Η υπόθεση της Γεωργίας, όπως και το MeToo, υποκρύπτει πολύ περισσότερα απ’ ό,τι επιφανειακά δείχνει. Η Γεωργία ανήκει σε μια γενιά που φτάνει επιτέλους στο σημείο όχι μόνο να μη θεωρεί ντροπή την έκθεσή της, αλλά να θεωρεί ντροπή τη μη έκθεσή της και μαζί και την έκθεση των φοβερών σεξουαλικών -και όχι μόνο- εγκλημάτων τα οποία υπέστη.
Γιατί όμως συμβαίνει σήμερα αυτό; Συμβαίνει γιατί δεν αποτελεί κορύφωση κάποιου φεμινιστικού ή άλλου κινήματος, που πάντα θα έχει τα όριά του, αλλά γιατί αποτελεί μέρος μιας ευρύτερης νεανικής κοινωνικής δυναμικής, που σταδιακά παίρνει τη μορφή χιονοστιβαδικής πολιτισμικής επανάστασης. Μιας ρήξης με το παρελθόν τουλάχιστον τόσο σημαντικής όσο άλλοτε η ρήξη με την ιδέα της προγαμιαίας αγαμίας ή ακόμα η ρήξη του περάσματος από την καθαρεύουσα στη δημοτική. Το τελευταίο παράδειγμα δεν είναι άσχετο, αφού η πολιτισμική ρήξη που συντελείται τώρα θα έχει αναπόφευκτα άμεσες επιπτώσεις στη γλώσσα. Και δεν μιλάμε εδώ για τη χρήση θηλυκού εκεί που δεν υπήρχε, όπως λ.χ. στη βουλεύτρια, αυτά είναι τα εύκολα. Μιλάμε για την απόλυτη κατάργηση της πρωτοκαθεδρίας του αρσενικού σε κάθε γλωσσική χρήση. Ετσι, όπως σήμερα διαβάζουμε σε ένα κείμενο των αρχών του 20ού αιώνα τον όρο «φυλή» και δυσκολευόμαστε να μην τον συνδέσουμε με ρατσιστικά πρότυπα, έτσι και μετά από έναν αιώνα θα διαβάζουν σε ένα δικό μας κείμενο την αντωνυμία «αυτοί», αναφερόμενη σε έναν άντρα και μια γυναίκα, και θα δυσκολεύονται ενδεχομένως να αποσυνδέσουν το κείμενο από σεξιστικές συνδηλώσεις. Ηδη Ελληνες φοιτητές μιλούν μεταξύ τους χρησιμοποιώντας την αντωνυμία «αυτά», αναφερόμενοι στους εαυτούς τους, ενώ στην on line εκδοχή του γνωστού γαλλικού λεξικού Robert περιλήφθηκαν επίσημα οι αντωνυμίες iel, iels, ielle, ielles (τα γαλλικά ως γνωστόν δεν έχουν ουδέτερο), συναιρέσεις του αρσενικού και θηλυκού που αναφέρονται, όπως λέγεται εκεί, «σε ένα πρόσωπο όποιο και αν είναι το γένος του». Και αυτό όχι μόνο για λόγους ισότητας των φύλων αλλά και γιατί υπάρχουν πλέον πολλοί και πολλές που δεν θέλουν καν να προσδιορίζεται το φύλο τους…
Αυτή είναι λοιπόν η σιωπηλή επανάσταση της σημερινής νέας γενιάς που προκαλεί χάσμα με τους γονείς, άβυσσο διαχωρισμού από παππούδες και γιαγιάδες και ρήξη με ό,τι αναγνωρίζαμε μέχρι πρότινος ως ταυτότητα φύλου, άρα και με όλη την ανθρώπινη Ιστορία. Από την άλλη, κάποιοι που ο νεοφιλελευθερισμός έκανε ακόμα πιο πλούσιους απ’ ό,τι ήταν, αισθάνονται ότι όλα τούς επιτρέπονται. Οποία αυταπάτη! Μέσα στο νέο αυτό κλίμα (όπου η κάθε Γεωργία δεν διεκδικεί πια τα δικαιώματά της ως γυναίκα αλλά ως άνθρωπος, ως «iel») σε λίγα χρόνια οι επίδοξοι κακοποιητές κάθε κοινωνικής τάξης θα ψάχνουν με το φανάρι καμιά ηλικιωμένη γυναίκα του χωριού που δεν έχει πάρει χαμπάρι τι γίνεται μήπως και καταφέρουν να δείρουν, να βιάσουν, να σφάξουν, χωρίς να βρεθούν πριν το καταλάβουν με βραχιολάκια στη φυλακή…
