Δεν πέρασε μια βδομάδα από το «αδιέξοδο» των διαβουλεύσεων στη Γενεύη, στις Βρυξέλλες και στη Βιέννη μεταξύ ΗΠΑ-ΝΑΤΟ και Ρωσίας για την ευρωπαϊκή ασφάλεια και ο διάλογος συνεχίζεται.
Αν στη Γενεύη στις 10.1 συναντήθηκαν οι αναπληρωτές ΥΠ.ΕΞ. Σέρμαν και Ριαμπκόφ, την Παρασκευή 21.1 στην ίδια πόλη θα συναντηθούν οι ΥΠ.ΕΞ. Μπλίνκεν και Λαβρόφ, όπως ανακοινώθηκε προχθές μετά την τηλεφωνική τους επικοινωνία.
Της τηλεφωνικής επικοινωνίας των δύο ΥΠ.ΕΞ. είχε προηγηθεί αυστηρή δήλωση του Λαβρόφ ότι θέλει εντός της εβδομάδας γραπτή απάντηση από ΗΠΑ και ΝΑΤΟ στο γραπτό υπόμνημα που τους απέστειλε η Μόσχα στα τέλη Δεκεμβρίου.
Ο διάλογος Λευκού Οίκου-Κρεμλίνου συνεχίζεται και προχωρά χωρίς να επηρεάζεται από μια πολλές φορές εμπρηστική ρητορική και των δύο πλευρών.
Από τους ΑΝ.ΥΠ.ΕΞ. στους ΥΠ.ΕΞ. και στη συνέχεια τηλεφωνική επικοινωνία, τηλεδιάσκεψη και διά ζώσης συνάντηση Πούτιν-Μπάιντεν;
Ενα είναι βέβαιο, ότι η εμπρηστική ρητορική από ό,τι φαίνεται όχι μόνο δεν απειλεί τον διμερή διάλογο ΗΠΑ-Ρωσίας, αλλά θα μπορούσε να διευκολύνει τη διατύπωση ενός συμβιβασμού:
– Οι ΗΠΑ θα μπορούν να ισχυριστούν ότι απέτρεψαν ρωσική εισβολή στην Ουκρανία αλλά και ότι ματαίωσαν την εγκατάσταση ρωσικών πυραύλων μέσου βεληνεκούς στη Βενεζουέλα και την Κούβα.
– Από τη μεριά της η Ρωσία θα μπορεί να ισχυριστεί ότι πάγωσε επ’ αόριστον η περαιτέρω διεύρυνση του ΝΑΤΟ αλλά και ματαιώθηκε η εγκατάσταση αμερικανικών πυραύλων μέσου βεληνεκούς στα σύνορα με την Ουκρανία.
Ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας είναι πυκνός και εφ’ όλης της ύλης με πρώτο και κύριο ζητούμενο την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης από μια αμοιβαία καχυποψία που έχει ιστορικό βάθος όχι δεκαετιών αλλά αιώνων.
Κάθε φορά που η Ρωσία αισθάνεται ότι την περικυκλώνουν μία ή περισσότερες μεγάλες δυνάμεις, η Δύση προσλαμβάνει τις κινήσεις της Ρωσίας ως επεκτατική σε βάρος της απειλή.
Οταν τον Φεβρουάριο του 1948 το Κ.Κ. Τσεχοσλοβακίας κατέλαβε πλήρως την εξουσία, στη Δύση μιλούσαν για πραξικόπημα που επιβεβαιώνει τον επιθετικό προσανατολισμό της ΕΣΣΔ.
Την ίδια ώρα στη Μόσχα επικρατούσε ικανοποίηση καθώς η κυβέρνηση εθνικής ενότητας είχε δεχτεί να συμμετάσχει στο Σχέδιο Μάρσαλ, μια επιλογή η υλοποίηση της οποίας θα σήμαινε παραβίαση της διανομής της Ευρώπης σε ζώνες επιρροής στη διάσκεψη των τριών μεγάλων στη Γιάλτα.
