«Η νίκη του καπιταλισμού είναι προσωρινή και εφήμερη»

Στο Παρίσι βρέθηκε το προηγούμενο τριήμερο ο Δημήτρης Κουτσούμπας, με σκοπό να συνομιλήσει με φορείς και Ελληνες μετανάστες εκεί, αλλά και να παραβρεθεί σε εκδήλωση για τα 150 χρόνια από την Παρισινή Κομμούνα. Συναντήθηκε, μεταξύ άλλων, και με την Ελληνίδα πρέσβη Αγλαΐα Μπαλτά, στην οποία εξέθεσε τους προβληματισμούς του γύρω από τα όσα αντιμετωπίζουν οι Ελληνες μετανάστες, εργαζόμενοι, επιστήμονες και φοιτητές στη Γαλλία.

Τόνισε πως το ΚΚΕ θα κάνει τις απαραίτητες ενέργειες για τη διευκόλυνση όλων των παραπάνω, όπως για παράδειγμα για τους φοιτητές που μένουν στην ελληνική εστία, όπου (αν και ανακαινίστηκε πρόσφατα) εκτός από το υπέρογκο κόστος του ενοικίου, τίθενται και ζητήματα θέρμανσης, πλυντηρίων, έλλειψης κουζίνας κ.ά.

Αργότερα, κατέθεσε στεφάνι στον «Τοίχο των Ομόσπονδων», στο νεκροταφείο του Περ Λασέζ, όπου πραγματοποιήθηκε η τελευταία μαζική σφαγή κομμουνάρων το 1871 και βρίσκεται μνημείο αφιερωμένο στην Παρισινή Κομμούνα. «Βρισκόμαστε εδώ, όπου η εργατική τάξη για πρώτη φορά στην Ιστορία έκανε “την έφοδο στους ουρανούς”, κατέκτησε την εργατική εξουσία -έστω για 72 μόνο μέρες- από την αστική τάξη, αλλά ήταν ο προάγγελος μιας νέας κοινωνίας, μιας σειράς εξεγέρσεων και επαναστάσεων, που δεν έχουν ολοκληρώσει τον κύκλο τους, καθώς ακόμα εξακολουθεί να υπάρχει το σύστημα της εκμετάλλευσης, το σύστημα των οικονομικών κρίσεων, της πανδημίας και της μη επίλυσης του προβλήματος της υγείας σε όφελος των λαών», δήλωσε ο γραμματέας.

Την επόμενη μέρα, μίλησε σε εκδήλωση με θέμα «Παρισινή Κομμούνα 1871: Ο δοξασμένος προάγγελος της νέας κοινωνίας – Παρακαταθήκες για το σύγχρονο επαναστατικό, εργατικό κίνημα»: «Για να μπορέσει η εργατική τάξη να ολοκληρώσει ό,τι ξεκίνησαν οι κομμουνάροι, ό,τι συνέχισαν σχεδόν μισό αιώνα μετά οι μπολσεβίκοι, ό,τι είναι και σήμερα ακόμα πιο αναγκαίο και επίκαιρο από ποτέ: το χτίσιμο μιας κοινωνίας απελευθερωμένης από τα δεσμά του κεφαλαίου και της εξουσίας του», είπε.

Τόνισε πως «η νίκη του καπιταλισμού είναι προσωρινή και εφήμερη» και πως «είναι και στο δικό μας χέρι να πολλαπλασιαστούν οι εργατικές-λαϊκές δυνάμεις που με την πρωτοπόρα στάση τους θα συμβάλουν για να κινηθεί ξανά προς τα εμπρός ο τροχός της κοινωνικής εξέλιξης, της κοινωνικής προόδου, της ίδιας της ιστορικής αναγκαιότητας», παρότι «τα αστικά επιτελεία σήμερα ισχυρίζονται ότι αυτή η εποχή έχει παρέλθει οριστικά».

Κάνοντας μια σύγχρονη «αποτίμηση» της μεγαλειώδους και πρωτοπόρου εκείνης επανάστασης, της Παρισινής Κομμούνας, δήλωσε πως ένα από τα διδάγματά της είναι ότι «η εργατική τάξη δεν μπορεί να κατακτήσει την έτοιμη κρατική καπιταλιστική μηχανή και να τη βάλει σε κίνηση για τους δικούς της σκοπούς.

Δεν φτάνει η απλή κατάληψη της “έτοιμης κρατικής μηχανής”, αλλά η εκ βάθρων αναδιάρθρωσή της, η συντριβή όλων των παλιών, σάπιων δομών της». «Οποιος είναι πρόθυμος να υπηρετήσει από κυβερνητική θέση τη σαπίλα του καπιταλισμού, δήθεν για “να τον κάνει λίγο καλύτερο”, ή κοροϊδεύει χοντρά ή απλά επιδιώκει να σπείρει συγχύσεις στο κίνημα», δήλωσε και διόλου δύσκολο δεν είναι να καταλάβουμε ποιους εννοεί.