Υποταγή ή ανοχή στη (φασιστική) βία

Ανεξέλεγκτες διαστάσεις έχουν λάβει τα περιστατικά βίας στα σχολεία της Θεσσαλονίκης, βίας που έχει φασιστικό υπόστρωμα ή ενίοτε λαμβάνει διαστάσεις… Κουρδιστού Πορτοκαλιού, είναι δηλαδή τόσο τυφλή που χρησιμοποιείται για να αναπαραγάγει τον εαυτό της, να αυτοεπιβεβαιώσει τον ρόλο της ή και, απλώς, να «διασκεδάσει» με το κοσμοείδωλό της. Αν η χρονιά που τελειώνει στιγματίστηκε από τη βίαιη δράση των φασιστικών συμμοριών στα ΕΠΑΛ του εργατόκοσμου της δυτικής Θεσσαλονίκης τον περασμένο Σεπτέμβριο, κλείνει στον μεγαλοαστικό κόσμο του Πανοράματος, όπου γυμνασιόπαιδες επιχειρούν λιντσάρισμα κοριτσιών στη βάση ομοφοβικών ιδεολογημάτων.

Κοινή συνισταμένη, η ανοχή από τις διευθύνσεις των σχολείων, τους γονείς των «πρωταγωνιστών» ή ακόμη και η συνδαύλιση διά της αποσιώπησης των καταγγελιών που καταθέτουν τα θύματα. Από κοντά, αδιάκοπες μανιασμένες συγκρούσεις με οπαδικά χαρακτηριστικά ή απολύτως τυφλά περιστατικά. Η πλήρης απουσία κάθε ίχνους συμπόνιας προς τα θύματα των επιθέσεων καταργεί κάθε φιλοσοφική προσέγγιση. Το μήνυμα είναι ξεκάθαρο: η βία χρησιμοποιείται αποκλειστικά για να υποτάξει τον φύσει ή θέσει αδύναμο.

Το «μάθημα» της βίας διδάσκεται δυστυχώς -όπως απέδειξαν τα περιστατικά στα ΕΠΑΛ Σταυρούπολης και Ευόσμου ή στο Γυμνάσιο Πανοράματος- καθημερινά στα σχολεία της Θεσσαλονίκης. Είναι τέτοιος πια ο όγκος των καλούμενων «μικρών περιστατικών», που το χαλί της εθελοτυφλίας δεν μπορεί να τα σκεπάσει. Θύματα δεν είναι μόνο μαθητές και μαθήτριες αλλά και καθηγητές που δεν δείχνουν ανοχή. Μπούλινγκ στο προαύλιο, στους διαδρόμους ή στις τάξεις, βία με νυχτερινές παγάνες, εν είδει κυνηγιού, ή προειδοποιήσεις με χαρακτηριστικά μαφίας, με σπασίματα αυτοκινήτων και απειλητικά μηνύματα στο τηλέφωνο.

Οσα μάθαμε για τις φασιστικές συμμορίες των ΕΠΑΛ, που είχαν κέντρο και οργάνωση -αλήθεια, τι γίνεται με τις αστυνομικές έρευνες;- ήταν καθαρά. Η προηγούμενη διοίκηση του σχολείου τούς είχε κλείσει το μάτι με αφορμή τη Συμφωνία των Πρεσπών. Ο υπόλοιπος δρόμος μέχρι την εμφάνιση μαχαιροβγαλτών καλύφθηκε με αξιοζήλευτη ταχύτητα. Οσοι συνελήφθησαν εκείνες τις μέρες αποκαλύφθηκε ότι είχαν κάλυψη από τους γονείς τους, κάποιοι μάλιστα παραπέμφθηκαν μαζί με τα παιδιά τους.

Οπως ήδη έχει καταγγελθεί, το θέμα δεν θεωρείται λήξαν, κάποιοι επανεμφανίστηκαν στα σχολεία από τα οποία αποβλήθηκαν για να στείλουν το μήνυμα: «Εμείς κάνουμε κουμάντο». Μέσα σε τέσσερις μήνες από τα γεγονότα εκείνα οι αναφορές για «μικρά» περιστατικά και σε άλλα σχολεία πλήθυναν. Διατρέχουν όλες τις περιοχές της πόλης. Και δεν εμφανίστηκαν διόλου στα σχολεία εκείνα όπου οι διευθύνσεις τους δεν άφησαν ούτε λεπτό την κατάσταση να ξεφύγει σε οποιαδήποτε έκφανση, δεν εμφανίστηκαν στα σχολεία εκείνα όπου και οι σύλλογοι γονέων ήταν σε αυξημένη επαγρύπνηση.

Οσα συνέβησαν στο Γυμνάσιο Πανοράματος με την επίθεση σε δύο κορίτσια που είχε ρατσιστικά και ομοφοβικά χαρακτηριστικά επιβεβαιώνουν κάθε προηγούμενη λέξη. Ακόμη και όταν το περιστατικό αποκαλύφθηκε, η διεύθυνση έσπευσε να δώσει άλλοθι με την ανεκδιήγητη δήλωση περί «διχόνοιας» που προκαλούν οι σημαιούλες της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας. Και κατάλαβαν κι εκείνοι που αρνούνταν να δουν το πρόβλημα όταν ο σύλλογος γονέων του σχολείου καθαίρεσε την πρόεδρο γιατί αρνιόταν να δεχθεί να βγει μια ανακοίνωση καταδίκης των γεγονότων.

Εκ των υστέρων άνοιξαν και πάλι τα στόματα, το «χαλί» δεν μπορούσε να σκεπάσει τα ζητήματα και μάθαμε ανάμεσα σε τόσα και τόσα ότι πάνω από 12 καθηγητές αναγκάστηκαν να ζητήσουν αλλαγή σχολείου! Αλήθεια, κανένας στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση δεν γνώριζε τίποτα;

Στα περιστατικά οπαδικής βίας με συμμετοχή μαθητών δεν κάνουμε ειδική αναφορά διότι είναι τόσα που σχεδόν δεν καταγράφονται πια ούτε καν στο αστυνομικό δελτίο. Και τα περιστατικά τυφλής βίας που αναδείχθηκαν τις τελευταίες 48 ώρες σε Ωραιόκαστρο και Καρδία συμπληρώνουν την εικόνα. Αλλεπάλληλες επιθέσεις -επί τριήμερο- με πέτρες σε βάρος λεωφορείων του ΚΤΕΛ Χαλκιδικής στα δρομολόγια ΙΚΕΑ – Μεσημέρι και ΙΚΕΑ – Τρίλοφος – Καρδία, με αποκορύφωμα τραυματισμό οδηγού με το όχημα εν κινήσει. Είχε προηγηθεί επεισόδιο οδηγού που αρνήθηκε να επιβιβάσει μαθητές χωρίς μάσκα.

Στο Ωραιόκαστρο μίλησε ο σύλλογος γονέων και κηδεμόνων του 1ου Λυκείου, καταγγέλλοντας απανωτά περιστατικά, τραυματισμό μαθητή, απειλές σε καθηγητές και στον διευθυντή – ενδεικτική η εισβολή ομάδας μαθητών «φορώντας μάσκες full face σε ώρα μαθήματος μέσα σε τμήμα της Β’ Λυκείου του 1ου Λυκείου και αφού τρόμαξαν και προπηλάκισαν την καθηγήτρια είπαν ότι το έκαναν για “πλάκα” σε έναν φίλο τους, μαθητή της συγκεκριμένης τάξης». Απάντηση στην εύλογη ερώτηση «η πολιτεία τι κάνει;» μας δίνει ο Γ. Τσιάκαλος.