Κι όμως πέρασε ένας χρόνος χωρίς τον Δημήτρη Φωτόπουλο. Ηταν 15 του Μάρτη πέρσι, βράδυ Καθαρά Δευτέρα, όταν σταμάτησε να χτυπά η καρδιά ενός υπέροχου ανθρώπου, ξεχωριστού φίλου, εξαιρετικού συναδέλφου. Βρέθηκε δυστυχώς μόνο για λίγους μήνες στη θέση του art director της «Εφ.Συν.», αλλά πρόλαβε να αφήσει ανεξίτηλο το στίγμα του.
Τη διαφορετική ματιά του που ταίριαζε εξαιρετικά με τη δική μας. Σήμερα, τελείται το ετήσιο μνημόσυνο στην εκκλησία των Αγ. Αναργύρων στη Νέα Σμύρνη. Ο Δημήτρης ξεχώριζε για την ευγένεια και το ήθος του. Καλλιτέχνης με έμπνευση, δημιουργικός και ακούραστος, ήξερε να ακούει, να πιάνει τον σφυγμό και να δίνει λύσεις. Ανθρωπος με ανατρεπτικό χιούμορ, χαμηλών τόνων, με πάθος για ό,τι έκανε, δημοσιογραφική αντίληψη και υψηλή αισθητική. Αλλά κι ένα γλυκύτατο παιδί σε μια αέναη κίνηση. Ενα φιλαράκι που η συνεργασία μας ήταν τόσο αρμονική ώστε νόμιζες ότι δουλεύουμε μαζί δεκαετίες. Πέρα από το αστείρευτο ταλέντο που διέθετε, είχε τον τρόπο να δημιουργεί ηρεμία ακόμα και στις πιο δύσκολες καταστάσεις.
«Στο design δεν υπάρχουν αδιέξοδα», συνήθιζε να λέει κάθε φορά που την… ανοικονόμητη φλυαρία μας έπρεπε να τη χωρέσει σε ένα πρωτοσέλιδο. «Δεν είμαι ζητιάνος, καλοί μου συνάδελφοι», ήταν το άλλο μότο του όταν θέλοντας αργά τη νύχτα να κλείσουμε την πρώτη σελίδα ζητούσε να του στείλουμε επιτέλους τους τίτλους για να μπορέσει να κάνει τη δική του σύνθεση. Και τα δύο τα επαναλαμβάνουμε σχεδόν σε καθημερινή βάση και τον θυμόμαστε.
Δημήτρη, παραμένεις για πάντα στις καρδιές μας…
