Ούτε σαν ανέκδοτο δεν ακούγεται: Πυρκαγιά Γενάρη μήνα! Είδα τον τίτλο, σε ρεπορτάζ του Μ.-Α. Κωνσταντόπουλου («Εφ. Συν.», 7/1): «Ανησυχία από φωτιά στη Στυμφαλία» (ορεινή Κορινθία) κι έπαθα πλάκα. Λαμπάδιασε, λέει, το βράδυ της παραμονής των Φώτων, ο καλαμιώνας της (γνωστής από τους άθλους του Ηρακλή) ελώδους λίμνης των Στυμφαλίδων Ορνίθων (πουλιά σαν τα σημερινά… drones· πιθανόν -σοβαρά- οι σημερινές, υπό εξαφάνιση, χαλκόκοτες!). Η οποία είναι και μέρος του Ευρωπαϊκού Οικολογικού Δικτύου προστασίας της φύσης Natura 2000. Εξ ου και η «Ανησυχία» του τίτλου. Εμ λίμνη, εμ προστατευόμενη, εμ πήρε φωτιά ο καλαμιώνας (αυτός που την έκανε βιότοπο και… Natura) γεναριάτικα! Πώς να μην ανησυχείς;
Ξέρω παροιμίες για τον Μάη: Στον καταραμένο τόπο Μάη μήνα βρέχει. Κατάρες παροιμιώδεις για Γενάρη δεν έτυχε να ακούσω. Μόνο για τη λαμπράδα του φεγγαριού του· εφάμιλλη της αυγουστιάτικης: Του Γενάρη του φεγγάρι, παρά ώρα, μέρα μοιάζει (φέτος θα το χαρούμε στις 18 του μηνός, ανήμερα αγίου Αθανασίου, αν δεν βρέχει…). Πυρκαγιά -και μάλιστα εντός λίμνης- Γενάρη, αν δεν είναι για βιβλίο Γκίνες, είναι πάντως για βιβλίο Γκίνιας! Όπως και με το σεισμό στη Φλώρινα: τόσης έντασης είχε να γίνει από το… 1907, είπε σεισμολόγος. Πολλή γκίνια…
Πήγαν βέβαια οι πυροσβέστες, οχτώ, από το Κιάτο και την Ακράτα, με πυροσβεστικές αντλίες (έτσι τις λέγαμε παλιά), τέσσερις, έσωσαν όσα έσωσαν, εύχομαι πολλά, και εύγε τους. Αλλά με το έμπα του χρόνου -με το ποδαρικό- να καίγεται καλαμιώνας λίμνης σε περιοχή προστατευόμενη, είναι να μας παίρνει και να μας σηκώνει. Και σε ποιον να καταλογίσεις ευθύνες και για τι; Έρχονται κάποιες φορές, που το σπάνιο, στην κακή του όψη, γίνεται τόσο ανεξήγητο, που σβήνει, παραλύει, ακόμα και την οργή σου. Σου μένει, κατακάθι στο φλιτζάνι, μόνο μια βαθιά μελαγχολία…
