Σήμερα «Η φωνή της» θα ακουστεί δυνατά έξω από το Εφετείο Αθηνών

Υπάρχουν απαγορευμένες λέξεις; Λέξεις επικίνδυνες και γι’ αυτό απούσες από τον κυρίαρχο πολιτικό λόγο και τη νομοθεσία; Η «γυναικοκτονία» είναι μια τέτοια λέξη, αφού φέρει όλο το βάρος της πατριαρχίας και φωτίζει το σεξιστικό κίνητρο πίσω από κάθε δολοφονία γυναίκας ή θηλυκότητας.

Κι ίσως γι’ αυτό η κυβέρνηση την αντιπαλεύει σθεναρά αρνούμενη να νομοθετήσει σχετικά, αλλά και δημοσιολογούντες τη χλευάζουν, ενώ το φεμινιστικό κίνημα διεκδικεί από τον δρόμο μέχρι και τον νόμο η «γυναικοκτονία» να γίνει ορατή στον δημόσιο λόγο και τον δημόσιο χώρο.

Με στόχο να συνδράμουν στην ανάδειξη και αναγνώριση του φαινομένου της γυναικοκτονίας ως σεξιστικού εγκλήματος και στη σχετική ευαισθητοποίηση της ελληνικής κοινωνίας, των φορέων της και ιδιαίτερα του νομικού της συστήματος, 22 γυναικείες οργανώσεις συγκρότησαν την «Πρωτοβουλία Κατά των Γυναικοκτονιών».

Η Πρωτοβουλία διεκδικεί την ποινική αναγνώριση της γυναικοκτονίας και την τιμωρία των γυναικοκτόνων, χωρίς τα ελαφρυντικά που συνήθως αναγνωρίζονται στα δικαστήρια για τα έμφυλα εγκλήματα.

Καλούν κάθε γυναικεία/φεμινιστική συλλογικότητα, ΜΚΟ, τις Επιτροπές Ισότητας των ελληνικών Πανεπιστημίων, ακαδημαϊκούς/ακαδημαϊκές, εργαζόμενες/ους, νέους και νέες, φοιτήτριες και φοιτητές, δημοσιογράφους, καλλιτέχνιδες και καλλιτέχνες, όλη την κοινωνία των πολιτών/πολιτισσών να συμπαραταχθούν και να αγωνιστούν για την πρόληψη και εξάλειψη κάθε μορφής βίας που συνδέεται με το φύλο.

Ταυτόχρονα, οι μαστόρισσες των λέξεων προσθέτουν τη δική τους φωνή στη διεκδίκηση. «Η φωνή της» είναι η συλλογικότητα κατά της έμφυλης βίας και των γυναικτονιών που συγκρότησαν γυναίκες συγγραφείς και μέσα σε ελάχιστα 24ωρα κατάφεραν να γίνουν δεκάδες. Ρέα Γαλανάκη, Μάρω Δούκα, Ελένη Πριοβόλου, Φωτεινή Τσαλίκογλου, Μαρία Γκασούκα – είναι μερικές μόνο από τις συγγραφείς που συνυπογράφουν τη διακήρυξη.

Σήμερα «Η φωνή της» θα ακουστεί δυνατά έξω από το Εφετείο Αθηνών, όπου θα βρεθούν ξανά στο εδώλιο οι δυο πρωτόδικα καταδικασμένοι δολοφόνοι της Ελένης Τοπαλούδη. Η συγκέντρωση υπογραφών στη διακήρυξη συνεχίζεται (fb «Η Φωνή της», email [email protected]).

Κατερίνα Παπαντωνίου

Ολα ξεκίνησαν στον δρόμο, εκεί που όλα ξεκινούν κι όλα καταλήγουν: στον δημόσιο χώρο. Ημασταν λίγες στη συγκέντρωση του Δεκεμβρίου, αλλά στις 21 Ιανουαρίου χιλιάδες, μαζί με πολλούς άντρες, νέους και μεγαλύτερους. Την επομένη, τρεις συγγραφείς αποφασίσαμε ότι πρέπει να αντιδράσουμε στην άγρια επίθεση της πατριαρχίας, στον κοινωνικό φόβο και στον ζόφο. Η «γραφή» δεν υπάρχει καθ’ εαυτή, είναι η αντανάκλαση ερωτήσεων.

Μέχρι τις 5 Φεβρουαρίου γίναμε 55, και σήμερα 155, οι γυναίκες συγγραφείς που αποφασίσαμε, χωρίς δεύτερη σκέψη, με τη «φωνή της», περήφανη και σεμνή, γνωστική κι αθώα, γυμνή και πάνοπλη να ενωθούμε με τα θύματα της έμφυλης βίας, ζητώντας, για αρχή, η λέξη ΓΥΝΑΙΚΟΚΤΟΝΙΑ να γραφτεί στον Ποινικό Κώδικα. Το νόημα δεν βρίσκεται μόνο στις λέξεις που γράφονται αλλά κυρίως στις λέξεις που δεν γράφονται.

Κωνσταντία Σωτηρίου

Στον δικό μου τόπο είναι οι άντρες που μιλούν. Οι γυναίκες συνήθως ακούνε. Μη με παρεξηγείτε, δεν είμαστε μια χώρα ταλιμπάν. Απλώς είναι οι άνδρες που καθορίζουν το αφήγημα. Το ιστορικό κυρίως και το πολιτικό. Κι αυτό έχει τη σημασία του για μια χώρα σαν τη δική μου.

Οι γυναίκες του τόπου μου αγωνίζονται ακόμα να βρούνε φωνή. Αγωνιζόμαστε για το δικό μας αφήγημα. Και στην πορεία αυτού του αγώνα η φωνή μας πνίγεται και χάνεται. Πολλές φορές δολοφονείται. Στις γυναίκες του τόπου μου ανήκουν οι ξένες εργάτριες, οι μετανάστριες, οι μουσουλμάνες, οι Τουρκάλες, οι χριστιανές. Κι αν έχω έναν ρόλο ως γυναίκα συγγραφέας είναι να ενώσω τα γραπτά μου με το στόμα τους και να μιλήσουμε όλες μαζί.

Αργυρώ Μαντόγλου

Η φωνή για να υπάρξει πρέπει να ελευθερωθεί, για να ακουστεί πρέπει να ενισχυθεί από πλήθος άλλες φωνές, όσο πιο δυνατή τόσο πιο αποτελεσματική, όσο πιο διεκδικητική τόσο πιο διεισδυτική στις συνειδήσεις, στη σκέψη, στις αποφάσεις. Η φωνή της γίνεται φωνές που πληθαίνουν, ηχούν, παρασύρουν, καθαρίζουν το βαλτωμένο τοπίο της συγκάλυψης και της έμφυλης βίας.

Η αλήθεια πρέπει να ειπωθεί, η μνήμη να ελευθερωθεί και η ενοχή να παραμεριστεί, ένοχοι είναι αυτοί που βιάζουν, σκοτώνουν και συγκαλύπτουν. Δεν γίνεται να παραμένουμε αμέτοχες, η κάθε μια περιχαρακωμένη στο δικό της δωμάτιο, με τις «άσφαιρες» μεταφορές και τον εξωραϊσμένο λυρισμό της, απωθώντας ή καλλωπίζοντας και το τραύμα. Ηρθε η ώρα της κυριολεξίας. Ηρθε η ώρα της αλήθειας.