Οι τιμές είναι μήνες τώρα που τραβούν την ανηφόρα. Πριν από λίγες μέρες είχαμε ρεκόρ ενδεκαετίας και είναι βέβαιο πως το συγκεκριμένο θα σπάσει πολλές φορές το επόμενο διάστημα. Ο πληθωρισμός μάλλον ήρθε για να μείνει και ας μη βασιζόμαστε ούτε στις ερμηνείες ούτε στις σχετικές προβλέψεις των «θεσμών» – ΔΝΤ, ΕΚΤ και τα τοιαύτα. Ούτως ή άλλως, όταν πρόκειται για επιστημονική τεκμηρίωση «δεν το έχουν» καθόλου. Αν συνυπολογίσουμε το γεγονός πως ο ρόλος τους είναι μονίμως να ευνοούν τους ευνοημένους, είναι αποδεδειγμένο ότι, ακόμη κι αν… ξέρουν κάτι, θα το πουν μόνο αν συμφέρει.
Ας θυμόμαστε ακόμη πως ο πληθωρισμός «γενικώς» δεν σημαίνει και πολλά πράγματα. Υπάρχουν πληθωρισμοί και πληθωρισμοί. Αλλη -εντελώς, όμως, άλλη- είναι η εξέλιξη των τιμών για τους φτωχούς και άλλη για τους πλούσιους στο μέτρο που αυτά που καταναλώνουν -και η αναλογία τους- είναι εντελώς διαφορετικά στις δύο περιπτώσεις.
Η Στατιστική Υπηρεσία, ωστόσο, βγάζει μια «μέση τιμή» σταθμίζοντας αγαθά των πλούσιων και αγαθά των φτωχών, με τρόπους που αντικειμενικά σχεδόν πάντα ευνοούν τους πρώτους.
Μια επίσκεψη στο σούπερ μάρκετ είναι αρκετή για να αποδείξει την ταξική μεροληψία της παρουσίασης ενός πληθωρισμού 4,8%. Οι αυξήσεις των τιμών στα «λαϊκά» αγαθά είναι πολύ μεγαλύτερες – και πολύ διψήφιες. Την ίδια στιγμή, προφανώς πολυτελή ταξίδια ή υπερπολυτελή ξενοδοχεία και ριζόρτ (sic) τιμώνται χαμηλότερα λόγω και της υγειονομικής περίστασης.
Δεν είναι πρόσφατη αυτή η συνθήκη. Στα χρόνια της μεγάλης κρίσης και του αποπληθωρισμού, για τις λαϊκές τάξεις -και οι ίδιες το ξέρουν καλά- υπήρχε και πάλι πληθωρισμός, αύξηση, συχνά σημαντική, των τιμών στα είδη λαϊκής κατανάλωσης. Γενικότερα, στο μέτρο που δεν προστατεύονται με πολιτική παρέμβαση και μαζικό αγώνα, οι φτωχοί πάντοτε πλήττονται από την εξέλιξη των τιμών.
Αν, δε, θέλουμε το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα ταξικής μεροληπτικότητας του δείκτη πληθωρισμού, αρκεί να θυμηθούμε πως κατά τη μετάβαση στο ευρώ -τότε που ο μαϊντανός και το μπουκαλάκι νερό, από τη μια μέρα στην άλλη, από 50 δραχμές «μετέβησαν» στα 50 εκατοστά του ευρώ (170 δραχμές)- ο επίσημος πληθωρισμός καταγραφόταν λίγο πάνω από το 3%!
Νομίζω, λοιπόν, πως η Αριστερά θα πρέπει να βάλει σε πρώτη προτεραιότητα το ζήτημα και να προτείνει παρεμβάσεις που θα προστατέψουν τις κατώτερες τάξεις, τα 2/3 του πληθυσμού, από τη νέα λαίλαπα που μας επιφύλαξε ο παγκόσμιος καπιταλισμός, ως συνέχεια των εφτά πληγών που εδώ και πολλά χρόνια πια εναλλάσσονται βασανίζοντας τη μεγάλη πλειονότητα των ανθρώπων.
Ειδικά στην Ελλάδα, τη μόνη χώρα της Ευρώπης όπου ο κατώτατος μισθός -και φυσικά ο μέσος- είναι πολύ χαμηλότερος από όσο πριν από μία δεκαετία και τα ποσοστά της φτώχειας -μετρημένα σωστά, με βάση το 60% του διάμεσου εισοδήματος του 2008- ήταν στο 42% το «καλό», σε σχέση με τα επόμενα, το έτος 2019, νομίζω ότι είναι εντελώς απαράδεκτες η «μετριοπάθεια» και η «σοβαρότητα» με τις οποίες αντιμετωπίζουμε το ζήτημα.
Πολύ περισσότερο, όταν η οικονομική συγκυρία στη χώρα μας χαρακτηρίζεται από μια πραγματικά εντυπωσιακή επανάκαμψη της κερδοφορίας στο πρώτο εννεάμηνο του 2021.
Ας παραδειγματιστούμε, εν τοιαύτη περιπτώσει, σε ό,τι αφορά το σθένος διεκδίκησης από τον ΣΕΒ.
Σημείωνε πριν από λίγες μέρες ο Πάνος Κοσμάς («Εφ.Συν.», 3/12/2021): «Ωστόσο, το… συνδικαλιστικό όργανο των εργοδοτών, στην ουσία το “συνδικάτο των εισηγμένων”, ο ΣΕΒ, δεν αρκείται σε αυτά. Διατυπώνει διαρκώς προς την κυβέρνηση παραινέσεις, προτάσεις, αλλά και απαιτήσεις. Η πλέον πρόσφατη απαίτησή του, διατυπωμένη διά χειλέων του προέδρου του, Δημήτρη Παπαλεξόπουλου, είναι να στηρίξει η κυβέρνηση και τις επιχειρήσεις για να αντισταθμίσουν το αυξημένο ενεργειακό κόστος, για να παραμείνουν ανταγωνιστικές διεθνώς. Ωστόσο, το αυξημένο ενεργειακό κόστος αφενός είναι γενικευμένη κατάσταση διεθνώς και αφετέρου μετακυλίεται από τις επιχειρήσεις στις τιμές των προϊόντων. Ιδιαίτερα οι εισηγμένες έχουν τη δυνατότητα να απορροφήσουν μεγάλο μέρος του χωρίς να ανεβάσουν τις τιμές αν συμβιβαστούν με ένα μικρότερο ποσοστό κέρδους.
»Πέραν τούτου, οι επιχειρήσεις έχουν πολλαπλώς και γενναία επιδοτηθεί τα τελευταία χρόνια, οπότε οι διαρκείς εκκλήσεις τους προς το κράτος για βοήθεια αποτελούν πρόκληση. Ιδιαίτερα μάλιστα αν αξιολογήσουμε την απλόχερη στήριξη που τους έχει παράσχει το κράτος σε πλήρη αντίστιξη με την απουσία στήριξης στην εργασία».
Ας παραδειγματιστεί, λοιπόν, η Αριστερά -κοινοβουλευτική και εξωκοινοβουλευτική- και ας θέσει, με την αδιαλλαξία και την επιμονή που επιβάλλεται, το μόνο ορθολογικό αίτημα για την περίοδο.
Γενναίες αυξήσεις των μισθών, πολύ μεγαλύτερες του επίσημου -και εντελώς παραπειστικού- πληθωρισμού.
* εκπαιδευτικός
-320x213.jpg)
