Το σώμα και το… σήμα

Ενώ η «Κυλινδρόμυλοι Σαραντόπουλος», σχεδόν δύο εβδομάδες μετά τον θάνατο της 8χρονης Ολγας από δολοφονική αδιαφορία, το μόνο που βρήκε να ανακοινώσει είναι τα… οικονομικά αποτελέσματα 9μήνου, άλλοι αγωνιούν για την εμπορική φήμη τους και άλλοι αναζητούν ευκαιρίες για τα ασφαλή προϊόντα τους

«Βασική αιτία του δυστυχήματος ήταν η έλλειψη ή βλάβη των φωτοκυττάρων ασφαλείας. Αυτοί οι μικροσκοπικοί αισθητήρες είναι η σημαντικότερη συσκευή ασφαλείας των τηλεχειριζόμενων γκαραζόπορτων», ανέφεραν σε ανακοίνωσή τους οι τεχνικοί εταιρικής ιστοσελίδας που εγκαθιστά και συντηρεί τέτοια συστήματα.

Λέτε; Λέτε η έλλειψη αυτών των αισθητήρων να ευθύνεται για την τρομακτική αναισθησία των ανθρώπων; Μήπως η εταιρεία εγκαθιστά και φωτοκύτταρα ευαισθησίας και στοιχειωδών ανθρώπινων αντανακλαστικών; Εμφυτεύει σε ανθρώπινα σώματα φωτοκύτταρα ευαισθησίας απέναντι σε ένα παιδικό σώμα που σφαδάζει, ηχητικούς αισθητήρες για μια φωνούλα που ίσα που βγαίνει από την ασφυξία;

Εχουν ενδιαφέρον τα αντανακλαστικά της αγοράς απέναντι σε ένα «δυστύχημα» με χαρακτηριστικά δολοφονίας ή το λιγότερο δολοφονικής αδιαφορίας. Η εταιρεία – αυτουργός (φυσικός ή ηθικός, θα δείξει), οι «Κυλινδρόμυλοι Σαραντόπουλος», εισηγμένη στο χρηματιστήριο, αν και με σχεδόν μηδενική διακύμανση της μετοχής στο ταμπλό του, για 15 μέρες από τον θάνατο της οκτάχρονης Ολγας σιώπησε εκκωφαντικά.

Το μόνο που βρήκε σκόπιμο να ανακοινώσει, μόλις χθες, ήταν τα αποτελέσματα εννεαμήνου: έπεσε ο τζίρος της στα 12 εκατ. ευρώ, από 15 εκατ. πέρυσι, και καταγράφει ζημιές (EBITDA) 613.000 ευρώ. Οι προηγούμενες δημοσιεύσεις της εταιρείας, τον περασμένο Ιούλιο, αφορούσαν αντικαταστάσεις μελών Δ.Σ. ή την υιοθέτηση του Ελληνικού Κώδικα Εταιρικής Διακυβέρνησης. Αλήθεια, περιλαμβάνει ο κώδικας αυτός κάποια υποχρέωση σιωπής της εταιρείας για έναν «τυχαίο θάνατο» στην πόρτα της;

Πέρυσι, τέτοιον καιρό, η εταιρεία πήρε ομολογιακό δάνειο 3 εκατ. ευρώ από το «Ταμείο Εγγυοδοσίας Επιχειρήσεων Covid 19», με συγχρηματοδότηση του ΕΣΠΑ και την κάλυψη της Τράπεζας Πειραιώς. Δεν ξέρουμε αν διέθεσε κάτι, για να φτιάξει τη φονική γκαραζόπορτα.

