«Γράψε κάτι χαρούμενο»

«Γράψε κάτι χαρούμενο», η πιο συχνή παρότρυνση. Παρότι το προσπάθησα, όσο και αν θέλω να δείχνω αισιόδοξη και για μένα και για τους γύρω μου, δυστυχώς το χαρτί σε ξεγυμνώνει από τα περιτυλίγματα.

Τις τελευταίες ημέρες, όλοι εκτός από οικονομολόγοι και επιδημιολόγοι γίναμε γεωπολιτικοί αναλυτές και διεθνολόγοι. Και παρότι έχω ξενυχτήσει χρόνια πάνω από βιβλία που αφορούν το τελευταίο πεδίο, δεν ξέρω τι να απαντήσω στην ερώτηση: «Τι θα γίνει την επόμενη μέρα;». Αυτό που ξέρω σίγουρα είναι ότι κανείς δεν θα βρεθεί έξω από αυτόν τον κύκλο της φρίκης όσο κι αν καμώνεται τον υπεράνω. «Τι λες, μωρέ; Είναι δυνατόν μια δυτική χώρα να ξεμείνει από βενζίνη και αλεύρι;». Τους απαντώ: «Είναι δυνατόν να διχαζόμαστε μέχρι και σ’ αυτό;».

Δύση και Ρωσία. Πραγματικοί και ντεμέκ πρόσφυγες. Ειρήνη και πόλεμος. Προστίθενται, ή μάλλον έρχονται ξανά στην επιφάνεια, μαζί με τα προηγούμενα δίπολα.

Κι εμείς πάντα πεπεισμένοι, και για ανεξιχνίαστους λόγους, θεωρούμε πως βρισκόμαστε στη σωστή πλευρά της Ιστορίας: ο περιούσιος λαός που καλύπτεται από ένα κουκούλι προστασίας, είτε αυτό λέγεται ΝΑΤΟ είτε Ευρωπαϊκή Ενωση.

Δεν είμαι ενάντια στις συμμαχίες. Η Ελλάδα είναι μια μικρή χώρα με δύσκολους γείτονες. Είμαι ενάντια στον ρομαντισμό που μας διακατέχει από τη μια και στην καταστροφολαγνεία από την άλλη: Ανθρωποι σκοτώνονται δίπλα μας και αλλάζει άρδην η γεωπολιτική σκακιέρα κι εμείς (όπως στα τέλη του ’19 που γελούσαμε με τον θανατηφόρο ιό στην Κίνα) τραγουδάμε ανέμελα: «Τη βραδιά μου απόψε μη μου τη χαλάς». Από την άλλη, τις προάλλες πήγα να κάνω μια αναζήτηση στην google για «καφεκοπτεία στην περιοχή» και με το που έγραψα το πρώτο «κα-», τα πιο δημοφιλή αποτελέσματα που εμφανίστηκαν ήταν: «καταφύγια στην Αθήνα σε περίπτωση πυρηνικού πολέμου». Κι αν προσθέσουμε και την καθημερινή παραγωγή διλημμάτων για τρομοκρατημένους από τα γνωστά μας μέσα ενημέρωσης, φτιάχνουμε μια πραγματικότητα-σούπα τοξικού ρομαντισμού με μπόλικες πρέζες φόβου για να δέσει. Τόσο που καταλήγει μπετόν αρμέ.

Και όχι. Δεν μπορώ να γράψω τίποτα χαρούμενο. Νιώθω την ανθρωπότητα, τις κυβερνήσεις, τα επιτελεία και τους διεθνείς οργανισμούς κατώτερους των περιστάσεων. Κι εμάς τους ίδιους. Και με το να υποδυθώ ότι η χαρά αναβλύζει στις ζωές μας δεν θα βοηθήσω κανέναν. Η αισιοδοξία και η απαισιοδοξία δεν σχετίζονται με την πρόβλεψη του μέλλοντος. Και ποιος γεμίζει τα κενά των δύο αυτών υποτιθέμενων άκρων; Η πραγματικότητα. Κι ας είναι συχνά σμιλεμένη με φρίκη μη διαχειρίσιμη και βαμμένη με χρώμα μαύρο. Αν δεν έχεις το θάρρος να τη δεις, δεν θα μπορέσεις ούτε μια φωτεινή πινελιά να ζωγραφίσεις πάνω της.

* πολιτική επιστήμονας, τραγουδοποιός