Αυτοκτόνησε λοιπόν πατέρας γιατί δεν άντεξε το ομοφοβικό μπούλινγκ για τον ομοφυλόφιλο γιο. Ακόμη ένα τραγικό περιστατικό στιγματισμού και απόρριψης που βασίζεται στην ηθικολογία και όχι στην ηθική. Μικρές (ιδίως) μα και μεγάλες κοινότητες μιας κοινωνίας που αγαπά να ακκίζεται ως «ανθρωπιστική» απέναντι σε κάθε καθησυχαστική ετερότητα που της μοιάζει, αλλά που ξέρει καλά να κρατά το μαχαίρι ανάμεσα στα δόντια απέναντι σε κάθε ετερότητα που την «προκαλεί».
Ορατές και αόρατες «λειτουργίες» που στηρίζονται όχι στην κοινωνικοποίηση αλλά στην αρεστή κοινωνικοποίηση. Αυτή που καθιστά άξια την ένταξή μας στην εθνο-πολιτική κοινότητα μέσω της αποτροπής της εκθήλυνσης με κάθε τρόπο ως (τάχα) «προαπαιτούμενο επιβίωσης» του συνόλου. Ετσι ο Γιακουμάκης υπήρξε «βδέλυγμα» για την κουλτούρα των «Κρητίκαρων». Ετσι ο Ζακ υπήρξε κάρφος στο μάτι των νοικοκυραίων. Ετσι η Τοπαλούδη άξιζε να βιαστεί, κι ο Αλκης να δολοφονηθεί, αφού συναντήθηκε με δυνατούς. Ετσι κόρη στην Κέρκυρα πιστολιάστηκε αφού συνευρέθηκε με «άλλη ράτσα». Ετσι δικαιολογείται κάθε γυναικοκτονία, κάθε επίθεση σε μετανάστη, κάθε επίθεση σε διαφορετικό, ακριβώς γιατί θυμίζει υποσυνείδητα πως το εύρος της ύπαρξής μας είναι διάτρητο και φαιό, φτύνοντάς μας όταν δεν αναπαράγουμε τη δύναμη, την ομοιομορφία, τον συμβολικό φαλλό.
Ενα κοινωνικοπολιτικό και ανθρωπολογικό πρότυπο που εδραιώνει και νομιμοποιεί την εξουσία μέσα στον καθένα και στην καθεμιά, παίζοντας κρυφτό με τους φόβους και τις ανάγκες. Ισως κανένας δεν το περιέγραψε καλύτερα από τον περίφημο καθηγητή της παλιάς απαιτητικής Οξφόρδης, «πολιτικό φεμινιστή» Τέρι Ιγκλετον. Κοινωνικά και πολιτισμικά υποτιμημένη «η θηλύτητα», συνδέεται στενά με την εικόνα τού τι δεν είναι «ο φαλλός» και άρα υπενθυμίζει τι «πρέπει» να είναι στον κόσμο των «δυνατών».
Ο σεξισμός δεν έχει να κάνει μόνο με αυτό που φαίνεται και την τεράστια δύναμή του, ούτε με αυτό που δεν φαίνεται και την προσβλητική εξουσία του. Εχει ακόμη να κάνει και με την ιδιαίτερα παγιωμένη, άρα ανησυχητική, δυνατότητα να αυτοαναπαράγεται εκεί που δεν θα ’πρεπε ποτέ να αναπαραχθεί: σε κοινότητες ανθρώπινης επαφής, που όμως δρουν ως τα πλέον στιβαρά κύτταρα του τέρατος, διεκδικώντας το όλο και περισσότερο για τον εαυτό τους… Τη σφαγή δεν τη μαθαίνουμε στην «Τροία». Στα σπίτια μας μέσα (διάτρητα από τις αφηγήσεις της κυριαρχίας με τη συναίνεσή μας), στις γειτονιές της «Ιθάκης» τη μαθαίνουμε. Κι εκεί γυρνάμε… Εκεί μας απορρίπτουν. Εκεί, ενίοτε, μας σκοτώνουν.
«Εχω την ισχυρή πλειοψηφία πίσω μου!» / «Μα αυτό είναι η δυστυχία σου. Που έχεις κάτι τόσο εμετικό στο κατόπι σου», Ερρίκος Ιψεν.
-320x213.jpg)
