Υπάρχει κοινός παρονομαστής;

Το ερώτημα που τίθεται μετά τη φορτωμένη με συναντήσεις κορυφής στον Λευκό Οίκο και στο Κρεμλίνο Δευτέρα 7/2 είναι πώς θα κινηθεί ο Μακρόν.

Θα κινηθεί με προαπαιτούμενα όπως η διατλαντική ομοφωνία, η ευρωπαϊκή ομοφωνία ή θα περιοριστεί στη γαλλογερμανική σύγκλιση της οποίας η επικοινωνιακή αξιοποίηση είναι εκ των πραγμάτων περιορισμένη;

Ο Μακρόν γνωρίζει πλέον από πρώτο χέρι πού βρίσκονται σήμερα οι «κόκκινες γραμμές» της Μόσχας και του Κιέβου και θα πληροφορηθεί από τον Σολτς για το αν υπάρχει κάποια επιπλέον είδηση από το προχθεσινό τετ α τετ του καγκελαρίου με τον Μπάιντεν.

Επίπλέον Σολτς και Μακρόν είναι βέβαιο ότι πληροφορήθηκαν χθες στην Τριμερή της Βαϊμάρης στο Βερολίνο από τον πρόεδρο της Πολωνίας Ντούντα τις «κόκκινες γραμμές» της Βαρσοβίας.

Είναι κάτι παραπάνω από φανερό ότι η μεγάλη πρόκληση δεν είναι τόσο η διατύπωση μιας συμβιβαστικής φόρμουλας για την ασφάλεια της Ευρώπης ανάμεσα στη Δύση και τη Ρωσία όσο η διαμόρφωση ενός κοινού παρονομαστή ανάμεσα στις ΗΠΑ και τις μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις απέναντι στη Ρωσία.

Ο μόνος παίκτης στην παραπάνω πολυμέτωπη διαπραγμάτευση που μπορεί να επιβάλλει στους συμμάχους του τον όποιο συμβιβασμό θα ήθελε να συνάψει με τη Ρωσία είναι οι ΗΠΑ και αυτή τη διαπίστωση τη συμμερίζονται και η Γαλλία και η Ρωσία.

Με άλλα λόγια υπάρχει χώρος για τη διαμεσολάβηση του Μακρόν, αλλά εκ των πραγμάτων ο ρόλος της Γαλλίας οριοθετείται από την παραδοχή ότι τίποτε από τα όσα πετύχει ο Γάλλος πρόεδρος δεν θα έχει κατοχυρωθεί αν δεν υπάρχει η σύμφωνη γνώμη των ΗΠΑ.

Και ο Πούτιν και ο Μακρόν θυμούνται ότι τον Φεβρουάριο του 2014 οι υπουργοί Εξωτερικών Γερμανίας Σταϊνμάγιερ, Γαλλίας Φαμπιούς και Πολωνίας Σικόρσκι πέτυχαν συμφωνία ειρήνευσης στην Ουκρανία ανάμεσα στον πρόεδρο της χώρας Γιανουκόβιτς και στην αντιπολίτευση.

Πριν καν στεγνώσει το μελάνι των υπογραφών, η Ουάσινγκτον παρέκαμψε χωρίς προσχήματα την Τρόικα της Ε.Ε. και χειραγώγησε την αντιπολίτευση στο Κίεβο προς την κατεύθυνση της ρήξης και της ανατροπής.

Τούτων λεχθέντων το 2022 δεν είναι 2014 και η άνεση με την οποία οι ΗΠΑ παραμέρισαν τότε τους Ευρωπαίους ανταποκρινόταν σε συσχετισμούς και ενδοδυτικές ισορροπίες που έχουν μεταβληθεί στα οκτώ χρόνια που κύλησαν από τότε.