Φυγή στην Προεδρία;

Ο πρόεδρος της Δημοκρατίας στην Ιταλία δεν έχει εκτελεστικές αρμοδιότητες και ο ρόλος του είναι αισθητός μόνο σε περιόδους πολιτικών κρίσεων.

Αν ο Ντράγκι δεν αλλάξει γραμμή πλεύσης και δηλώσει υποψήφιος για τη διαδοχή του Ματαρέλα στο Κυρηνάλιο, επί της ουσίας θα πρόκειται για φυγή από την πανίσχυρη προεδρία της ισχυρότερης κοινοβουλευτικής κυβερνητικής πλειοψηφίας στη μεταπολεμική Ιταλία.

Ο Ντράγκι γνωρίζει ότι η αποχώρησή του από το αξίωμα του πρωθυπουργού μπορεί να οδηγήσει σε κυβερνητική κρίση και σε πρόωρες εκλογές, με τον Μπερλουσκόνι να σπεύδει ήδη να δηλώσει ότι δεν πρόκειται να δώσει ψήφο εμπιστοσύνης σε άλλον πρωθυπουργό.

Είναι προφανές ότι στην ολιγόμηνη θητεία του ο Ντράγκι διαπίστωσε τα όρια των δυνατοτήτων του και προφανώς δεν επιθυμεί να σκιαστεί η υστεροφημία του ως του κεντρικού τραπεζίτη της ευρωζώνης που έσωσε τον Ιούλιο του 2012 το ευρώ με τη μαγική φράση «θα κάνουμε ό,τι χρειαστεί».

Αυτή τη φράση, που τερμάτισε την πίεση των αγορών στους αδύναμους κρίκους της ευρωζώνης και του χάρισε την προσωνυμία «Σούπερ Μάριο», δεν μπορεί σήμερα ο Ντράγκι να την επαναλάβει για την Ιταλία:

● Η κοινωνική και πολιτική σταθερότητα και ομαλότητα στην Ιταλία, ύστερα από δέκα χρόνια σκληρής περιοριστικής δημοσιονομικής πολιτικής συν δύο χρόνια πανδημίας, δεν αντέχουν σε καμιά περίπτωση την επιστροφή στον ζουρλομανδύα του Συμφώνου Σταθερότητας.

● Με νωπή την υπογραφή του Συμφώνου του Κυρηνάλιου με τον Μακρόν στις αρχές του περασμένου Δεκεμβρίου και τις αναλύσεις για νέο άξονα Παρισιού-Ρώμης, αν τελικά ο Ντράγκι δραπετεύσει στην Προεδρία της Δημοκρατίας θα πρόκειται για μια έμμεση παραδοχή ότι η ευρωπαϊκή συμμαχία Γαλλίας-Ιταλίας δεν είναι σε θέση να επηρεάσει επί της ουσίας το Βερολίνο.

Την ώρα που το βλέμμα όλων είναι στραμμένο προς τις γαλλικές εκλογές την άνοιξη με κύριο ζητούμενο αν κινδυνεύει να ηττηθεί ο Μακρόν στον δεύτερο γύρο, η Ιταλία είναι πολύ πιθανόν να οδηγηθεί σε πρόωρες εκλογές από τις οποίες ο μεγάλος κερδισμένος θα είναι το ακροδεξιό-νεοφασιστικό κόμμα Ιταλοί Αδελφοί της Μελόνι.

Από πρωταγωνιστής μαζί με τον Μακρόν στην κεντρική ευρωπαϊκή σκηνή σε μια επτάχρονη προεδρική θητεία άνευ ουσιαστικών αρμοδιοτήτων, η επιλογή του Ντράγκι μιλάει από μόνη της.