ELVIS COSTELLO & THE IMPOSTERS
«The Boy Named If»
EMI / Capitol
★★★★☆
Από την κυκλοφορία του πρώτου δίσκου τού Declan Patrick McManus «My Aim Is True» έχει περάσει σχεδόν μισός αιώνας (για την ακρίβεια 45 χρόνια). Ο λόγος φυσικά για τον υπέροχο Elvis Costello, όπως είναι γνωστός στους μουσικόφιλους όπου Γης, τον οποίο το 2004 το «Rolling Stone» κατέταξε στην 80ή θέση της λίστας του με τους 100 καλύτερους καλλιτέχνες όλων των εποχών. Στα 67 του χρόνια ο Αγγλος μουσικός παραμένει ακμαιότατος (και) καλλιτεχνικά κυκλοφορώντας το 32ο άλμπουμ μιας πλουσιότατης απ’ όλες τις απόψεις καριέρας.
«The Boy Named If», όπως είναι ο τίτλος του, κυκλοφόρησε στις 14 Ιανουαρίου και σηματοδότησε την επανένωσή του με την μπάντα του The Imposters, με την οποία, όπως έγραψαν οι «New York Times» στην αποθεωτική κριτική τους για τον δίσκο, ο Costello έχει κάνει μερικές από τις καλύτερες δουλειές του.
Μια τέτοια λοιπόν είναι και αυτό το άλμπουμ, το οποίο ακούγεται απνευστί χωρίς να καταλάβεις για πότε περνάνε τα 52 λεπτά της διάρκειάς του και που μόλις τελειώσει ξαναπατάς το «play» αμέσως. Από τα 13 τραγούδια του δίσκου, από τα οποία δεν πετάς ούτε δευτερόλεπτο, θα ξεχωρίσω τα «The Man You Love To Hate», «Paint The Red Rose Blue», «My Most Beautiful Mistake», «Trick Out The Truth», «Mr. Crescent» και το ομότιτλο.
«Ο πλήρης τίτλος αυτού του δίσκου», λέει ο δημιουργός του, «είναι «The Boy Named If (And Other Children’s Stories)». To «If» είναι ένα ψευδώνυμο για τον φανταστικό μας φίλο, μπορεί όμως και να είναι ο μυστικός εαυτός μας, αυτός που γνωρίζει όλα όσα δεν θέλουμε να παραδεχτούμε, αυτός που κατηγορούμε χωρίς ενοχή για τα σπασμένα σερβίτσια, για τις καρδιές που έχει ραγίσει, ακόμα και τη δική μας. Τα τραγούδια έχουν σκοπό να μας μεταφέρουν στις τελευταίες μέρες μιας
σαστισμένης παιδικής ηλικίας, σ’ εκείνη τη θλιβερή στιγμή που σου λένε να σταματήσεις να φέρεσαι σαν παιδί».
Στο άλμπουμ βρίσκεις όλα εκείνα τα στοιχεία που έκαναν τον Elvis Costello σπουδαίο καλλιτέχνη, κυρίως την ικανότητά του να τσαλαβουτάει με την ίδια άνεση σε διάφορα μουσικά είδη (rock ‘n’ roll, americana, new wave, progressive, νοσταλγικές μπαλάντες, «καθαρή» pop), και ακούγοντάς το αισθάνεσαι την οικειότητα που σου δημιουργεί η συνάντηση μ’ έναν παλιό καλό φίλο, ο οποίος δεν έχει χάσει τίποτα από όσα σ’ έκαναν να συνδεθείς μαζί του. Ή με άλλα λόγια, όπως πολύ εύστοχα επισήμαναν οι «New York Times», ο δίσκος «ξαναφέρνει στο προσκήνιο ήχους από το παρελθόν, που όμως αποδεικνύουν ότι οι νεανικές απολαύσεις μας δεν ήταν ψευδαισθήσεις».