Η εταιρεία διαθέτει και μια θυγατρική, τη «Μύλοι Αλλατίνη», ουσιαστικά με την ίδια διοίκηση και προσωπικό. Είναι απομεινάρι της παλαιάς «Αλλατίνη» του Στέφανου Μάνου, που ως προς το τμήμα των επαγγελματικών αλεύρων πέρασε κάποια στιγμή στον Ομιλο Δαυίδ της 3 Εψιλον και στην Κατσέλης, έγινε Nutriat, πτώχευσε και στη συνέχεια πέρασε στην «Κυλινδρόμυλοι Σαραντόπουλος». Το έτερο κομμάτι της «Αλλατίνη» -ενός ακόμη μνημείου της εγχώριας βιομηχανικής παρακμής, για την οποία επαίρονται, αντί να απολογούνται, οι συντελεστές της-, αυτό που αφορά τα πολύ γνωστά αλεύρια κι άλλα προϊόντα λιανικής που κυριαρχούν στα ράφια των σούπερ μάρκετ, πέρασε στην Elbisco των αδελφών Φιλίππου, που διαθέτουν κι άλλες ισχυρές μπράντες (Elite, Βοσινάκη, Κρις Κρις, Forma). Ως μεγέθη, οι δύο εταιρείες εταιρείες απέχουν παρασάγγας, αλλά η φήμη και τα σήματα είναι πολύ ισχυρά περιουσιακά στοιχεία, για να διακινδυνεύσει μια εταιρεία με ετήσιο τζίρο πάνω από 120 εκατ., με ισχυρή παρουσία στη λιανική και στην τροφιμαποθήκη κάθε ελληνικού νοικοκυριού, να γίνουν τα αλεύρια, οι φρυγανιές και τα κουλούρια της αποδιοπομπαίοι τράγοι μιας κατακραυγής των καταναλωτών για την επωνυμία που συνδέεται με έναν αποτρόπαιο θάνατο.

Παρότι στα δημοσιεύματα για τον θάνατο της 8χρονης Ολγας στην πύλη της «Κυλινδρόμυλοι Σαραντόπουλος», στο Κερατσίνι, δεν έγινε κάποια αναφορά στη θυγατρική της «Μύλοι Αλλατίνη», η Elbisco, προ δύο ημερών, σε ανακοίνωσή της, μαζί με τον αποτροπιασμό της, έσπευσε να διευκρινίσει ότι οι επιχειρήσεις Σαραντόπουλου «δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με την εταιρεία ELBISCO A.E. και τη μάρκα ΑΛΛΑΤΙΝΗ (μετοχική, επιχειρηματική, εμπορική, συνεργασίας ή άλλη)… Η εταιρεία μας, εδώ και πολλές δεκαετίες, παράγει τα αναγνωρισμένα προϊόντα της (μπισκότα, κέικ, αλμυρά κράκερ και άλευρα τελικού καταναλωτή), υπό το σήμα φήμης ΑΛΛΑΤΙΝΗ, αποκλειστικά στα δύο εργοστάσιά της στο Πικέρμι Αττικής και στη Γλύφα Χαλκίδας», λέει η ανακοίνωση της Elbisco και υπενθυμίζει ότι βρίσκεται, από το 2015, σε αντιδικία με τη «Κ. Σαραντόπουλος» για τη χρήση του σήματος «ΑΛΛΑΤΙΝΗ».

Θεμιτή και αυτονόητη, βεβαίως, η αγωνία μιας επιχείρησης να μη συσχετιστεί η ίδια και τα δημοφιλή προϊόντα της με έναν φρικτό θάνατο, ίσως και με ένα φρικτό έγκλημα. Από την άλλη πλευρά, όμως, δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητος ο τρόπος που μπαίνουν στη ζυγαριά αυτής της τραγωδίας το άψυχο σώμα της Ολγας και το «ζωντανό» σήμα ενός προϊόντος. Η κραυγή της οικογένειας για «ΔΗΚΕΟΣΙΝΗ» -ναι, μ’ αυτή ακριβώς την ορθογραφία- από τη μια πλευρά και η αγωνία μιας επιχείρησης για τη φήμη και τις πωλήσεις της από την άλλη, Ή η ευκαιρία μιας τρίτης να προμοτάρει τα δικά της συστήματα για ασφαλείς γκαραζόπορτες.