ κ.λπ.). Οι τρεις της Αριστεράς (ελπίζω να μην υπάρξει παρεξήγηση που τους τοποθετώ ομού, κατ’ οικονομία χρονογραφική· θυμάμαι την Παπαρήγα που κάποτε… αποκήρυττε την Αριστερά: «Δεν είμαστε αριστεροί, είμαστε κομμουνιστές!» έλεγε), ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ και ΜέΡΑ25 εν πάση περιπτώσει, καταψήφισαν διαφοροποιούμενοι ή διαφοροποιήθηκαν καταψηφίζοντες, εν μέρει ή εν όλω.
Ως ανεμένετο ο πρωθυπουργός κ. Μητσοτάκης άδραξε την ευκαιρία (ωσάν να μην το γνώριζε· έπεσε απ’ τα σύννεφα…) με τη διαφοροποίηση της αξιωματικής αντιπολίτευσης (προφανώς οι έτεροι δυο του είναι αδιάφοροι) να επικρίνει τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ κ. Τσίπρα ως «απόντα από το μέτωπο της εθνικής συστράτευσης» και ως «εθνική παραφωνία σε εξαιρετικά κρίσιμη συγκυρία για τη χώρα». Πρώτον, δεν ενθυμούμαι πότε ακριβώς η χώρα δεν ήταν σε εξαιρετικά κρίσιμη συγκυρία (τουλάχιστον ως επιχείρημα ανάγκης επανεξοπλισμών). Αυτό ίσως το γνωρίζει ο κ. Μητσοτάκης! Και δεύτερον, στις επικρίσεις Μητσοτάκη προς Τσίπρα διέκρινα σχετική… κομψότητα εν σχέσει προς ανάλογες επικρίσεις του παρελθόντος. Αν και –του κ. Μητσοτάκη θεωρουμένου ως εκπροσώπου της άκρας συντηρητικής αποκλίσεως· αυτό είναι γνώμη μου– διατηρεί με συνέπεια την ακράδαντη πεποίθηση ότι η παράταξή του, ιδίως οι ακρότατες απολήξεις της, διατηρεί το μονοπώλιο της φιλοπατρίας ισοβίως, και όλοι οι άλλοι στην καλύτερη περίπτωση είναι ουραγοί και στη χειρότερη εθνικοί μειοδότες.
Πολύ θα ήθελα, πάντως, να μάθω τι εννοούσε ο κ. Μητσοτάκης με την αποστροφή: «Ολα μπορούν να συζητηθούν σε κλειστές διακομματικές συνεδριάσεις, σήμερα συζητάμε την πολιτική έγκριση» (των εξοπλιστικών). Σε «κουκούλωμα» με πάει! Ξέρετε ποιο είναι το κακό με τα εξοπλιστικά; Οτι όλα τα στραβά βγαίνουν με τη… νεκροψία! Ποτέ πριν…