Δώρα Σελλά
KANYE WEST
«Donda»
Def Jam
★★☆☆☆
Ενα κάπως παλιότερο άλμπουμ σήμερα, που μας έρχεται από τα τέλη Αυγούστου του 2021. Το πολυαναμενόμενο άλμπουμ του Kanye West το οποίο, σημειωτέον, το περιμέναμε για μήνες μια και ο καλλιτέχνης συνεχώς ανέβαλλε την κυκλοφορία του. Και καλά έκανε, θα έλεγα. Γιατί ήταν κατώτερο των περιστάσεων. Και παρά τη μεγάλη του διάρκεια, μιλάμε για έναν δίσκο που κρατάει κοντά στις δύο ώρες, έφτανες στο τέλος του και είχες ξεχάσει την αρχή. Ουκ εν τω πολλώ το ευ. Το έχει χάσει λίγο, τελευταία, ο Kanye West, ένα από τα μεγαλύτερα ονόματα του αμερικανικού χιπ χοπ. Εμπλεξε και με τη θρησκεία, καταλαβαίνετε. Σκεφτείτε ότι η προηγούμενη δουλειά του ήταν γκόσπελ, γεμάτη με τραγούδια που δόξαζαν τον Κύριο. Τέλος πάντων, μεγαλεπήβολο το «Donda» και με κάποια καλά στοιχεία διάσπαρτα, αλλά ως συνολικό αποτέλεσμα ακούγεται εντελώς άνισο. Αλλαξε και το όνομά του ο Kanye και λέγεται YE πλέον. Τρέχα γύρευε…
Δημήτρης Κανελλόπουλος
RED FRAME
«Whakapakoko»
(Submersion Records)
★★★☆☆
Από τον Βορρά μάς έρχεται και αυτό το album, με τρεις μουσικούς της Θεσσαλονίκης να ενώνουν δυνάμεις δημιουργώντας ακόμη ένα «παιδί» της καραντίνας. Οι Red Frame αποτελούν ένα ασυνήθιστο τρίο, με τύμπανα, κιθάρα και βιολί, ενώ κινούνται σε progressive μονοπάτια, χωρίς να περιορίζονται πίσω από τη συγκεκριμένη ταμπέλα.
Στο «Whakapakoko», instrumental στην ολότητά του, συναντάμε από αναφορές στους Black Sabbath και τους Dream Theater έως free jazz «παραστρατήματα», αλλά και πιο παραδοσιακές φόρμες σε συγκεκριμένα περάσματα του βιολιού.
Αν και έχει heavy αισθητική δεν θα έλεγα πως εντάσσεται εύκολα στον χώρο της σκληρής μουσικής, ενώ οι συνθέσεις παρουσιάζονται σφιχτές, διατηρώντας παράλληλα τον αυθορμητισμό και τον πειραματισμό τους.
Στον δίσκο είναι εμφανής η μουσική ποιότητα των τριών συντελεστών, οι οποίοι πετυχαίνουν ένα αποτέλεσμα αύθαδες και ευθύ, δεν κουράζουν τον ακροατή και μεταφέρουν το κέφι με το οποίο φαίνεται ξεκάθαρα ότι δημιούργησαν αυτό το project.
Χρήστος Καλλιμάνης
Occupations of Uninhabited Space – External Monologue
(Self Release)
★★★☆☆
Μια πρωτότυπη κυκλοφορία από το προσωπικό project του μουσικού Βασίλη Κυρίτση κυκλοφορεί εδώ και αρκετό καιρό και επιχειρεί να συνδυάσει με ξεχωριστό τρόπο μορφές τέχνης, χρώματα και συναισθήματα.
Το External Monologue μάς καθοδηγεί σε σκοτεινά συναισθήματα, με τη μελαγχολία των synths να συνδυάζεται άψογα με κιθάρες και ήχους που κινούνται σε πιο ambient/post ύφος, αλλά οι εκπλήξεις δεν σταματάνε εδώ. Μπορεί το album να είναι ορχηστρικό, όμως η κυκλοφορία συνοδεύεται από ένα booklet που περιέχει μικρές ιστορίες, εμπνευσμένες από τη μουσική ή και το αντίθετο. Ενα σενάριο για τη μουσική ή ένα soundtrack για τις διηγήσεις…
Σε έναν ιδιαίτερα ατμοσφαιρικό δίσκο, ο οποίος πρέπει να αντιμετωπιστεί ως ενιαίο project, εμείς ξεχωρίζουμε το The Diary of A Lifetime.
Χρήστος Καλλιμάνης
