Ηταν μεσημέρι Τετάρτης, 29 Μαρτίου 2007. Ανέβαινα από τη Μεσογείων στο γραφείο μου, τότε δούλευα στο «Εθνος». Κάποια στιγμή παρατηρήθηκε μια ιδιαίτερη κίνηση στον δρόμο, που δεν δικαιολογούνταν από την ώρα. Γρήγορα είδαμε ότι ήταν εκατοντάδες μηχανάκια με οπαδούς τους Ολυμπιακού. Ο δικός μου δρόμος ήταν αριστερά στη Γαρυττού και ευθεία πάνω, μέχρι το μετρό της Πλακεντίας. Εκεί, ήταν μαζεμένοι καμιά 300αριά Παναθηναϊκοί…
Ακόμη κι ένας απλός περαστικός καταλάβαινε ότι οι δύο ομάδες οπαδών πήγαιναν κάπου οργανωμένα. Προφανώς όχι για να δουν τον αγώνα βόλεϊ γυναικών στην Παιανία, αλλά για ξύλο. Μπορούσε να το καταλάβει ο οποιοσδήποτε, δεν το ήξερε η αστυνομία; Φυσικά και το ήξερε. Οι 300 και 300 εκατέρωθεν έφτασαν ανενόχλητοι στη Λαυρίου και μόλις συναντήθηκαν άρχισαν τις συγκρούσεις. Κανείς δεν ήταν εκεί να τους σταματήσει, όπως δεν τους σταμάτησε κανείς στον δρόμο. Εστω προληπτικά. Το αποτέλεσμα ήταν να δολοφονηθεί ο Μιχάλης Φιλόπουλος.
Η περίπτωση του Αλκη είναι διαφορετική. Δεν ισχυρίζομαι ότι η αστυνομία θα μπορούσε να σταματήσει τη δική του δολοφονία. Ομως, θα μπορούσε να την είχε προλάβει αλλιώς. Φαίνεται ότι ο φερόμενος ως δολοφόνος είναι σεσημασμένος. Οπως και πολλά ενεργά μέλη συνδέσμων όλων των ομάδων έχουν… παρελθόν. Η αστυνομία τούς ξέρει, αλλά δεν τους σταματά. Οπως είπε προχθές και ο πατέρας του Φιλόπουλου, «η αστυνομία τούς ξέρει, κράτος και ΠΑΕ δεν θέλουν να τους τελειώσουν».
Δεν έχει άδικο… Πάντοτε, υπάρχουν οι ισχυροί «από πάνω» που χαϊδεύουν τ’ αυτιά στα… καλόπαιδα. Που βάζουν πλάτη για να τη βγάλουν καθαρή, ώστε να τους έχουν του χεριού τους. Στο παιχνίδι μέσα –αναγκαστικά– και η Δικαιοσύνη. Ας ελπίσουμε αυτή τη φορά να τιμωρηθούν όλοι οι πραγματικοί ένοχοι και όχι μόνο κάποια εξιλαστήρια θύματα, όπως έγινε σε περιπτώσεις του παρελθόντος.
Και η πραγματική ευχή είναι να σταματήσουν τα δακρύβρεχτα ευχολόγια. Ας παρθούν σκληρές αποφάσεις απ’ αυτούς που πρέπει. Στο 2022 ζούμε, πόση ζούγκλα να αντέξουμε ακόμα;
