»Τα καλά: Ξημερώνει· αλλιώς διαχειρίζεσαι μια “κρίση” στο φως της μέρας. Εχω φορτίσει το laptop, διά παν ενδεχόμενον· γιατί χθες –με τη διακοπή ρεύματος– έτρεχα στα σκοτάδια για φακό και κεριά. Δεν χιονίζει, το πάει και για (κάποια) υποψία λιακάδας. Τα άσχημα: Πρώτα τα εντός/εκτός: Από το πολύ χιόνι, που ήδη κρυσταλλιάζει, οι τέντες έπιασαν να ξηλώνονται. Τα εκτός/εκτός κακά, αναρίθμητα. Μέχρι δέντρα σπάσανε στη γειτονιά, στη Σπύρου Μερκούρη, κοντά στο στέκι μας, το καφενείο του Λουκά, έβλεπα, τώρα το πρωί, στην τηλεόραση.
»Αμέτρητα αυτοκίνητα με εγκλωβισμένους (λέξη που θα παίξει!), πρώτα στην Αττική Οδό (μέγα ζήτημα), μετά, στη Μεσογείων, στην Κατεχάκη, σε δρόμους και παράδρομους, για να περιοριστώ μόνο στα κεντρικά. Πάμπολλες οι περιοχές με διακοπές ρεύματος, μικρής έως πολύ μεγάλης διάρκειας. Συγκρούστηκαν αμαξοστοιχίες· ευτυχώς, μόνο με τραυματίες. Ακινητοποιήθηκε τρένο με τριακόσιους επιβάτες στην Οινόη, από χθες μετά το μεσημέρι μέχρι τώρα το πρωί που άκουγα/έβλεπα ειδήσεις. Ενας μηχανισμός παράλυτος, με δηλώσεις… αρτιμελείς σε επίπεδο πρωταθλητισμού. Τι να πεις και τι να σχολιάσεις. […]
»[…] Βγήκα προσεχτικά μετά τις εννιά. Ψωμί μεν βρήκα, πήρα και μπουγάτσα για πρωινό. Αλλά… εφημερίδα… δεν κατέστη δυνατή η διανομή στην… ακραία συνοικία Παγκρατίου. Ουδέν έτερον σχόλιον. Γύρισα στο σπίτι… σώος και αβλαβής. Κάθισα στον υπολογιστή κι εκείνη τη στιγμή έσκαγε ο πρώτος, μετά την Ελπίδα, ήλιος. Μουρτζούφλης. Αλλά τι ήλιο να περιμένεις μετά από τέτοια Ελπίδα…».
