Προσοχή σκύλος δαγκώνει

Είδηση δεν είναι «σκύλος δάγκωσε άνθρωπο», είναι «άνθρωπος δάγκωσε σκύλο»… Για μένα –και τον μικρόκοσμό μου– είδηση είναι ότι πρωί, επιστρέφοντας από τον Υμηττό, με δάγκωσε σκύλα· ακριβέστερα, σκυλίτσα. Με πλησίασε ύπουλα από πίσω. Σάλταρε, φαίνεται, γιατί με δάγκωσε ψηλά, στον αριστερό μηρό. Δεύτερη φορά με δαγκώνει σκύλος. Την πρώτη ήταν, από πίσω επίσης, αλλά δάγκωμα κανονικό, με αίμα, από «αδέσποτο» γειτονιάς. Πέρασα κι από νοσοκομείο, αλλά χωρίς συνέπειες.

Τώρα ήταν επιπόλαιο. Ισα που με ακούμπησε. Τα ’χασε βέβαια το αφεντικό του: «Πρώτη φορά το κάνει…». Ξέρω. Δεν είμαι άσχετος. Σκυλί που δαγκώνει, ύπουλα και χωρίς να απειληθεί, πρώτον έχει δαγκώσει και άλλοτε, δεύτερον είναι σκυλί, για κάποιους λόγους, φοβισμένο. Εκείνο που δεν κάνουν συνήθως οι κάτοχοι, είναι να ελέγχουν, με λουρί, σκυλιά τους που έχουν ήδη επιτεθεί σε άνθρωπο. Οι πιο πολλοί, τα σκυλιά τους που έχουν επιτεθεί σε άνθρωπο, έστω και μία φορά, τα αμολάνε πάλι στο πάρκο ή στο άλσος «αδέσποτα» και υποτίθεται ότι τα ελέγχουν (για τους άλλους, αλλά και τα ίδια), καθώς κουβεντιάζουν με έτερο ζωόφιλο, που έβγαλε και αυτός τον σκύλο του βόλτα.

Είχαμε στο σπίτι τον Μαντ 17 χρόνια. Ηρεμο σκυλί, καλομαθημένο. Σ’ αυτόν, κυρίως, οφείλω τις καθημερινές αναβάσεις στον Υμηττό. Μια φορά μόνο, όπως τον είχα λυμένο, επιτέθηκε σε άλλο σκυλί, που το αφεντικό του το βαστούσε από λουρί. Προστατεύοντας το σκυλί του ο άνθρωπος, κλότσησε το δικό μου. Πρώτον, τον επιδοκίμασα, δεύτερον του ζήτησα συγγνώμη. Είπα κι εγώ: «Πρώτη φορά που το κάνει…». Δεν υπήρξε δεύτερη. Λουρί, έκτοτε, εκτός από απολύτως ελεγχόμενους, ελεύθερους χώρους. Να έχει και το ζωντανό την ελευθερία του. Αυτό, ομολογώ, κάνει πλέον και ο κάτοχος του περί ου λόγος, συμπαθούς κατά τα άλλα, μικρόσωμου. Χειμώνας. Σε καλό μας…