Γιατί να πάνε οι ONIRAMA στην Εναλλακτική Σκηνή της Λυρικής;

«Μια μοναδική βραδιά, αφιερωμένη στον επετειακό δίσκο τους «ΑΝΘΟΛΟΓΙΟ για Μικρούς και Μεγάλους», θα παρουσιάσουν οι ONIRAMA, στις 31 Ιανουαρίου στην Εναλλακτική Σκηνή, στο κτίριο της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, στο Κέντρο Πολιτισμού Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος, παρέα με εκλεκτούς φίλους» ανέφερε θριαμβευτικά το δελτίο Τύπου.

Και πράγματι το συγκρότημα, που φτιάχτηκε το 2000 και έκτοτε έπαιξε συμπαθητική ελληνική ποπ κάνοντας κατά καιρούς συνεργασίες με ονόματα όπως ο Διονύσης Σαββόπουλος, η Δήμητρα Γαλάνη ή ο Αντώνης Ρέμος, ετοιμάζει μια μεγάλη συναυλία στην οποία οι Παυλίνα Βουλγαράκη, Σαλίνα Γαβαλά, Ελεωνόρα Ζουγανέλη, Νάντια Κοντογεώργη, Κώστας Μακεδόνας, Κωστής Μαραβέγιας, Παναγιώτης Μάργαρης, Πάνος Μουζουράκης, Νίκος Μουτσινάς, Πέννυ Μπαλτατζή, Νατάσσα Μποφίλιου, Μίλτος Πασχαλίδης, Μιρέλα Πάχου, Δανάη Πολίτη, Γιώργος & Νίκος Στρατάκης και Solmeister θα παρουσιάσουν μαζί τους «ξεχωριστά ντουέτα από το πολυσυλλεκτικό «ΑΝΘΟΛΟΓΙΟ» αλλά και αγαπημένα τραγούδια του ελληνικού και διεθνούς ρεπερτορίου».

Το δελτίο Τύπου δεν διευκρινίζει βέβαια αν πρόκειται για διοργάνωση του Κέντρου Πολιτισμού και παραχώρηση από αυτό της Εναλλακτικής Σκηνής της Λυρικής (πράγμα που θεωρώ πολύ πιθανότερο), για επιλογή της Εναλλακτικής Σκηνής ή για ενοικίαση του χώρου. Οπως και να ‘χει μια χαρούμενη ποπ διοργάνωση με τόσα βροντερά «εμπορικά» ονόματα είναι μια ενδιαφέρουσα συναυλιακή πρόταση για οπουδήποτε αλλού εκτός από την Εναλλακτική Σκηνή της Λυρικής.

Οι ONIRAMA δεν υπήρξαν ποτέ εναλλακτικοί, ούτε πειραματικοί. Και ο χώρος αυτός έχει αφιερωθεί τα τελευταία χρόνια σε θεάματα-ακροάματα αν όχι απαραιτήτως πρωτοποριακά, πάντως πάντα ιδιαίτερα, απρόβλεπτα και πειραματικά. Μια τέτοια διοργάνωση, η οποία μπορεί να φιλοξενηθεί από τα καλοκαιρινά φεστιβάλ μέχρι τους μουσικούς χώρους της Ιεράς Οδού και το πλατό της ΕΡΤ ή του ΜΕΓΚΑ, γιατί να επιλέξει μια Σκηνή που οφείλει να διατηρήσει τον χαρακτήρα της προορισμένο για ένα άλλο είδος θεάματος-ακροάματος;

Μια τέτοια επιλογή αλλοιώνει τον χαρακτήρα της Εναλλακτικής Σκηνής και σίγουρα δεν προσδίδει εξ αντανακλάσεως τον χαρακτηρισμό «εναλλακτική» στην μπάντα του Θοδωρή Μαραντίνη. Και δεν είναι συντηρητικό, ούτε κακό να ισχύει μερικές φορές σ’ αυτή τη χώρα το «καθείς εφ’ ω ετάχθη», ούτε και να αφήνεται χώρος για νέους δημιουργούς οι οποίοι διάλεξαν μια δυσκολότερη μουσική οδό από αυτήν που προβάλλει εύκολα και η τηλεόραση.