Δεν θυμόμουν ότι παρεμφερή τίτλο είχα δώσει και σε παλαιότερο χρονογράφημα, πάλι για πρόσφυγες: «Των φρονίμων και των προσφύγων ολίγα» (15.6.2018). Με… μαρτύρησε το Ιντερνετ. Τότε τα είχα βάλει με τον εκλεκτό της ιταλικής Λέγκας, Ματέο Σαλβίνι, υπουργό των Εσωτερικών σε ιταλική κυβέρνηση… προόδου προς το χειρότερο, ο οποίος, αν και αναρμόδιος, αλλά ενόψει δημοτικών εκλογών (γνωστή θλιβερή ιστορία οι προεκλογικές περίοδοι, είτε στην Ιταλία είτε στην… Κωλοπετινίτσα), είχε μπλοκάρει τα ιταλικά λιμάνια για πλοίο μη κυβερνητικής οργάνωσης που μετέφερε 629 πρόσφυγες.
Τότε τα έβαλα με τον Σαλβίνι, γιατί ο άνθρωπος ήταν σαφής και συγκεκριμένος, αναγνωρίσιμος αυτός, οι προθέσεις και οι στόχοι του. Τώρα δεν ξέρεις και με ποιον να τα βάλεις! Μας μπερδέψανε οι Ουκρανοί πρόσφυγες. Είναι, βλέπεις, «δικοί μας»… ομόχρωμοι, ομόθρησκοι, ομογάλακτοι, όλα τα ομο- τέλος πάντων. Ενώ εκείνοι οι 629 τότε και αμέτρητοι άλλοι πριν και μετά δεν έβαζαν ζητήματα διαλογής και διλήμματα συμπεριφοράς: τους απέρριπτες μια κι έξω, αν δεν βούλιαζες και τα καράβια που τους μετέφεραν, χωρίς την ελάχιστη τύψη. Ενώ τώρα, με το «αίμα σου», τους Ουκρανούς, τα πράγματα δυσκολεύουν, γίνονται ζόρικα. Διότι το αίμα, ως γνωστόν, νερό δεν γίνεται. Τώρα, αν πεις ότι κάτω από την επιδερμίδα, όποιου χρώματος, το αίμα έχει πάντα ίδιο χρώμα, έσταξε η ουρά του γαϊδάρου. Το πολύ, να σε αποστομώσουν με το ακλόνητο επιχείρημα: «Αμα τους αγαπάς τόσο, βάλ’ τους στο σπίτι σου!». Τους «άλλους»· όλους τους «άλλους», πλην Ουκρανών.
Σ’ αυτούς λοιπόν τους πρόσφυγες, τους Ουκρανούς, που είναι σήμερα η πιο ματωμένη αιχμή της προσφυγικής μοίρας των αιώνων, των διωγμών και των πολέμων, αναφέρεται ο τίτλος και είναι το θέμα μου σήμερα. Των Ουκρανών προσφύγων ολίγα… Λίγα λόγια και πολλά έργα. Οι συνθήκες δεν χαρίζονται. Οι αριθμοί πιστοποιούν… Συνεχίζεται.
