«Ημουν νιος και γέρασα» λένε οι πιο παλιοί Παναθηναϊκοί που βαρέθηκαν ν’ ακούν ότι η ομάδα τους αποκτά καινούργιο γήπεδο, αντάξιο της ιστορίας της, και γήπεδο δεν βλέπουν… Και να πει κανείς ότι δεν είχαν διαχρονικά προσβάσεις στην κρατική εξουσία; Από την εποχή του αείμνηστου προέδρου τους Ιωάννη Μοάτσου, διευθυντή του πολιτικού γραφείου του πρωθυπουργού, στρατηγού Νικόλαου Πλαστήρα, του μετέπειτα πρωθυπουργού και τακτικού μέλους της ομάδας του «τριφυλλιού» Γιώργου Ράλλη μέχρι και στα χρόνια της χούντας, πρωτοκλασάτα στελέχη της οποίας είχαν «αλώσει» τους διοικητικούς θώκους των «πρασίνων» -όπως άλλωστε και των περισσότερων από τις άλλες μεγάλες ποδοσφαιρικές ομάδες της χώρας- κι υπόσχονταν όχι μόνο γήπεδο, αλλά και «λαγούς με πετραχήλια» στους φίλους του συλλόγου.
Τι σχέδια επί σχεδίων, τι μελέτες επί μελετών; Ακόμη και αναστροφή του γηπέδου με κατεδάφιση των προσφυγικών της Λεωφόρου ώστε η χωρητικότητά του ν’ αυξηθεί σε 40.000 έως 45.000 θέσεις. Μόνο… εγκαίνια δεν είχαν γίνει στο νέο μεγαλοπρεπές γήπεδο που θα αποκτούσε ο μεγάλος σύλλογος στο Γουδί και θα ήταν, όπως έλεγαν, αντάξιο της ιστορίας του! Μόνο τον… ουρανό με τ’ άστρα δεν είχαν κατεβάσει για χάρη των φίλων του Παναθηναϊκού και της ιστορικής διαδρομής της ομάδας του Γιώργου Καλαφάτη, που παρεμπιπτόντως αποτελούσε εν πολλοίς και τον άξιο πρεσβευτή του ελληνικού ποδοσφαίρου, αλλά και του ελληνικού αθλητισμού γενικότερα με την υπερπληθώρα των αθλητικών τμημάτων που είχε δημιουργήσει διαχρονικά και τις πολλές διεθνούς επιπέδου επιδόσεις τους κατά καιρούς.
Τώρα που τέθηκε για πολλοστή φορά επί τάπητος το θέμα της δημιουργίας νέου γηπέδου για τον Παναθηναϊκό, οι φίλοι του εύχονται να μην αποτελέσει ακόμη ένα επεισόδιο στο σίριαλ που διαρκεί δεκαετίες και πλέον επιτέλους να δοθεί η πολυπόθητη λύση που θα στεγάσει τον ιστορικό σύλλογο και θα σταματήσει τον εμπαιγμό και την ταλαιπωρία που υφίσταται διαχρονικά. Ο δήμαρχος Κώστας Μπακογιάννης διατείνεται ότι έχει αναλάβει προσωπικά το θέμα και προτίθεται να προχωρήσει στην ταχύτατη δημοπράτηση του έργου κι αν όντως έτσι έχουν τα πράγματα, το μπαλάκι πέφτει προς την πλευρά του Παναθηναϊκού και συγκεκριμένα στην απόφαση που θα κληθεί να πάρει η γενική συνέλευση χωρίς την έγκριση της οποίας δεν μπορεί να προχωρήσει το έργο.
Επειδή, παρά την αισιοδοξία που έχει εκφραστεί από όλες τις εμπλεκόμενες πλευρές, υπάρχουν ακόμη κάποια σοβαρά ερωτήματα και κάποιες λεπτομέρειες που θεωρούνται απαραίτητη προϋπόθεση για να πάρει «σάρκα και οστά» το τόσο υπαρξιακό αυτό θέμα για την απρόσκοπτη συνέχιση της ιστορικής διαδρομής του συλλόγου με την τεράστια προσφορά στο ελληνικό ποδόσφαιρο και γενικότερα στον ελληνικό αθλητισμό.
ΥΓ. Με την ευκαιρία αξίζει να αναφέρω μια μικρή λεπτομέρεια από συνέντευξη που είχα πάρει στο «ΦΩΣ» τον Μάρτιο του ’71, τη χρονιά που ο Παναθηναϊκός πραγματοποίησε την εντυπωσιακή πορεία στο Γουέμπλεϊ, από το ιστορικό στέλεχος του «τριφυλλιού» και διακεκριμένο νομικό Ξενοφώντα Χατζησαράντο, που με βάση τα δικά του στοιχεία αλλά και τα επίσημα του συλλόγου έκανε γνωστό ότι ο χώρος όπου έγινε το ιστορικό γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας παραχωρήθηκε στον ΠΑΟ στις 13 Απριλίου 1922 από τον τότε δήμαρχο Αθηναίων Γεώργιο Τσόχα (εξ ου και η ονομασία της πρώτης εξέδρας που κατασκευάστηκε στη νότια πλευρά του γηπέδου), και ενώ ο Παναθηναϊκός δεν είχε πάρει ακόμη την τωρινή του ονομασία και αναφερόταν ως Πανελλήνιος Ποδοσφαιρικός Ομιλος, με σύμβαση δύο χρόνων και έναντι μηνιαίου μισθώματος πέντε (5) δραχμών!
