Η πολιτική συγκυρία δημιουργεί ορισμένες φορές ευκαιρίες μοναδικές. Τα πολιτικά υποκείμενα πρέπει να είναι προετοιμασμένα, για να ερμηνεύουν τις κοινωνικές διεργασίες, να αναγνωρίζουν αυτές τις ευκαιρίες και να αντιδρούν ανάλογα. Το Κίνημα Αλλαγής βρίσκεται σε μια τέτοια στιγμή τώρα. Θα μπορέσουμε να εκτιμήσουμε σωστά τα σημερινά σημάδια, αν δούμε τι συνέβη στο πρόσφατο παρελθόν.
Στις εκλογές του 2015, το ΠΑΣΟΚ βρέθηκε να καταγράφει 4,68%, το μικρότερο ποσοστό εκλογικής επιρροής, και το ΚΙΔΗΣΟ του Γεωργίου Παπανδρέου να καταγράφει ποσοστό 2,54% και να μένει εκτός Βουλής. Το πολιτικό κενό που προέκυψε στον χώρο της Κεντροαριστεράς το κάλυψε ο ΣΥΡΙΖΑ. Η αείμνηστη Φώφη Γεννηματά, που ανέλαβε πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, με κατάλληλες πολιτικές κινήσεις προχώρησε σε συνεργασία με την –ηττημένη εκλογικά– Δημοκρατική Αριστερά. Αργότερα, το 2017, προσχώρησε και το Ποτάμι και συγχρόνως έκλεισε τη χαίνουσα πληγή της διάσπασης του 2015. Με τη μεγάλη συμμετοχή στις εσωκομματικές εκλογές του 2017 δημιουργήθηκαν συνθήκες ανάκαμψης του χώρου.
Δυστυχώς οι προσωπικές φιλοδοξίες που επενδύθηκαν με πολιτικά προσχήματα, δημιούργησαν διαφοροποιήσεις που αναίρεσαν τη θετική δυναμική. Ετσι, το 2019, το Κίνημα Αλλαγής καταγράφει ποσοστό 8,10% και εμπεδώνεται η κυριαρχία του ΣΥΡΙΖΑ στο κεντροαριστερό ακροατήριο. Βέβαια, αυτό είναι γνωστό, η φύση και η πολιτική απεχθάνεται το κενό, οπότε σε κάθε τέτοια ευκαιρία προκύπτουν φιλόδοξοι υποψήφιοι να καλύψουν τα κοινωνικά ρήγματα. Η αδυναμία του ΣΥΡΙΖΑ να ενσωματώσει τους ανέστιους κεντροαριστερούς μάς δίνει σήμερα μια δεύτερη ευκαιρία.
Η καθολική αναγνώριση της προσωπικότητας και της πολιτικής προσφοράς της Φώφης Γεννηματά και η απόφαση του Γιώργου Παπανδρέου να διεκδικήσει την ηγεσία του Κινήματος Αλλαγής δημιούργησαν ευνοϊκό κλίμα στον χώρο της Κεντροαριστεράς. Οι 270.000 πολίτες που ψήφισαν στις εσωκομματικές εκλογές δημιούργησαν νέα πολιτικά δεδομένα.
Αποδεικνύουν ότι θέλουν το Κίνημα Αλλαγής σε ρόλο πρωταγωνιστή και όχι ως συμπληρωματική δύναμη. Συγχρόνως επικροτούν σε καθαρά πλειοψηφική βάση το αριστερό πρόσημο του κόμματος. Τα αποτελέσματα των εσωκομματικών εκλογών δείχνουν μια καθαρή νίκη του Νίκου Ανδρουλάκη, που απαντά στο κοινωνικό αίτημα της ανανέωσης προσώπων και πολιτικών. Επιπλέον η νίκη αυτή προκύπτει απέναντι στον Γιώργο Παπανδρέου, έναν πολιτικό με ήθος, με καινοτόμο λόγο, πρώην πρωθυπουργό και πρώην πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ. Η κοινωνική βάση του κόμματος αποφάσισε.
Τα στελέχη και τα μέλη οφείλουν να ακούν και να προσαρμόζονται στις νέες συνθήκες. Δεν μπορούμε να δώσουμε τη δυνατότητα σε υποψηφίους με «δεξιά» πολιτική ατζέντα να καθορίσουν και να δεσμεύσουν τον νέο πρόεδρο του Κινήματος. Αν και είναι θεμιτό να εκφράζεται στον χώρο και το κόμμα της Κεντροαριστεράς, δεν είναι της προσωπικής μου επιλογής καθώς θεωρώ ότι δεν είναι αυτό που χρειάζεται η ελληνική κοινωνία. Αλλωστε υπάρχουν άλλοι πολιτικοί χώροι να την εκφράσουν.
Σε αυτή την πολιτική συγκυρία, θα έπρεπε να βρεθεί τρόπος να αποφευχθεί μια μάχη χαρακωμάτων που θα τραυματίσει την ενότητα του κόμματος. Η πόλωση που διαφαίνεται ξυπνάει τα φαντάσματα του παρελθόντος. Χρειάζονται –τουλάχιστον– ισχυρές δεσμεύσεις ενότητας και κοινής πορείας. Προφανώς θέλω να επισημάνω ότι, το αποτέλεσμα δίνει το δημοκρατικό δικαίωμα και την θεμιτή φιλοδοξία να διεκδικηθεί η μεγάλη ανατροπή. Προσωπικά, σε αυτή την κρίσιμη στιγμή για την παράταξη θα υπηρετήσω την ανάγκη για ενότητα και αυτονομία του κόμματος. Σε κάποιους αγαπημένους συντρόφους θα τους θυμίσω ότι «Η πολιτική δεν είναι ποιητικός ιδεαλισμός. Είναι η ρεαλιστική σοφία της καθημερινότητας», όπως λέει ο Ναγκίμπ Μαχφούζ.
* μέλος Πολιτικού Συμβουλίου Κινήματος Αλλαγής
