Διαβάζεις κάποιο βιβλίο για τις κατευθυνόμενες οικονομικές κρίσεις σε διάφορα σημεία του πλανήτη, για τα υπερκέρδη των πολυεθνικών, για την ευελιξία του καπιταλισμού, για τις καταχρεωμένες και υπό επιτήρηση χώρες, για τη λειτουργία του χρηματιστηρίου και νομίζεις πως κατάλαβες τα πάντα γύρω από την Οικονομία και τους σύγχρονους νόμους της, γύρω από τη διεθνή πολιτική και τα συμφέροντα που κάθε φορά ελέγχουν τη ροή του χρήματος.

Αφήνεις το βιβλίο ευτυχής από όλα όσα κατάλαβες και ικανοποιημένος γιατί τώρα πια «ξέρεις» αλλά ταυτόχρονα και οργισμένος για όσα γίνονται πίσω απ’ την πλάτη σου με σένα ως θύμα. Ξαναπιάνεις το βιβλίο λίγα χρόνια αργότερα και νιώθεις ηλίθιος. Γιατί συνειδητοποιείς ότι το ίδιο βιβλίο που σου «άνοιξε τα μάτια» λίγο πριν, τώρα πια είναι μια παρωχημένη γεροντομουρμούρα ενάντια στους τότε κακούς που τώρα πια φαντάζουν αστείοι, ασήμαντοι και μικροσκοπικοί μπρος στους καινούργιους, πιο ισχυρούς και πιο μοχθηρούς. Λίγα βιβλία γύρω από την οικονομία καταφέρνουν να είναι σχετικώς διαχρονικά και να διατηρούνται επίκαιρα.

Και το επιτυγχάνουν όταν δεν αποκόπτουν την οικονομία από την πολιτική πραγματικότητα εντός της οποίας αυτή εξελίσσεται, όταν θεωρούν πως η πολιτική γεννά την οικονομία και τους νόμους της και όχι το αντίθετο. Ενα τέτοιο βιβλίο είναι το κόμικς «Γκαρντούνο, στον καιρό της ειρήνης» του Φιλίπ Σκουαρτσόνι (εκδόσεις Βιβλιοπέλαγος, μετάφραση: Θανάσης Πέτρου, 2006) με πρόλογο του Ιγκνάσιο Ραμονέ. Εξηγεί πολλά για την οικονομία και με φόντο τους «Χαρτοπαίκτες» του Σεζάν βάζει τα πράγματα στη θέση τους σχετικά με τον μύθο της ανάπτυξης. Κι όπως γράφει ο Σκουαρτσόνι, από τα χρόνια του Σεζάν μέχρι σήμερα…